بازشناسی چهره

Emotional stimuli (e.g., negative facial expressions) enjoy prioritized memory access when task relevant, consistent with their ability to capture attention. Whether emotional expression also impacts on memory access when task-irrelevant is important for arbitrating between feature-based and object-based attentional capture. Here, the authors address this question in 3 experiments using an attentional blink task with face photographs as first and second target (T1, T2). They demonstrate reduced neutral T2 identity recognition after angry or happy T1 expression, compared to neutral T1, and this supports attentional capture by a task-irrelevant feature. Crucially, after neutral T1, T2 identity recognition was enhanced and not suppressed when T2 was angry—suggesting that attentional capture by this task-irrelevant feature may be object-based and not feature-based. As an unexpected finding, both angry and happy facial expressions suppress memory access for competing objects, but only angry facial expression enjoyed privileged memory access. This could imply that these 2 processes are relatively independent from one another.

محرک‌های هیجانی (مانند حالت‌های منفی چهره) هنگام مرتبط بودن با وظیفه، دسترسی اولویت‌دار به حافظه دارند که با توانایی آن‌ها در جلب توجه سازگار است. اینکه آیا حالت هیجانی چهره زمانی که بی‌ارتباط با وظیفه است نیز بر دسترسی به حافظه تأثیر می‌گذارد، برای داوری میان جلب توجه مبتنی بر ویژگی و جلب توجه مبتنی بر شیء اهمیت دارد. در این پژوهش، نویسندگان این پرسش را در سه آزمایش با استفاده از تکلیف چشمک توجهی و عکس‌های چهره به عنوان هدف اول و دوم (T1، T2) بررسی کردند. آن‌ها کاهش شناسایی هویت T2 خنثی پس از ارائه حالت چهره عصبانی یا شاد در T1 را نسبت به T1 خنثی نشان دادند که این امر از جلب توجه توسط یک ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه حمایت می‌کند. نکته مهم این است که پس از T1 خنثی، شناسایی هویت T2 زمانی که T2 عصبانی بود افزایش یافت و سرکوب نشد—که این امر نشان می‌دهد جلب توجه توسط این ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه ممکن است مبتنی بر شیء و نه مبتنی بر ویژگی باشد. به عنوان یافته‌ای غیرمنتظره، هر دو حالت چهره عصبانی و شاد دسترسی به حافظه برای اشیای رقیب را سرکوب کردند، اما تنها حالت چهره عصبانی از دسترسی ممتاز به حافظه برخوردار بود. این موضوع می‌تواند دلالت بر آن داشته باشد که این دو فرایند نسبتاً مستقل از یکدیگر هستند.