Sirpa Tölli

BACKGROUND: People who are agitated, confused or distressed seldom receive holistic care within acute general hospitals. Unmet needs relating to conditions such as mental illnesses, learning disabilities or dementia can contribute to patient behaviours which staff find challenging to manage (e.g. self-harm). Enhanced observation, involving one-to-one care and monitoring, is a restrictive intervention often used to manage these presentations. The characteristics and outcomes of high-quality enhanced observation in this setting remain ill-defined, compromising quality and safety. AIMS: To understand what constitutes high-quality, safe enhanced observation in an acute general hospital for patients presenting with agitated, confused or distressed behaviours. METHOD: A systematic review was performed, involving searches of five bibliographic databases, hand-searching, and forward and backward citation searching. Data describing the characteristics of high-quality, safe enhanced observation practice were eligible and included in a framework-based synthesis. Quality and safety outcomes were summarised thematically. Studies were appraised for quality, and data interpretation was shaped by lived experience experts. RESULTS: Fifty studies were included. Enhanced observation practice was influenced by individual staff members (e.g. attitudes), teams (e.g. teamwork fluency) and wider organisational factors (e.g. leadership, organisational culture). The quality and safety problems identified included self-harm, aggression and staff neglect of caring responsibilities during enhanced observation. CONCLUSIONS: Findings on the characteristics and outcomes of high-quality, safe enhanced observation provision should inform the development of evidence-based guidance to support improved, standardised practice in acute general hospitals. Evidence gaps with respect to patient experiences of enhanced observation and trauma-informed approaches to its delivery warrant urgent attention.

زمینه: افرادی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند به ندرت مراقبت جامع در بیمارستان‌های عمومی حاد دریافت می‌کنند. نیازهای برآورده‌نشده مرتبط با شرایطی مانند اختلالات روانی، ناتوانی‌های یادگیری یا زوال عقل می‌تواند به رفتارهایی در بیماران منجر شود که کارکنان در مدیریت آن‌ها با چالش مواجه می‌شوند (مانند خودآزاری). مشاهده تقویت‌شده، که شامل مراقبت و پایش یک‌به‌یک است، یک مداخله محدودکننده است که اغلب برای مدیریت این وضعیت‌ها به کار می‌رود. ویژگی‌ها و پیامدهای مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا در این محیط به‌خوبی تعریف نشده است و این امر کیفیت و ایمنی را به خطر می‌اندازد. اهداف: درک این‌که مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن در بیمارستان عمومی حاد برای بیمارانی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند، چه ویژگی‌هایی دارد. روش: مرور نظام‌مند انجام شد که شامل جستجو در پنج پایگاه داده کتاب‌شناختی، جستجوی دستی و جستجوی ارجاعات پیشین و پسین بود. داده‌هایی که ویژگی‌های مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن را توصیف می‌کردند، واجد شرایط بوده و در یک سنتز مبتنی بر چارچوب گنجانده شدند. پیامدهای کیفیت و ایمنی به صورت موضوعی خلاصه شدند. مطالعات از نظر کیفیت ارزیابی شدند و تفسیر داده‌ها با مشارکت خبرگان تجربه زیسته شکل گرفت. نتایج: پنجاه مطالعه وارد شدند. اجرای مشاهده تقویت‌شده تحت تأثیر عوامل فردی کارکنان (مانند نگرش‌ها)، تیم‌ها (مانند روانی کار تیمی) و عوامل سازمانی گسترده‌تر (مانند رهبری، فرهنگ سازمانی) قرار داشت. مشکلات شناسایی‌شده در زمینه کیفیت و ایمنی شامل خودآزاری، پرخاشگری و غفلت کارکنان از مسئولیت‌های مراقبتی در طول مشاهده تقویت‌شده بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها درباره ویژگی‌ها و پیامدهای ارائه مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن باید توسعه راهنمای مبتنی بر شواهد برای حمایت از بهبود و استانداردسازی عملکرد در بیمارستان‌های عمومی حاد را اطلاع‌رسانی کند. شکاف‌های شواهدی در خصوص تجارب بیماران از مشاهده تقویت‌شده و رویکردهای مبتنی بر آگاهی از تروما در اجرای آن نیازمند توجه فوری است.