اضطراب

The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) is considered to be the gold standard manual for assessing the psychiatric diseases and is currently in its fourth version (DSM-IV), while a fifth (DSM-V) has just been released in May 2013. The DSM-V Anxiety Work Group has put forward recommendations to modify the criteria for diagnosing specific phobias. In this manuscript, we propose to consider the inclusion of nomophobia in the DSM-V, and we make a comprehensive overview of the existing literature, discussing the clinical relevance of this pathology, its epidemiological features, the available psychometric scales, and the proposed treatment. Even though nomophobia has not been included in the DSM-V, much more attention is paid to the psychopathological effects of the new media, and the interest in this topic will increase in the near future, together with the attention and caution not to hypercodify as pathological normal behaviors.

راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) به عنوان مرجع طلایی برای ارزیابی بیماری‌های روان‌پزشکی شناخته می‌شود و در حال حاضر نسخه چهارم آن (DSM-IV) مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالی که نسخه پنجم (DSM-V) نیز به تازگی در ماه مه ۲۰۱۳ منتشر شده است. گروه کاری اضطراب در DSM-V پیشنهادهایی برای اصلاح معیارهای تشخیص هراس‌های خاص ارائه داده‌اند. در این مقاله، ما پیشنهاد می‌کنیم که نوموفوبیا در DSM-V گنجانده شود و مروری جامع بر ادبیات موجود ارائه می‌دهیم و اهمیت بالینی این آسیب‌شناسی، ویژگی‌های همه‌گیرشناختی آن، مقیاس‌های روان‌سنجی موجود و درمان‌های پیشنهادی را مورد بحث قرار می‌دهیم. اگرچه نوموفوبیا در DSM-V گنجانده نشده است، اما توجه بیشتری به اثرات آسیب‌شناختی رسانه‌های جدید معطوف شده و علاقه به این موضوع در آینده نزدیک افزایش خواهد یافت، همراه با توجه و احتیاط نسبت به اینکه رفتارهای عادی بیش از حد به عنوان آسیب‌شناختی کدگذاری نشوند.

Previous research suggests that there is an intergenerational transmission of marital satisfaction, such that parents' marital satisfaction predicts their adult child's marital satisfaction. The mechanisms that explain this phenomenon remain relatively unknown. In the current study, we examined the role of parent-child attachment orientations and romantic relationship attachment orientations as mediators in the intergenerational transmission of marital satisfaction. Participants (N = 199) were cohabiting newlywed couples who had been married for 12 months or less. All participants separately completed measures of own marital satisfaction, attachment orientations to romantic partners, attachment orientations to rearing parents, and perceptions of parents' marital satisfaction. Data was analyzed using the actor-partner interdependence model in a structural equation modeling framework to account for the nonindependent nature of the data. This allowed for examination of gender differences across husbands and wives and provided overall fit of the hypothesized model. Results supported a partially mediating effect of parent-child attachment and romantic partner attachment on the intergenerational transmission of marital satisfaction, although effects differed by gender. For husbands, the direct effect from parents' marital satisfaction to own satisfaction was partially mediated through anxious attachment styles. There was no direct effect from parents to own marital satisfaction for wives; however, there were significant links from parent's satisfaction to attachment orientations in childhood and adulthood, which in turn impacted wives satisfaction. Findings from this study provide an integrated look at the implications that attachment has on the intergenerational transmission of marital functioning.

پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی وجود دارد، به‌گونه‌ای که رضایت زناشویی والدین پیش‌بینی‌کننده رضایت زناشویی فرزند بالغ آن‌ها است. سازوکارهایی که این پدیده را تبیین می‌کنند، تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده‌اند. در مطالعه حاضر، نقش جهت‌گیری‌های دلبستگی والد-فرزند و جهت‌گیری‌های دلبستگی در روابط عاشقانه به عنوان میانجی‌های انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان (N = 199) زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده‌ای بودند که حداکثر ۱۲ ماه از ازدواج آن‌ها گذشته بود. همه شرکت‌کنندگان به طور جداگانه پرسشنامه‌هایی درباره رضایت زناشویی خود، جهت‌گیری‌های دلبستگی به شریک عاشقانه، جهت‌گیری‌های دلبستگی به والدین پرورش‌دهنده و ادراک از رضایت زناشویی والدین خود را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از مدل وابستگی متقابل بازیگر-شریک در چارچوب مدل‌یابی معادلات ساختاری به منظور لحاظ کردن ماهیت غیرمستقل داده‌ها تحلیل شد. این رویکرد امکان بررسی تفاوت‌های جنسیتی میان شوهران و همسران را فراهم کرد و برازش کلی مدل فرضی را ارائه داد. نتایج، اثر میانجی‌گری جزئی دلبستگی والد-فرزند و دلبستگی به شریک عاشقانه را در انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی تأیید کردند، هرچند این اثرات بر اساس جنسیت متفاوت بود. برای شوهران، اثر مستقیم رضایت زناشویی والدین بر رضایت زناشویی خود تا حدی از طریق سبک‌های دلبستگی اضطرابی میانجی‌گری شد. برای همسران، اثر مستقیم از والدین به رضایت زناشویی خود مشاهده نشد؛ با این حال، ارتباط معناداری میان رضایت والدین و جهت‌گیری‌های دلبستگی در کودکی و بزرگسالی وجود داشت که به نوبه خود بر رضایت همسران تأثیر گذاشت. یافته‌های این مطالعه نگاهی یکپارچه به پیامدهای دلبستگی در انتقال بین‌نسلی کارکرد زناشویی ارائه می‌دهد.