Isha Jalnapurkar

Parenting behaviors play a critical role in children’s socioemotional development and risk for psychopathology. Prior research has relied on both variable- and person-centered approaches to examine links between parenting and children’s internalizing and externalizing behaviors, yet few studies have integrated these approaches within a single investigation. In the current study, we combined both approaches by first utilizing latent profile analyses to identify profiles of parenting practices across multiple dimensions. We then utilized path analyses to examine whether parenting profiles (person-centered) and individual parenting dimensions (variable-centered) were associated with children’s internalizing and externalizing behaviors. The sample included children participating in the ECHO Cohort (N = 2,752; 49% female; M age = 9.90 years, range = 5–18). Three parenting profiles were identified: Higher Positive Parenting–Better Supervision, Lower Positive Parenting–Medium Supervision, and Medium Positive Parenting–Poorer Supervision. The three profiles differed in children’s internalizing and externalizing behaviors, with symptom levels increasing from Higher Positive – Better Supervision to Lower Positive – Medium Supervision, and highest in Medium Positive – Poorer Supervision. At the dimension level, positive parenting was negatively related to both internalizing and externalizing behaviors, whereas inconsistent discipline was positively related to both outcomes. Poor supervision was positively related to externalizing behaviors but was not associated with internalizing behaviors. Together, these findings advance theoretical models of the caregiving environment and its associations with child psychopathology risk, suggesting that interventions should target both specific dimensions and broader profiles of parenting practices.

رفتارهای فرزندپروری نقش حیاتی در رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان و خطر ابتلا به آسیب‌شناسی روانی ایفا می‌کنند. پژوهش‌های پیشین با استفاده از رویکردهای مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، ارتباط میان فرزندپروری و رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان را بررسی کرده‌اند، اما مطالعات اندکی این دو رویکرد را در یک پژوهش واحد ادغام کرده‌اند. در مطالعه حاضر، هر دو رویکرد با هم ترکیب شدند؛ بدین صورت که ابتدا با استفاده از تحلیل‌های نمایه پنهان، الگوهای فرزندپروری در ابعاد مختلف شناسایی شد. سپس با بهره‌گیری از تحلیل مسیر، بررسی شد که آیا نمایه‌های فرزندپروری (مبتنی بر فرد) و ابعاد منفرد فرزندپروری (مبتنی بر متغیر) با رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان مرتبط هستند یا خیر. نمونه شامل کودکانی بود که در گروه هم‌گروهی ECHO شرکت داشتند (N = ۲۷۵۲؛ ۴۹٪ دختر؛ میانگین سن = ۹/۹۰ سال، دامنه = ۵ تا ۱۸ سال). سه نمایه فرزندپروری شناسایی شد: فرزندپروری مثبت‌تر – نظارت بهتر، فرزندپروری مثبت کمتر – نظارت متوسط، و فرزندپروری مثبت متوسط – نظارت ضعیف‌تر. این سه نمایه از نظر رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان تفاوت داشتند، به‌طوری‌که سطح نشانه‌ها از فرزندپروری مثبت‌تر – نظارت بهتر به فرزندپروری مثبت کمتر – نظارت متوسط افزایش یافته و در فرزندپروری مثبت متوسط – نظارت ضعیف‌تر به بالاترین میزان رسید. در سطح ابعاد، فرزندپروری مثبت با هر دو رفتار درونی‌سازی و برونی‌سازی رابطه منفی داشت، در حالی که انضباط ناسازگار با هر دو پیامد رابطه مثبت نشان داد. نظارت ضعیف با رفتارهای برونی‌سازی رابطه مثبت داشت اما با رفتارهای درونی‌سازی ارتباطی نداشت. این یافته‌ها مدل‌های نظری محیط مراقبتی و ارتباط آن با خطر آسیب‌شناسی روانی کودک را پیش می‌برند و نشان می‌دهند که مداخلات باید هم بر ابعاد خاص و هم بر الگوهای کلی‌تر رفتارهای فرزندپروری تمرکز کنند.