李善仕

Tourism research has largely treated well-being as a motivation or outcome, neglecting how it unfolds in-situ and relying on self-report data. Through a mixed-methods rhythmanalysis, this study examines how well-being emerges and evolves in digital-free tourism. Following 23 participants through three-night digital-free cabin stays, we integrate electrodermal activity, interviews, and diaries to capture embodied experiences of disconnection. Participants experienced rhythmic re-attunement from linear, digital temporalities towards cyclical, embodied rhythms aligned with nature and interpersonal connection. Physiological data showed varied responses to disconnection and fewer detected skin conductance responses post-trip, supporting qualitative accounts of calm and rhythmic re-attunement. Through attunement, plenitude, stillness, and reflexivity, we reconceptualise well-being as a dynamic rhythmic process shaped through embodied experiences, environmental cues, and relational synchrony.

پژوهش‌های گردشگری عمدتاً بهزیستی را به‌عنوان انگیزه یا پیامد در نظر گرفته‌اند و چگونگی شکل‌گیری آن را در موقعیت نادیده گرفته و به داده‌های خودگزارشی اتکا کرده‌اند. این مطالعه با استفاده از ریتم‌تحلیل آمیخته‌روش، بررسی می‌کند که بهزیستی چگونه در گردشگری بدون فناوری دیجیتال پدیدار و تحول می‌یابد. با پیگیری ۲۳ مشارکت‌کننده طی اقامت سه‌شبانه در کلبه‌های بدون فناوری دیجیتال، فعالیت الکترودرمال، مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه برای ثبت تجربه‌های بدنی قطع ارتباط به‌کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان تجربه‌ی بازتنظیم ریتمی از زمان‌مندی خطی و دیجیتال به سوی ریتم‌های چرخه‌ای و بدنی همسو با طبیعت و ارتباطات بین‌فردی را گزارش کردند. داده‌های فیزیولوژیک واکنش‌های متنوع به قطع ارتباط و کاهش پاسخ‌های هدایت پوست پس از سفر را نشان داد که با گزارش‌های کیفی آرامش و بازتنظیم ریتمی همخوانی داشت. از طریق تنظیم، وفور، سکون و بازاندیشی، بهزیستی به‌عنوان فرایندی پویا و ریتمیک که از طریق تجربه‌های بدنی، نشانه‌های محیطی و همزمانی ارتباطی شکل می‌گیرد، بازمفهوم‌سازی می‌شود.