مقاله‌های انگلیسی

This study examines the relationship between cognitive processes and job performance in teachers at the Cruz del Norte Educational Unit, focusing on attention, planning, organization, anxiety, and job stress. A mixed-method design was applied, combining quantitative and qualitative techniques such as psychometric tests, Pearson correlation, multiple regression analysis, Student’s t-test, the Delphi method, and the Ishikawa diagram. The results show that executive functions, particularly planning and organization, have a significant positive impact on job performance. Teachers with higher levels of these skills demonstrate better performance, with strong correlations (r = 0.72, p = 0.001; r = 0.65, p = 0.003). In contrast, anxiety and stress act as limiting factors. Multiple regression analysis indicates that anxiety (β = -0.4946, p < 0.0001) and stress (β = -0.3721, p < 0.001) negatively predict job performance. Additionally, job indiscipline—reflected in absenteeism and lateness—shows a strong negative correlation with performance (r = -0.74, p < 0.000). These findings highlight the importance of time management and organizational commitment, as well as the need to implement training and psychological support strategies to improve teacher performance and educational quality.

این مطالعه به بررسی رابطه بین فرایندهای شناختی و عملکرد شغلی در معلمان واحد آموزشی Cruz del Norte می‌پردازد و بر توجه، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی، اضطراب و استرس شغلی تمرکز دارد. از طرح پژوهشی ترکیبی استفاده شده است که تکنیک‌های کمی و کیفی مانند آزمون‌های روان‌سنجی، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه، آزمون t استیودنت، روش دلفی و نمودار ایشیکاوا را ترکیب می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که کارکردهای اجرایی، به‌ویژه برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی، تأثیر مثبت معناداری بر عملکرد شغلی دارند. معلمانی که سطوح بالاتری از این مهارت‌ها را دارا هستند، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهند و همبستگی‌های قوی (r = ۰.۷۲, p = ۰.۰۰۱؛ r = ۰.۶۵, p = ۰.۰۰۳) مشاهده شده است. در مقابل، اضطراب و استرس به‌عنوان عوامل محدودکننده عمل می‌کنند. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان می‌دهد که اضطراب (β = -۰.۴۹۴۶, p < ۰.۰۰۰۱) و استرس (β = -۰.۳۷۲۱, p < ۰.۰۰۱) پیش‌بینی‌کننده منفی عملکرد شغلی هستند. همچنین، بی‌انضباطی شغلی—که در غیبت و تأخیر منعکس می‌شود—همبستگی منفی قوی با عملکرد دارد (r = -۰.۷۴, p < ۰.۰۰۰). این یافته‌ها اهمیت مدیریت زمان و تعهد سازمانی و همچنین ضرورت اجرای راهبردهای آموزشی و حمایت روان‌شناختی برای بهبود عملکرد معلمان و کیفیت آموزشی را برجسته می‌کند.

This study examines the relationship between cognitive processes and job performance in teachers at the Cruz del Norte Educational Unit, focusing on attention, planning, organization, anxiety, and job stress. A mixed-method design was applied, combining quantitative and qualitative techniques such as psychometric tests, Pearson correlation, multiple regression analysis, Student’s t-test, the Delphi method, and the Ishikawa diagram. The results show that executive functions, particularly planning and organization, have a significant positive impact on job performance. Teachers with higher levels of these skills demonstrate better performance, with strong correlations (r = 0.72, p = 0.001; r = 0.65, p = 0.003). In contrast, anxiety and stress act as limiting factors. Multiple regression analysis indicates that anxiety (β = -0.4946, p < 0.0001) and stress (β = -0.3721, p < 0.001) negatively predict job performance. Additionally, job indiscipline—reflected in absenteeism and lateness—shows a strong negative correlation with performance (r = -0.74, p < 0.000). These findings highlight the importance of time management and organizational commitment, as well as the need to implement training and psychological support strategies to improve teacher performance and educational quality.

این مطالعه به بررسی رابطه بین فرایندهای شناختی و عملکرد شغلی در معلمان واحد آموزشی Cruz del Norte می‌پردازد و بر توجه، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی، اضطراب و استرس شغلی تمرکز دارد. از طرح پژوهشی ترکیبی استفاده شده است که تکنیک‌های کمی و کیفی مانند آزمون‌های روان‌سنجی، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه، آزمون t استیودنت، روش دلفی و نمودار ایشیکاوا را ترکیب می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که کارکردهای اجرایی، به‌ویژه برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی، تأثیر مثبت معناداری بر عملکرد شغلی دارند. معلمانی که سطوح بالاتری از این مهارت‌ها را دارا هستند، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهند و همبستگی‌های قوی (r = ۰.۷۲, p = ۰.۰۰۱؛ r = ۰.۶۵, p = ۰.۰۰۳) مشاهده شده است. در مقابل، اضطراب و استرس به‌عنوان عوامل محدودکننده عمل می‌کنند. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان می‌دهد که اضطراب (β = -۰.۴۹۴۶, p < ۰.۰۰۰۱) و استرس (β = -۰.۳۷۲۱, p < ۰.۰۰۱) پیش‌بینی‌کننده منفی عملکرد شغلی هستند. همچنین، بی‌انضباطی شغلی—که در غیبت و تأخیر منعکس می‌شود—همبستگی منفی قوی با عملکرد دارد (r = -۰.۷۴, p < ۰.۰۰۰). این یافته‌ها اهمیت مدیریت زمان و تعهد سازمانی و همچنین ضرورت اجرای راهبردهای آموزشی و حمایت روان‌شناختی برای بهبود عملکرد معلمان و کیفیت آموزشی را برجسته می‌کند.

This article examines the differences between human judgment and algorithmic decision-making in critical logistics systems, focusing on the implications for the concepts of trust and control. The aim of the study is to determine whether AI-based systems can perform functions equivalent to human judgment and what implications this has for operational safety and accountability in complex logistics systems. The study is based on an interdisciplinary analysis, including a review of the literature on artificial intelligence, system safety, and human factors research, as well as a philosophical analysis. This is supplemented by a case study of selected incidents related to the operation of automated systems in high-risk environments, which allows the identification of practical limitations in integrating humans and algorithmic systems. The results indicate that decisions generated by algorithmic systems are statistical and optimization-based, which distinguishes them from human judgment, which takes into account context, uncertainty, and emotions. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology. At the same time, increasing levels of automation lead to a diffusion of responsibility and a reduction in direct control over decision-making processes. The findings indicate that full automation of decisions in critical safety systems. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology.

این مقاله به بررسی تفاوت‌های میان قضاوت انسانی و تصمیم‌گیری الگوریتمی در سامانه‌های لجستیکی حساس به ایمنی می‌پردازد و پیامدهای آن را برای مفاهیم اعتماد و کنترل مورد تحلیل قرار می‌دهد. هدف این مطالعه تعیین این است که آیا سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند عملکردهایی معادل با قضاوت انسانی داشته باشند و این امر چه پیامدهایی برای ایمنی عملیاتی و پاسخگویی در سامانه‌های لجستیکی پیچیده دارد. این پژوهش مبتنی بر تحلیلی میان‌رشته‌ای است که شامل مرور ادبیات مرتبط با هوش مصنوعی، ایمنی سامانه و پژوهش‌های عوامل انسانی، همچنین تحلیل فلسفی می‌شود. این تحلیل با مطالعه موردی درباره برخی رخدادهای مرتبط با عملکرد سامانه‌های خودکار در محیط‌های پرخطر تکمیل شده است که امکان شناسایی محدودیت‌های عملی در یکپارچه‌سازی انسان و سامانه‌های الگوریتمی را فراهم می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تصمیمات تولیدشده توسط سامانه‌های الگوریتمی مبتنی بر آمار و بهینه‌سازی هستند که آن‌ها را از قضاوت انسانی که زمینه، عدم قطعیت و هیجانات را در نظر می‌گیرد، متمایز می‌کند. در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری. همزمان، افزایش سطوح خودکارسازی منجر به پخش مسئولیت و کاهش کنترل مستقیم بر فرایندهای تصمیم‌گیری می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارسازی کامل تصمیمات در سامانه‌های حساس به ایمنی... در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری.

This article examines the differences between human judgment and algorithmic decision-making in critical logistics systems, focusing on the implications for the concepts of trust and control. The aim of the study is to determine whether AI-based systems can perform functions equivalent to human judgment and what implications this has for operational safety and accountability in complex logistics systems. The study is based on an interdisciplinary analysis, including a review of the literature on artificial intelligence, system safety, and human factors research, as well as a philosophical analysis. This is supplemented by a case study of selected incidents related to the operation of automated systems in high-risk environments, which allows the identification of practical limitations in integrating humans and algorithmic systems. The results indicate that decisions generated by algorithmic systems are statistical and optimization-based, which distinguishes them from human judgment, which takes into account context, uncertainty, and emotions. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology. At the same time, increasing levels of automation lead to a diffusion of responsibility and a reduction in direct control over decision-making processes. The findings indicate that full automation of decisions in critical safety systems. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology.

این مقاله به بررسی تفاوت‌های میان قضاوت انسانی و تصمیم‌گیری الگوریتمی در سامانه‌های لجستیکی حساس به ایمنی می‌پردازد و پیامدهای آن را برای مفاهیم اعتماد و کنترل مورد تحلیل قرار می‌دهد. هدف این مطالعه تعیین این است که آیا سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند عملکردهایی معادل با قضاوت انسانی داشته باشند و این امر چه پیامدهایی برای ایمنی عملیاتی و پاسخگویی در سامانه‌های لجستیکی پیچیده دارد. این پژوهش مبتنی بر تحلیلی میان‌رشته‌ای است که شامل مرور ادبیات مرتبط با هوش مصنوعی، ایمنی سامانه و پژوهش‌های عوامل انسانی، همچنین تحلیل فلسفی می‌شود. این تحلیل با مطالعه موردی درباره برخی رخدادهای مرتبط با عملکرد سامانه‌های خودکار در محیط‌های پرخطر تکمیل شده است که امکان شناسایی محدودیت‌های عملی در یکپارچه‌سازی انسان و سامانه‌های الگوریتمی را فراهم می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تصمیمات تولیدشده توسط سامانه‌های الگوریتمی مبتنی بر آمار و بهینه‌سازی هستند که آن‌ها را از قضاوت انسانی که زمینه، عدم قطعیت و هیجانات را در نظر می‌گیرد، متمایز می‌کند. در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری. همزمان، افزایش سطوح خودکارسازی منجر به پخش مسئولیت و کاهش کنترل مستقیم بر فرایندهای تصمیم‌گیری می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارسازی کامل تصمیمات در سامانه‌های حساس به ایمنی... در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری.

Video and digital games have been the focus of sustained public and scientific debate since their commercial emergence in the late 1970s, particularly regarding their effects on children and adolescents. Early public and scientific discourse frequently portrayed gaming as a source of physical injury, addiction, aggression, social isolation, academic problems, and moral decline. However, subsequent empirical research has produced a substantially more differentiated picture of both the benefits and risks of gaming. This review examines the historical foundations of controversies surrounding video and digital games and synthesizes contemporary evidence concerning their cognitive, emotional, social, therapeutic, and physical effects. . Research indicates that moderate, purposeful gaming may improve visuospatial abilities, attentional control, problem-solving, mood regulation, social connection, and selected educational outcomes. Gaming-based interventions have also demonstrated therapeutic potential, particularly for depressive symptoms and attention-related difficulties among young people. At the same time, important risks remain, especially when gaming becomes excessive, compulsive, or disruptive to everyday functioning. These include repetitive-strain injuries, sleep disruption, problematic gaming, and adverse mental-health and academic outcomes. Evidence concerning violent games and serious real-world aggression remains more contested, with recent research emphasizing relatively small effects and the importance of individual and contextual factors. Overall, the evidence suggests that the developmental consequences of gaming for children and adolescents depend less on gaming itself than on the duration, content, context, and pattern of engagement.

بازی‌های ویدیویی و دیجیتال از زمان ظهور تجاری خود در اواخر دهه ۱۹۷۰، همواره موضوع بحث‌های عمومی و علمی مداوم بوده‌اند، به‌ویژه در خصوص تأثیرات آن‌ها بر کودکان و نوجوانان. گفتمان‌های عمومی و علمی اولیه اغلب بازی کردن را منبع آسیب‌های جسمی، اعتیاد، پرخاشگری، انزوای اجتماعی، مشکلات تحصیلی و افول اخلاقی معرفی می‌کردند. با این حال، پژوهش‌های تجربی بعدی تصویری به‌مراتب متمایزتر از فواید و خطرات بازی کردن ارائه داده‌اند. این مرور به بررسی مبانی تاریخی مناقشات پیرامون بازی‌های ویدیویی و دیجیتال می‌پردازد و شواهد معاصر مربوط به اثرات شناختی، هیجانی، اجتماعی، درمانی و جسمی آن‌ها را جمع‌بندی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی کردن متوسط و هدفمند می‌تواند توانایی‌های دیداری-فضایی، کنترل توجه، حل مسئله، تنظیم خلق، ارتباط اجتماعی و برخی پیامدهای آموزشی را بهبود بخشد. مداخلات مبتنی بر بازی نیز پتانسیل درمانی خود را نشان داده‌اند، به‌ویژه برای علائم افسردگی و مشکلات مرتبط با توجه در میان جوانان. در عین حال، خطرات مهمی نیز وجود دارد، به‌ویژه زمانی که بازی کردن بیش از حد، اجباری یا مختل‌کننده عملکرد روزمره شود. این خطرات شامل آسیب‌های تکراری، اختلال خواب، بازی کردن مسئله‌ساز و پیامدهای نامطلوب سلامت روان و تحصیلی است. شواهد مربوط به بازی‌های خشونت‌آمیز و پرخاشگری جدی در دنیای واقعی همچنان مورد مناقشه است و پژوهش‌های اخیر بر اثرات نسبتاً کوچک و اهمیت عوامل فردی و زمینه‌ای تأکید دارند. در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که پیامدهای رشدی بازی کردن برای کودکان و نوجوانان کمتر به خود بازی وابسته است و بیشتر به مدت، محتوا، زمینه و الگوی مشارکت بستگی دارد.

Video and digital games have been the focus of sustained public and scientific debate since their commercial emergence in the late 1970s, particularly regarding their effects on children and adolescents. Early public and scientific discourse frequently portrayed gaming as a source of physical injury, addiction, aggression, social isolation, academic problems, and moral decline. However, subsequent empirical research has produced a substantially more differentiated picture of both the benefits and risks of gaming. This review examines the historical foundations of controversies surrounding video and digital games and synthesizes contemporary evidence concerning their cognitive, emotional, social, therapeutic, and physical effects. . Research indicates that moderate, purposeful gaming may improve visuospatial abilities, attentional control, problem-solving, mood regulation, social connection, and selected educational outcomes. Gaming-based interventions have also demonstrated therapeutic potential, particularly for depressive symptoms and attention-related difficulties among young people. At the same time, important risks remain, especially when gaming becomes excessive, compulsive, or disruptive to everyday functioning. These include repetitive-strain injuries, sleep disruption, problematic gaming, and adverse mental-health and academic outcomes. Evidence concerning violent games and serious real-world aggression remains more contested, with recent research emphasizing relatively small effects and the importance of individual and contextual factors. Overall, the evidence suggests that the developmental consequences of gaming for children and adolescents depend less on gaming itself than on the duration, content, context, and pattern of engagement.

بازی‌های ویدیویی و دیجیتال از زمان ظهور تجاری خود در اواخر دهه ۱۹۷۰، همواره موضوع بحث‌های عمومی و علمی مداوم بوده‌اند، به‌ویژه در خصوص تأثیرات آن‌ها بر کودکان و نوجوانان. گفتمان‌های عمومی و علمی اولیه اغلب بازی کردن را منبع آسیب‌های جسمی، اعتیاد، پرخاشگری، انزوای اجتماعی، مشکلات تحصیلی و افول اخلاقی معرفی می‌کردند. با این حال، پژوهش‌های تجربی بعدی تصویری به‌مراتب متمایزتر از فواید و خطرات بازی کردن ارائه داده‌اند. این مرور به بررسی مبانی تاریخی مناقشات پیرامون بازی‌های ویدیویی و دیجیتال می‌پردازد و شواهد معاصر مربوط به اثرات شناختی، هیجانی، اجتماعی، درمانی و جسمی آن‌ها را جمع‌بندی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی کردن متوسط و هدفمند می‌تواند توانایی‌های دیداری-فضایی، کنترل توجه، حل مسئله، تنظیم خلق، ارتباط اجتماعی و برخی پیامدهای آموزشی را بهبود بخشد. مداخلات مبتنی بر بازی نیز پتانسیل درمانی خود را نشان داده‌اند، به‌ویژه برای علائم افسردگی و مشکلات مرتبط با توجه در میان جوانان. در عین حال، خطرات مهمی نیز وجود دارد، به‌ویژه زمانی که بازی کردن بیش از حد، اجباری یا مختل‌کننده عملکرد روزمره شود. این خطرات شامل آسیب‌های تکراری، اختلال خواب، بازی کردن مسئله‌ساز و پیامدهای نامطلوب سلامت روان و تحصیلی است. شواهد مربوط به بازی‌های خشونت‌آمیز و پرخاشگری جدی در دنیای واقعی همچنان مورد مناقشه است و پژوهش‌های اخیر بر اثرات نسبتاً کوچک و اهمیت عوامل فردی و زمینه‌ای تأکید دارند. در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که پیامدهای رشدی بازی کردن برای کودکان و نوجوانان کمتر به خود بازی وابسته است و بیشتر به مدت، محتوا، زمینه و الگوی مشارکت بستگی دارد.

In the rapidly changing global environment, universities must equip graduates with both disciplinary knowledge and essential 21st-century skills. This study explores recent graduates’ perceptions of curriculum skills alignment in the departments of Sociology, Psychology, and Education at public sector universities in Pakistan. Using a quantitative survey design, data were collected from 150 graduates through simple random sampling using the Curriculum–Skills Alignment Perception Scale (CSAPS), comprising 20 items across five competencies: critical thinking, communication, digital literacy, teamwork, and problem-solving. The findings reveal a moderate level of alignment between undergraduate curricula and workplace skill requirements. Communication skills were rated highest, indicating stronger curriculum support, whereas digital literacy and problem-solving showed comparatively weaker alignment. The study highlights the need for curriculum reforms that incorporate practical learning, digital competencies, critical thinking, and problem-solving activities. These findings offer valuable insights for curriculum developers, university administrators, policymakers, and the Higher Education Commission of Pakistan to enhance graduate employability and modernize higher education. Keywords: curriculum alignment, 21st-century skills, graduate perceptions, higher education, public universities, social sciences, digital literacy, critical thinking, communication skills, Pakistan.

در محیط جهانی به سرعت در حال تغییر، دانشگاه‌ها باید فارغ‌التحصیلان را هم به دانش تخصصی رشته‌ای و هم به مهارت‌های ضروری قرن بیست‌ویکم مجهز کنند. این پژوهش به بررسی ادراک فارغ‌التحصیلان اخیر از هم‌راستایی مهارت‌های برنامهٔ درسی در گروه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه‌های دولتی پاکستان می‌پردازد. با استفاده از طرح پژوهش کمی و روش پیمایش، داده‌ها از ۱۵۰ فارغ‌التحصیل به شیوهٔ نمونه‌گیری تصادفی ساده و با بهره‌گیری از مقیاس ادراک هم‌راستایی برنامهٔ درسی و مهارت‌ها (CSAPS) که شامل ۲۰ گویه در پنج شایستگی تفکر انتقادی، ارتباط، سواد دیجیتال، کار تیمی و حل مسئله است، گردآوری شد. یافته‌ها نشان‌دهندهٔ سطح متوسطی از هم‌راستایی میان برنامه‌های درسی کارشناسی و الزامات مهارتی بازار کار هستند. مهارت‌های ارتباطی بالاترین امتیاز را کسب کردند که نشان‌دهندهٔ حمایت قوی‌تر برنامهٔ درسی از این مهارت است، در حالی که سواد دیجیتال و حل مسئله هم‌راستایی ضعیف‌تری را نشان دادند. این پژوهش بر ضرورت اصلاحات برنامهٔ درسی با تأکید بر یادگیری عملی، شایستگی‌های دیجیتال، تفکر انتقادی و فعالیت‌های حل مسئله تأکید دارد. یافته‌های حاضر بینش‌های ارزشمندی برای تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی، مدیران دانشگاهی، سیاست‌گذاران و کمیسیون آموزش عالی پاکستان به منظور ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و نوسازی آموزش عالی ارائه می‌دهد.

In the rapidly changing global environment, universities must equip graduates with both disciplinary knowledge and essential 21st-century skills. This study explores recent graduates’ perceptions of curriculum skills alignment in the departments of Sociology, Psychology, and Education at public sector universities in Pakistan. Using a quantitative survey design, data were collected from 150 graduates through simple random sampling using the Curriculum–Skills Alignment Perception Scale (CSAPS), comprising 20 items across five competencies: critical thinking, communication, digital literacy, teamwork, and problem-solving. The findings reveal a moderate level of alignment between undergraduate curricula and workplace skill requirements. Communication skills were rated highest, indicating stronger curriculum support, whereas digital literacy and problem-solving showed comparatively weaker alignment. The study highlights the need for curriculum reforms that incorporate practical learning, digital competencies, critical thinking, and problem-solving activities. These findings offer valuable insights for curriculum developers, university administrators, policymakers, and the Higher Education Commission of Pakistan to enhance graduate employability and modernize higher education. Keywords: curriculum alignment, 21st-century skills, graduate perceptions, higher education, public universities, social sciences, digital literacy, critical thinking, communication skills, Pakistan.

در محیط جهانی به سرعت در حال تغییر، دانشگاه‌ها باید فارغ‌التحصیلان را هم به دانش تخصصی رشته‌ای و هم به مهارت‌های ضروری قرن بیست‌ویکم مجهز کنند. این پژوهش به بررسی ادراک فارغ‌التحصیلان اخیر از هم‌راستایی مهارت‌های برنامهٔ درسی در گروه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه‌های دولتی پاکستان می‌پردازد. با استفاده از طرح پژوهش کمی و روش پیمایش، داده‌ها از ۱۵۰ فارغ‌التحصیل به شیوهٔ نمونه‌گیری تصادفی ساده و با بهره‌گیری از مقیاس ادراک هم‌راستایی برنامهٔ درسی و مهارت‌ها (CSAPS) که شامل ۲۰ گویه در پنج شایستگی تفکر انتقادی، ارتباط، سواد دیجیتال، کار تیمی و حل مسئله است، گردآوری شد. یافته‌ها نشان‌دهندهٔ سطح متوسطی از هم‌راستایی میان برنامه‌های درسی کارشناسی و الزامات مهارتی بازار کار هستند. مهارت‌های ارتباطی بالاترین امتیاز را کسب کردند که نشان‌دهندهٔ حمایت قوی‌تر برنامهٔ درسی از این مهارت است، در حالی که سواد دیجیتال و حل مسئله هم‌راستایی ضعیف‌تری را نشان دادند. این پژوهش بر ضرورت اصلاحات برنامهٔ درسی با تأکید بر یادگیری عملی، شایستگی‌های دیجیتال، تفکر انتقادی و فعالیت‌های حل مسئله تأکید دارد. یافته‌های حاضر بینش‌های ارزشمندی برای تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی، مدیران دانشگاهی، سیاست‌گذاران و کمیسیون آموزش عالی پاکستان به منظور ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و نوسازی آموزش عالی ارائه می‌دهد.

The educational inclusion of students with Down syndrome requires support systems capable of addressing diversity without replacing the student's own participation or shifting the pedagogical responsibility away from the classroom teacher. This study aimed to interpret the experiences of shadow teachers in providing inclusive educational support to students with Down syndrome in General Basic Education, within the framework of the university outreach project "El nuevo desafío de la inclusión universitaria: estrategias de refuerzo académico para jóvenes con diversidad funcional (discapacidad)". The research employed a qualitative approach, grounded in an interpretive paradigm and a hermeneutic-phenomenological design. Three shadow teachers (MSA1, MSW2, and MSB3) participated, selected through purposive, criterion-based non-probability sampling. Data were collected through individual, asynchronous semi-structured interviews via WhatsApp and analyzed using initial and analytical coding, alongside interpretive memos. Thematic sufficiency was assessed across the entire dataset. The participants' experiences were then compared and triangulated with the theoretical framework. The analysis yielded eight thematic axes: the value of the experience; the reality of educational inclusion; methodology and strategies; the role of the shadow teacher; challenges in providing support; support and collaboration networks; vocation and motivation; and proposals for improvement. The experiences analyzed suggest that this support functions as a mediating pedagogical practice that fosters student autonomy, the adaptation of strategies, and collaboration between families and teachers, though challenges persist regarding resources, teacher training, school pacing, and time constraints.

Enhancing conceptual understanding and critical thinking in elementary science requires meaningful learning experiences supported by appropriate instructional media. Examining the effects of integrating Deep Learning approaches and audiovisual media on students’ conceptual understanding and critical thinking was the primary aim of this study. A quantitative approach with a quasi-experimental matching-only design involved 30 fifth-grade students, comprising 15 students in the experimental group and 15 in the control group. Data were collected using conceptual understanding and critical thinking tests, with reliability coefficients of 0.84 and 0.86, respectively. Data analysis employed ANCOVA and MANCOVA. Results showed that the experimental group obtained higher posttest means in conceptual understanding (91.47) and critical thinking (89.72) than the control group (72.47 and 68.47). ANCOVA indicated significant effects on conceptual understanding, F(1,56) = 86.57, p < 0.01, η²p = 0.59, and critical thinking, F(1,56) = 72.43, p < 0.01, η²p = 0.56. MANCOVA also revealed a significant simultaneous effect, Pillai’s Trace = 0.68, F(2,56) = 58.72, p < 0.01, η²p = 0.68. Overall, integrating Deep Learning approaches with audiovisual media substantially improved both outcomes within the studied context.

Family co-responsibility links family involvement with students' socioemotional needs and with the actions carried out by the school. This study aimed to understand, from the perspective of education professionals, family co-responsibility for the socioemotional support of basic education students in public schools. A qualitative study with a descriptive design and an interpretive orientation was conducted. Data were collected through an asynchronous, self-administered open-ended questionnaire completed by three professionals with different profiles and were examined through qualitative content analysis and source triangulation. The results show heterogeneous family involvement and support practices that combine educational monitoring with emotional support. Participants distinguished between having communication channels available and sustaining ongoing coordination with families. The barriers identified were mainly located in family and socioeconomic conditions, and no barriers were explicitly attributed to the school. Family-school collaboration was recognized as relevant to addressing socioemotional needs. Based on the professionals' perceptions, the study concludes that family support integrates educational and socioemotional dimensions and gains meaning through its connection with the school, within a co-responsibility in which both settings play distinct and complementary roles.

Yayasan Cahaya Ilmu is a social and religious institution in Lawang Kuta Hamlet, Lembar Village, West Lombok Regency, that fosters 11 adolescent and young adult beneficiaries aged 13–18 years with orphan, double-orphan, and underprivileged family backgrounds. Prior to this program, the beneficiaries had not received structured mentoring in Al-Islam and Kemuhammadiyahan (AIK), consistent with national data indicating high school dropout rates in West Nusa Tenggara. This community service program aimed to improve participants' understanding of Islamic values, cultivate knowledge of Muhammadiyah's ideology, and build noble character and independence. The method adapted a Participatory Action Research approach, implemented over one month through eight scheduled visits (twice weekly), combined with independent daily worship habituation supervised by the foundation's mentor. Results showed improvement across all indicators: the average AIK comprehension score increased from 50.5 to 80.6 (scale of 100); 91% of participants were able to perform prayer according to fiqh standards; 91% showed improvement in Qur'anic recitation quality using the tahsin method and 100% of participants successfully memorized five short surahs. Outputs produced include a two-volume AIK module, Qur'anic storyboards, daily worship monitoring tables, and the establishment of an independent study circle (halaqah mandiri) as a form of program sustainability.

Struggling readers are a persistent concern in Philippine elementary education, yet research has largely examined student reading outcomes rather than the professional, emotional, and instructional experiences of the teachers who support these learners in resource-constrained, multilingual classrooms. This study investigated the lived experiences of elementary English teachers in identifying and supporting struggling readers, and how they adapt their pedagogy and negotiate contextual barriers. Transcendental phenomenological design was employed. Fifteen proficient public elementary English teachers in Baguio City, Philippines, were selected through criterion purposive sampling and interviewed using semi-structured, face-to-face interviews. Transcripts were analyzed using Braun and Clarke’s six-phase thematic analysis, and trustworthiness was supported through member checking. Four themes emerged: (a) diagnostic triage through standardized literacy assessments, (b) pedagogical flexibility and differentiated scaffolded instruction, (c) ecosystemic collaboration via remedial and peer networks, and (d) socio-contextual barriers, including parental illiteracy and resource constraints. The findings suggest that Vygotskian scaffolding must be extended to account for ecological and linguistic barriers in post-colonial multilingual classrooms, because its effectiveness is bounded by the educational and socioeconomic capital of the home. Implications for teacher professional development, curriculum localization, language-in-education policy, and parental partnership are discussed.

Emotional self-regulation is an aspect of interest in mathematics learning given the emotional experiences associated with difficulties and errors; therefore, the study aimed to understand educational professionals’ perceptions of this phenomenon. The research was conducted using a qualitative approach, within the interpretive paradigm, and employing a descriptive-interpretive design. It involved a mathematics teacher, a psychologist, and an educational psychologist, who participated in asynchronous, semi-structured interviews. The data were analyzed through coding and triangulation of sources. The findings showed that the professionals attribute significance to emotional experiences in the face of mathematical difficulties and recognize resources related to academic coping and self-confidence, in addition to situating emotional support, guidance, feedback, and the learning environment within these experiences. These results align with previous studies that acknowledge emotional and pedagogical components related to mathematics learning, although the present study interprets them from the perspective of professional perceptions. It is concluded that participants understand emotional self-regulation as a process related to managing emotional responses to mathematical challenges, situated within a context of personal, academic, and pedagogical support resources.

Purpose: This study aimed to compare the effectiveness of Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy and Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy on body image and sexual relationship quality in women with breast cancer in Hamadan. Methods and Materials: This applied quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a two-month follow-up, two experimental groups, and one active control group. The statistical population consisted of women with breast cancer attending the Health Donors Association of Hamadan Province during 2025–2026. Sixty eligible women were selected through convenience sampling and randomly assigned to three groups of 20 participants. Following attrition, the final sample comprised 50 women, including 17 in the Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy group, 16 in the Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy group, and 17 in the control group. The experimental groups received 10 weekly 90-minute group sessions of their respective interventions, while the control group received five weekly 60-minute health and life-skills education sessions. Data were collected using the Objectified Body Consciousness Scale and the Sexual Quality of Life–Female Questionnaire. Data were analyzed in SPSS version 26 using multivariate and univariate analyses of covariance and Bonferroni-adjusted pairwise comparisons. Findings: Multivariate analysis showed a significant overall effect of treatment condition on the combined dependent variables, Pillai’s Trace = 0.592, F(4, 90) = 9.468, p < 0.001, partial η² = 0.296. Significant group effects were found for body image, F(2, 45) = 20.691, p < 0.001, partial η² = 0.482, and sexual relationship quality, F(2, 45) = 16.250, p < 0.001, partial η² = 0.419. Bonferroni comparisons indicated that both interventions were significantly more effective than the control condition on both outcomes. Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy was also significantly more effective than Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy for body image, p = 0.006, and sexual relationship quality, p = 0.031. Conclusion: Both interventions were effective in improving body image and sexual relationship quality among women with breast cancer, although Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy demonstrated greater effectiveness and may therefore be particularly useful in psycho-oncological rehabilitation following breast cancer treatment.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره بر تصویر بدنی و کیفیت رابطه جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان در همدان انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کاربردی از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با پیگیری دو ماهه، دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل فعال بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌کننده به انجمن اهداکنندگان سلامت استان همدان در سال‌های 2025 تا 2026 بود. شصت زن واجد شرایط به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 20 نفره گمارده شدند. پس از ریزش، نمونه نهایی شامل 50 زن بود که 17 نفر در گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت، 16 نفر در گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره و 17 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. گروه‌های آزمایشی هر یک 10 جلسه گروهی 90 دقیقه‌ای درمان مربوطه را دریافت کردند و گروه کنترل 5 جلسه 60 دقیقه‌ای آموزش سلامت و مهارت‌های زندگی را گذراند. داده‌ها با استفاده از مقیاس آگاهی بدنی عینی‌شده و پرسشنامه کیفیت زندگی جنسی زنان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک‌متغیره و مقایسه‌های زوجی با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. یافته‌ها: تحلیل چندمتغیره اثر کلی معناداری برای شرایط درمان بر متغیرهای وابسته ترکیبی نشان داد (Pillai’s Trace = 0.592, F(4, 90) = 9.468, p < 0.001, η² جزئی = 0.296). اثر گروه برای تصویر بدنی (F(2, 45) = 20.691, p < 0.001, η² جزئی = 0.482) و کیفیت رابطه جنسی (F(2, 45) = 16.250, p < 0.001, η² جزئی = 0.419) معنادار بود. مقایسه‌های بونفرونی نشان داد هر دو مداخله نسبت به گروه کنترل در هر دو پیامد اثربخشی بیشتری داشتند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره در بهبود تصویر بدنی (p = 0.006) و کیفیت رابطه جنسی (p = 0.031) اثربخشی بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: هر دو مداخله در بهبود تصویر بدنی و کیفیت رابطه جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان مؤثر بودند، هرچند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت اثربخشی بیشتری نشان داد و می‌تواند به‌ویژه در بازتوانی روان‌آنکولوژیک پس از درمان سرطان پستان مفید باشد.

Purpose: This study aimed to explain the factors influencing the construction of national identity in Iraqi school environments. Methods and Materials: This qualitative study was conducted using an exploratory and interpretive approach. Participants consisted of 20 university faculty members, educational researchers, school administrators, and experts from Tehran who had relevant academic or professional experience in education, curriculum studies, sociology, cultural studies, political science, citizenship education, national identity, or the Iraqi sociocultural context. Participants were selected through purposive sampling with maximum variation, and sampling continued until informational saturation was achieved. Data were collected through semi-structured, in-depth interviews lasting approximately 45–70 minutes. Interviews were recorded with participants' permission, transcribed verbatim, and analyzed using conventional qualitative content analysis. Meaning units were identified, condensed, coded, compared continuously, and organized into subcategories and broader conceptual categories. Credibility, dependability, confirmability, and transferability were enhanced through member checking, peer review of coding, maximum variation, systematic documentation of analytical decisions, and repeated comparison of interpretations with the original transcripts. Findings: Qualitative analysis yielded six major categories influencing national identity construction in Iraqi school environments: educational and curricular factors, teacher-related factors, school cultural and organizational factors, sociocultural factors, political and institutional factors, and family, media, and community factors. Educational and curricular factors received the greatest analytical emphasis, particularly inclusive curriculum design, history and civic education, national symbols, cultural representation, and extracurricular citizenship activities. Sociocultural factors highlighted the importance of integrating ethnic, religious, linguistic, and regional diversity within a shared national framework. Political and institutional factors emphasized institutional trust, educational equality, policy coherence, and political neutrality. Teachers and school climate were identified as important mediators through fairness, inclusive pedagogy, participation, and respectful interaction. Family narratives, community discourse, and digital media were also found to reinforce or weaken school-based national identity formation. Conclusion: National identity construction in Iraqi schools is a multidimensional and interactive process requiring coherence among curriculum, teacher practices, inclusive school culture, recognition of sociocultural diversity, institutional fairness, and the wider family, community, and media environment.

هدف: این پژوهش با هدف تبیین عوامل مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق انجام شده است. روش‌ها و مواد: این مطالعه کیفی با رویکرد اکتشافی و تفسیری صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل ۲۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه، پژوهشگران آموزشی، مدیران مدارس و متخصصان از تهران بودند که دارای تجربه علمی یا حرفه‌ای مرتبط در حوزه آموزش، مطالعات برنامه‌درسی، جامعه‌شناسی، مطالعات فرهنگی، علوم سیاسی، آموزش شهروندی، هویت ملی یا زمینه اجتماعی‌فرهنگی عراق بودند. نمونه‌گیری به صورت هدفمند با حداکثر تنوع انجام شد و تا رسیدن به اشباع اطلاعاتی ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و عمیق به مدت تقریبی ۴۵ تا ۷۰ دقیقه گردآوری شد. مصاحبه‌ها با اجازه شرکت‌کنندگان ضبط، به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی متعارف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. واحدهای معنایی شناسایی، تلخیص، کدگذاری، به طور مستمر مقایسه و در زیرمقوله‌ها و مقوله‌های مفهومی گسترده‌تر سازمان‌دهی شدند. اعتبار، قابلیت اتکا، تأییدپذیری و انتقال‌پذیری از طریق بازبینی اعضا، بازنگری همتایان در کدگذاری، حداکثر تنوع، مستندسازی نظام‌مند تصمیمات تحلیلی و مقایسه مکرر تفسیرها با متن اصلی مصاحبه‌ها تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل کیفی شش مقوله اصلی مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق را نشان داد: عوامل آموزشی و برنامه‌درسی، عوامل مرتبط با معلم، عوامل فرهنگی و سازمانی مدرسه، عوامل اجتماعی‌فرهنگی، عوامل سیاسی و نهادی، و عوامل خانواده، رسانه و جامعه. عوامل آموزشی و برنامه‌درسی بیشترین تأکید تحلیلی را داشتند، به ویژه طراحی برنامه‌درسی فراگیر، آموزش تاریخ و شهروندی، نمادهای ملی، بازنمایی فرهنگی و فعالیت‌های فوق‌برنامه شهروندی. عوامل اجتماعی‌فرهنگی بر اهمیت ادغام تنوع قومی، مذهبی، زبانی و منطقه‌ای در چارچوب ملی مشترک تأکید داشتند. عوامل سیاسی و نهادی بر اعتماد نهادی، برابری آموزشی، انسجام سیاستی و بی‌طرفی سیاسی تأکید کردند. معلمان و فضای مدرسه به عنوان میانجی‌های مهم از طریق عدالت، آموزش فراگیر، مشارکت و تعامل محترمانه شناسایی شدند. روایت‌های خانوادگی، گفتمان جامعه و رسانه‌های دیجیتال نیز در تقویت یا تضعیف شکل‌گیری هویت ملی مبتنی بر مدرسه نقش داشتند. نتیجه‌گیری: شکل‌گیری هویت ملی در مدارس عراق فرایندی چندبعدی و تعاملی است که نیازمند انسجام میان برنامه‌درسی، عملکرد معلمان، فرهنگ مدرسه فراگیر، شناسایی تنوع اجتماعی‌فرهنگی، عدالت نهادی و محیط گسترده‌تر خانواده، جامعه و رسانه است.

Purpose: This study aimed to identify the factors affecting a curriculum based on citizenship legal literacy education in order to improve the quality of civic education in Iran’s educational system. Methods and Materials: This applied and developmental study was conducted using an exploratory sequential mixed-methods design. In the qualitative phase, the statistical population included experts in education, curriculum planning, social sciences, and citizenship rights. Participants were selected through purposive and snowball sampling. Data were collected through 15 semi-structured interviews, which continued until theoretical saturation was achieved. The qualitative data were analyzed using MaxQDA software through open, axial, and selective coding. The extracted themes were then organized to develop a conceptual structure for a curriculum based on citizenship legal literacy education. Findings: The inferential findings supported a multidimensional structure for citizenship legal literacy education. The analysis indicated that five key components formed the core of the proposed curriculum model: citizenship rights education, values and beliefs, practical empowerment, development of social interaction, and media and digital literacy education. These components represented interrelated knowledge-based, attitudinal, behavioral, and social indicators. The findings showed that emphasis on citizens’ rights and responsibilities, justice-oriented attitudes, dialogue skills, social participation, legal awareness, responsible media use, and digital literacy plays a decisive role in designing an effective curriculum for educating law-abiding and participatory citizens. Conclusion: The results suggest that citizenship legal literacy education in Iran requires a shift from the mere transmission of theoretical concepts toward a competency-based, participatory, and practice-oriented curriculum. Such a curriculum can contribute to strengthening civic awareness, promoting legal responsibility, enhancing social participation, supporting educational justice, and preparing students for active and responsible citizenship in contemporary society.

هدف: این پژوهش با هدف شناسایی عوامل مؤثر بر برنامهٔ درسی مبتنی بر آموزش سواد حقوقی شهروندی به منظور ارتقاء کیفیت آموزش شهروندی در نظام آموزشی ایران انجام شده‌است. روش‌ها و مواد: این مطالعهٔ کاربردی و توسعه‌ای با استفاده از طرح آمیختهٔ اکتشافی-توالی انجام شد. در مرحلهٔ کیفی، جامعهٔ آماری شامل خبرگان حوزه‌های آموزش، برنامه‌ریزی درسی، علوم اجتماعی و حقوق شهروندی بود. مشارکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق ۱۵ مصاحبهٔ نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد که تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌های کیفی با استفاده از نرم‌افزار MaxQDA و از طریق کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل گردید. مضامین استخراج‌شده برای تدوین ساختار مفهومی برنامهٔ درسی مبتنی بر آموزش سواد حقوقی شهروندی سازمان‌دهی شدند. یافته‌ها: یافته‌های استنباطی، ساختاری چندبعدی برای آموزش سواد حقوقی شهروندی را تأیید کردند. تحلیل‌ها نشان داد که پنج مؤلفهٔ کلیدی هستهٔ مدل پیشنهادی برنامهٔ درسی را تشکیل می‌دهند: آموزش حقوق شهروندی، ارزش‌ها و باورها، توانمندسازی عملی، توسعهٔ تعاملات اجتماعی و آموزش سواد رسانه‌ای و دیجیتال. این مؤلفه‌ها نمایانگر شاخص‌های دانشی، نگرشی، رفتاری و اجتماعی مرتبط با یکدیگر هستند. یافته‌ها نشان داد که تأکید بر حقوق و مسئولیت‌های شهروندان، نگرش عدالت‌محور، مهارت‌های گفت‌وگو، مشارکت اجتماعی، آگاهی حقوقی، استفادهٔ مسئولانه از رسانه و سواد دیجیتال نقش تعیین‌کننده‌ای در طراحی برنامهٔ درسی مؤثر برای تربیت شهروندان قانون‌مدار و مشارکت‌جو ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از آن است که آموزش سواد حقوقی شهروندی در ایران نیازمند گذار از انتقال صرف مفاهیم نظری به سوی برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی، مشارکتی و عمل‌محور است. چنین برنامه‌ای می‌تواند به تقویت آگاهی شهروندی، ارتقاء مسئولیت‌پذیری حقوقی، افزایش مشارکت اجتماعی، حمایت از عدالت آموزشی و آماده‌سازی دانش‌آموزان برای شهروندی فعال و مسئولانه در جامعهٔ معاصر کمک کند.

Purpose: This study aimed to determine the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) in improving the psychological well-being of patients diagnosed with cancer. Materials and Methods: This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group and a follow-up assessment. The statistical sample consisted of 60 patients with cancer who were selected through purposive sampling and assigned to three groups of 20 participants. Participants in the intervention groups received an ACT-based intervention consisting of eight 45-minute sessions delivered over one month, whereas the control group received no psychological intervention during the study period. Psychological well-being was assessed using Ryff’s 84-item Psychological Well-Being Scale (1989) at the pretest, posttest, and follow-up stages. The collected data were analyzed using inferential statistical procedures in SPSS version 25. Findings: The inferential analysis demonstrated a statistically significant difference between the intervention and control groups in posttest psychological well-being scores. Participants who received Acceptance and Commitment Therapy showed significantly higher levels of psychological well-being than those in the control group. The intervention produced a very large effect size (η² = 0.935), indicating that a substantial proportion of the variance in post-intervention psychological well-being was attributable to the therapeutic intervention. The follow-up analysis further showed that the improvement in psychological well-being was maintained after the completion of treatment, suggesting the stability and durability of the intervention effects over time. Conclusion: Acceptance and Commitment Therapy is an effective psychological intervention for enhancing psychological well-being among patients with cancer. By promoting psychological flexibility, acceptance of difficult internal experiences, present-moment awareness, and engagement in value-oriented behaviors, ACT may help patients cope more adaptively with the psychological consequences of cancer. Therefore, this intervention may be incorporated into psychosocial rehabilitation and supportive care programs for patients with cancer.

هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و ارزیابی پیگیری انجام گرفت. نمونه‌ی آماری شامل ۶۰ بیمار مبتلا به سرطان بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به سه گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان در گروه‌های مداخله، مداخله‌ای مبتنی بر ACT را در قالب هشت جلسه‌ی ۴۵ دقیقه‌ای طی یک ماه دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در طول دوره‌ی مطالعه هیچ مداخله‌ی روان‌شناختی دریافت نکرد. بهزیستی روان‌شناختی با استفاده از مقیاس ۸۴ ماده‌ای بهزیستی روان‌شناختی Ryff (۱۹۸۹) در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری ارزیابی شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری استنباطی در نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی ۲۵ تحلیل گردید. یافته‌ها: تحلیل استنباطی تفاوت معناداری را بین گروه‌های مداخله و کنترل در نمرات پس‌آزمون بهزیستی روان‌شناختی نشان داد. شرکت‌کنندگانی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد دریافت کردند، سطوح بهزیستی روان‌شناختی به‌مراتب بالاتری نسبت به گروه کنترل داشتند. مداخله دارای اندازه‌ی اثر بسیار بزرگ (η² = ۰.۹۳۵) بود که نشان‌دهنده‌ی سهم قابل توجهی از واریانس بهزیستی روان‌شناختی پس از مداخله به دلیل مداخله‌ی درمانی است. تحلیل پیگیری نیز نشان داد که بهبود بهزیستی روان‌شناختی پس از اتمام درمان حفظ شده است و این امر پایداری و دوام اثرات مداخله در طول زمان را نشان می‌دهد. نتیجه‌گیری: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یک مداخله‌ی روان‌شناختی مؤثر برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان است. با ارتقای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، پذیرش تجارب درونی دشوار، آگاهی از لحظه‌ی حال و درگیر شدن در رفتارهای ارزش‌محور، ACT می‌تواند به بیماران در مقابله‌ی سازگارانه‌تر با پیامدهای روان‌شناختی سرطان کمک کند. بنابراین، این مداخله می‌تواند در برنامه‌های بازتوانی روان‌اجتماعی و مراقبت حمایتی بیماران مبتلا به سرطان گنجانده شود.

Purpose: This study aimed to design and evaluate an artificial intelligence–based model for predicting the mathematics performance of twelfth-grade experimental sciences students based on individual, educational, and learning technology factors. Methods and Materials: This applied, quantitative, cross-sectional, and predictive study was conducted among twelfth-grade experimental sciences students in Isfahan, Iran. A total of 187 questionnaires were distributed, and after removing incomplete, inconsistent, and invalid records, data from 84 students were retained for analysis. Data were collected using a structured questionnaire assessing individual factors, educational conditions, and learning technology variables, together with students’ recorded mathematics scores. The dataset was divided into training and testing subsets, and repeated five-fold cross-validation was used for internal model development. Multiple linear regression, ridge regression, lasso regression, elastic net regression, decision tree regression, random forest regression, gradient boosting regression, and support vector regression were compared. Model performance was evaluated using mean absolute error, root mean squared error, and the coefficient of determination. Findings: Previous mathematics achievement had the strongest positive correlation with current mathematics performance, followed by mathematics self-efficacy, study regularity, academic motivation, teacher feedback, instructional quality, and educational use of learning technologies. Test anxiety and digital distraction were negatively associated with mathematics performance. Among the evaluated algorithms, gradient boosting regression achieved the best predictive performance, with a test-set mean absolute error of 0.93, root mean squared error of 1.26, and coefficient of determination of .72. Previous mathematics achievement, mathematics self-efficacy, study regularity, teacher feedback, educational use of learning technologies, test anxiety, and instructional quality were the most influential predictors. Adding educational factors increased explained variance from .54 to .65, while including learning technology factors further increased it to .72. Conclusion: The findings indicate that mathematics performance can be predicted with acceptable accuracy by integrating students’ prior achievement, psychological and behavioral characteristics, instructional experiences, and learning technology use within an interpretable artificial intelligence model.

هدف: این مطالعه با هدف طراحی و ارزیابی یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی برای پیش‌بینی عملکرد ریاضی دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی بر اساس عوامل فردی، آموزشی و فناوری‌های یادگیری انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش کاربردی، کمی، مقطعی و پیش‌بینانه در میان دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی شهر اصفهان، ایران انجام شد. در مجموع ۱۸۷ پرسشنامه توزیع گردید و پس از حذف داده‌های ناقص، ناسازگار و نامعتبر، داده‌های ۸۴ دانش‌آموز برای تحلیل حفظ شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته‌ای که عوامل فردی، شرایط آموزشی و متغیرهای فناوری یادگیری را ارزیابی می‌کرد، همراه با نمرات ثبت‌شده ریاضی دانش‌آموزان جمع‌آوری شد. مجموعه داده به زیرمجموعه‌های آموزش و آزمون تقسیم شد و برای توسعه داخلی مدل از اعتبارسنجی متقاطع پنج‌باره تکراری استفاده گردید. رگرسیون خطی چندگانه، رگرسیون ریج، رگرسیون لاسو، رگرسیون الاستیک نت، رگرسیون درخت تصمیم، رگرسیون جنگل تصادفی، رگرسیون گرادیان بوستینگ و رگرسیون بردار پشتیبان با یکدیگر مقایسه شدند. عملکرد مدل با استفاده از میانگین خطای مطلق، ریشه میانگین مربعات خطا و ضریب تعیین ارزیابی شد. یافته‌ها: پیشرفت قبلی در ریاضی بیشترین همبستگی مثبت را با عملکرد فعلی ریاضی داشت و پس از آن خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، انگیزش تحصیلی، بازخورد معلم، کیفیت تدریس و استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری قرار داشتند. اضطراب امتحان و حواس‌پرتی دیجیتال با عملکرد ریاضی رابطه منفی داشتند. در میان الگوریتم‌های ارزیابی‌شده، رگرسیون گرادیان بوستینگ بهترین عملکرد پیش‌بینی را با میانگین خطای مطلق ۰٫۹۳، ریشه میانگین مربعات خطا ۱٫۲۶ و ضریب تعیین ۰٫۷۲ در مجموعه آزمون به دست آورد. پیشرفت قبلی در ریاضی، خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، بازخورد معلم، استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری، اضطراب امتحان و کیفیت تدریس از مهم‌ترین پیش‌بین‌ها بودند. افزودن عوامل آموزشی واریانس تبیین‌شده را از ۰٫۵۴ به ۰٫۶۵ افزایش داد و افزودن عوامل فناوری یادگیری آن را به ۰٫۷۲ رساند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عملکرد ریاضی را می‌توان با دقت قابل قبول از طریق ادغام پیشرفت قبلی دانش‌آموزان، ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری، تجارب آموزشی و استفاده از فناوری‌های یادگیری در یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی قابل تفسیر پیش‌بینی کرد.

Purpose: The present study aimed to compare the effectiveness of positive parenting training and Choice Theory–based parenting training on the parent–child relationship. Methods and Materials: This study employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest control group and a follow-up assessment. The statistical population consisted of all mothers of boys aged 6 to 9 years enrolled in schools within Educational District 6 of the Mashhad Department of Education during the 2025–2026 academic year. Participants were selected using purposive non-probability sampling based on the inclusion and exclusion criteria (Group 1: positive parenting training, n = 15; Group 2: Choice Theory–based parenting training, n = 15; Group 3: control, n = 15). Following selection, participants were randomly assigned by lottery to the positive parenting training and Choice Theory–based parenting training intervention groups. Data were collected using the short form of the Mother–Child Relationship Scale developed by Pianta (1994). Data were analyzed using descriptive statistics (mean and standard deviation) and inferential statistics (repeated-measures analysis of variance). Findings: The findings indicated that both interventions had a positive and statistically significant effect on improving the parent–child relationship. However, Choice Theory–based parenting training was more effective in strengthening the parent–child relationship. These effects remained stable at the follow-up assessment. Conclusion: Both educational approaches demonstrated practical effectiveness in improving the parent–child relationship. However, the Choice Theory approach, with its emphasis on empathic communication and understanding children's psychological needs, was more effective in fostering a deeper emotional bond between mothers and their children. It is recommended that future parent education programs integrate both approaches to maximize intervention effectiveness.

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب بر رابطه والد–کودک انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و ارزیابی پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران پسران ۶ تا ۹ ساله مشغول به تحصیل در مدارس ناحیه ۶ آموزش و پرورش مشهد در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ بود. نمونه‌ها با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند غیرتصادفی و بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند (گروه ۱: آموزش فرزندپروری مثبت، n = ۱۵؛ گروه ۲: آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب، n = ۱۵؛ گروه ۳: کنترل، n = ۱۵). پس از انتخاب، شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی با قرعه‌کشی به گروه‌های مداخله آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب تخصیص یافتند. داده‌ها با استفاده از فرم کوتاه مقیاس رابطه مادر–کودک Pianta (۱۹۹۴) جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر) تحلیل گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله تأثیر مثبت و معناداری بر بهبود رابطه والد–کودک داشتند. با این حال، آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب در تقویت رابطه والد–کودک اثربخش‌تر بود. این اثرات در ارزیابی پیگیری نیز پایدار ماند. نتیجه‌گیری: هر دو رویکرد آموزشی اثربخشی عملی در بهبود رابطه والد–کودک نشان دادند. با این حال، رویکرد نظریه انتخاب با تأکید بر ارتباط همدلانه و درک نیازهای روان‌شناختی کودکان، در ایجاد پیوند عاطفی عمیق‌تر میان مادران و فرزندانشان مؤثرتر بود. پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آتی آموزش والدین، هر دو رویکرد را برای حداکثرسازی اثربخشی مداخلات ادغام نمایند.