دانش‌آموزان

This study aims to find out the effect of using mind maps in teaching grammar on sentence construction skills among tenth-grade students at Imam Al-Shatibi Institute for Quran Memorization in the Islamic Unit, South Sulawesi. The problem is that some students struggle to understand grammar rules and apply them correctly when forming Arabic sentences. The researcher used a quantitative method with a quasi-experimental design. The study sample consisted of an experimental group of 27 students and a control group of 24 students. Data were collected using pre-tests and post-tests and analyzed using IBM SPSS through normality and homogeneity tests and the independent-samples t-test. The results showed that the average score of the experimental group rose from 66.51 in the pre-test to 79.29 in the post-test, while the average score of the control group was 72.62 in the post-test. The statistical significance (Sig. 2-tailed) was 0.001, which is less than the 0.05 significance level, indicating a statistically significant effect of using mind maps in teaching grammar to improve students' Arabic sentence construction skills.

Teacher–student relationships outside formal lessons are part of school social life and may provide opportunities to practice democratic values. This qualitative case study examined patterns of out-of-class interaction, their relationship to democratic values, and factors shaping them at SMK Lingga Kencana Depok. Fourteen informants participated: two vice principals, a Pancasila and Civic Education teacher, a religious education teacher, and ten eleventh-grade students. Data came from in-depth interviews, non-participant observations, and documentation, analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Findings show open communication, mutual respect, professional closeness, and opportunities for students to express opinions. Democratic values appeared through openness, respect for differences, participation, dialogue, and responsibility. Teachers’ personal approaches and the school environment supported interaction, while differences in student characteristics, limited time, and some students’ lack of confidence posed challenges. Unlike studies centered on formal lessons or structured programs, this case foregrounds everyday out-of-class interactions in vocational education. These interactions may provide a contextual space for practicing democratic values relevant to building democratic culture, but this case study does not establish a direct causal effect on its formation.

This study aims to describe the implementation of intensive coaching, and it results in basic movement training for Minangkabau dance at SMP Adabiah Padang. The study is motivated by the still low mastery of basic Minangkabau dance movements among students, which is shown by difficulties in remembering various movements, performing techniques correctly, coordinating body movements, and a lack of confidence in dancing. This research uses a qualitative method with a descriptive approach. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then analyzed through the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The research results show that intensive training is applied through identifying initial abilities, demonstrating movements, gradual practice, repetitive drills, individual guidance, providing feedback, and ongoing evaluation. Applying this training has positive effects on students' abilities, such as improved mastery of basic Minangkabau dance movements, the ability to remember movement sequences, accuracy in technique, coordination, and self-confidence. Mastering these basic movements becomes a foundation for students to apply them in the Syofyani Pasambahan Dance until they can perform the dance according to the training goals. Therefore, intensive training can be an effective strategy for improving mastery of basic Minangkabau dance movements in extracurricular dance activities at SMP Adabiah Padang.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش فشرده و نتایج آن در تمرین حرکات پایه رقص میننگکاباو در دبیرستان ادبیا پادانگ است. انگیزه انجام این پژوهش، پایین بودن میزان تسلط دانش‌آموزان بر حرکات پایه رقص میننگکاباو است که این امر با دشواری در به خاطر سپردن حرکات مختلف، اجرای صحیح تکنیک‌ها، هماهنگی حرکات بدن و کمبود اعتماد به نفس در رقصیدن نشان داده می‌شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که آموزش فشرده از طریق شناسایی توانایی‌های اولیه، نمایش حرکات، تمرین تدریجی، تمرینات تکراری، راهنمایی فردی، ارائه بازخورد و ارزیابی مستمر اجرا می‌شود. اجرای این آموزش تأثیرات مثبتی بر توانایی‌های دانش‌آموزان دارد؛ از جمله بهبود تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو، توانایی به خاطر سپردن توالی حرکات، دقت در تکنیک، هماهنگی و اعتماد به نفس. تسلط بر این حرکات پایه، بنیانی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا بتوانند آن‌ها را در رقص Syofyani Pasambahan به کار گیرند و تا رسیدن به اهداف آموزشی، این رقص را اجرا کنند. بنابراین، آموزش فشرده می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو در فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص در دبیرستان ادبیا پادانگ باشد.

This study aims to describe the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular activity at SMP Negeri 27 Padang. The type of research used is qualitative research with a descriptive method. The research object is the dance extracurricular activities, while the research subjects consist of the coach and 25 female students who are members of the dance extracurricular in grades VII and VIII at SMP Negeri 27 Padang. Data collection was carried out through observation, interviews, documentation, and literature studies. The data were analyzed through stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular at SMP Negeri 27 Padang has been carried out well through the stages of planning, implementation, and evaluation conducted systematically. The planning includes setting the training schedule, the content for the Pasambahan Kreasi Dance, learning methods, as well as supporting facilities and infrastructure. The activities are carried out once a week for five sessions using lectures, demonstrations, and peer tutoring methods. Evaluation is done by observing the students’ ability to master movement techniques, coordination, timing with the music, and the overall dance performance. This extracurricular activity has a positive impact on improving dance skills, discipline, responsibility, teamwork, as well as students’ appreciation of Minangkabau culture. Although there are still challenges such as limited facilities and infrastructure and not all students attend regularly, the activities can still run well thanks to the support from the school, coaches, and the students' enthusiasm.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فعالیت فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ است. نوع پژوهش به‌کاررفته، پژوهش کیفی با روش توصیفی می‌باشد. موضوع پژوهش، فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص است و آزمودنی‌های پژوهش شامل مربی و ۲۵ دانش‌آموز دختر عضو فوق‌برنامه رقص در پایه‌های هفتم و هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ هستند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مراحل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ به‌خوبی و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی به‌صورت نظام‌مند انجام می‌شود. برنامه‌ریزی شامل تعیین زمان‌بندی تمرین، محتوای رقص پاسامباهان کریاسی، روش‌های یادگیری و همچنین امکانات و زیرساخت‌های پشتیبان است. فعالیت‌ها هفته‌ای یک بار در پنج جلسه با استفاده از روش‌های سخنرانی، نمایش و آموزش همسالان برگزار می‌شود. ارزیابی از طریق مشاهده توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های حرکتی، هماهنگی، زمان‌بندی با موسیقی و اجرای کلی رقص انجام می‌شود. این فعالیت فوق‌برنامه تأثیر مثبتی بر بهبود مهارت‌های رقص، انضباط، مسئولیت‌پذیری، کار گروهی و همچنین افزایش قدردانی دانش‌آموزان از فرهنگ میننگکاباو دارد. اگرچه چالش‌هایی مانند محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و عدم حضور منظم همه دانش‌آموزان وجود دارد، اما این فعالیت‌ها به‌واسطه حمایت مدرسه، مربیان و اشتیاق دانش‌آموزان همچنان به‌خوبی اجرا می‌شود.

This study aims to describe the implementation of Rantak Dance training in extracurricular activities at SMK Negeri 9 Padang. This research used a qualitative method with a descriptive approach. The object of the study was the implementation of Rantak Dance training involving 16 students participating in dance extracurricular activities. Data were collected through observation, documentation, and literature study. Data analysis was conducted through data collection, reduction, presentation, and conclusion drawing. The results showed that the training was implemented through several stages, namely preparing and organizing training groups, identifying learning needs and training objectives, designing training programs, demonstration methods, practice activities, movement observation, evaluation, repetitive exercises, and performance simulation. The training process was carried out gradually from movement variation 1 to movement variation 13. The implementation of the training improved students’ mastery of movement, rhythm, expression, energy control, ability to follow musical accompaniment, and group cohesiveness. Therefore, the implementation of Rantak Dance training in extracurricular activities at SMK Negeri 9 Padang was carried out successfully and contributed to improving students’ dance abilities.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش رقص رانتاک در فعالیت‌های فوق‌برنامه در دبیرستان دولتی شماره ۹ پادانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. موضوع پژوهش، اجرای آموزش رقص رانتاک با مشارکت ۱۶ دانش‌آموز شرکت‌کننده در فعالیت فوق‌برنامه رقص بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و مطالعه منابع گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق گردآوری، کاهش، ارائه و نتیجه‌گیری داده‌ها صورت گرفت. نتایج نشان داد که آموزش از طریق چندین مرحله اجرا شد، از جمله آماده‌سازی و سازماندهی گروه‌های آموزشی، شناسایی نیازهای یادگیری و اهداف آموزشی، طراحی برنامه آموزشی، روش‌های نمایش، فعالیت‌های تمرینی، مشاهده حرکات، ارزیابی، تمرینات تکراری و شبیه‌سازی اجرا. فرایند آموزش به‌صورت تدریجی از تنوع حرکتی ۱ تا تنوع حرکتی ۱۳ انجام شد. اجرای آموزش موجب بهبود تسلط دانش‌آموزان بر حرکات، ریتم، بیان، کنترل انرژی، توانایی پیروی از همراهی موسیقی و انسجام گروهی شد. بنابراین، اجرای آموزش رقص رانتاک در فعالیت‌های فوق‌برنامه در دبیرستان دولتی شماره ۹ پادانگ با موفقیت انجام شد و به ارتقای توانایی‌های رقص دانش‌آموزان کمک کرد.

This study aims to describe the implementation of the demonstration method in Drum Band extracurricular activities at SMK Negeri 4 Kerinci and to identify the supporting and inhibiting factors affecting its implementation. This research employed a qualitative descriptive approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation involving the instructor, students, and school representatives. Data was analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings show that the demonstration method was implemented through planning, instructor demonstrations, student practice, guidance during training, and evaluation of learning outcomes. This method helped students understand drum band playing techniques more effectively because they were able to observe and imitate the instructor directly. Supporting factors included the instructor's competence, students' motivation, school support, and adequate facilities and equipment. Inhibiting factors included the limited number of musical instruments, restricted practice time, and differences in students' abilities to understand the training materials.

هدف این پژوهش توصیف اجرای روش نمایش در فعالیت فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان دولتی شماره ۴ کرینچی و شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده مؤثر بر اجرای آن است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی با مشارکت مربی، دانش‌آموزان و نمایندگان مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که روش نمایش از طریق برنامه‌ریزی، نمایش مربی، تمرین دانش‌آموزان، راهنمایی در حین آموزش و ارزیابی نتایج یادگیری اجرا شده است. این روش به دانش‌آموزان کمک کرد تا تکنیک‌های نواختن درام‌بند را مؤثرتر درک کنند، زیرا قادر بودند مربی را به طور مستقیم مشاهده و تقلید نمایند. عوامل تسهیل‌کننده شامل شایستگی مربی، انگیزه دانش‌آموزان، حمایت مدرسه و امکانات و تجهیزات کافی بود. عوامل بازدارنده شامل محدودیت تعداد سازهای موسیقی، زمان محدود تمرین و تفاوت در توانایی دانش‌آموزان برای درک مطالب آموزشی بود.

This study aims to describe the reasons teachers choose audio-visual media and its use in teaching music appreciation in class IX.2 at SMP Negeri 7 Padang. The study uses a qualitative research method with a descriptive approach. The research object is the use of audio-visual media in music appreciation lessons. Data was obtained through observation, interviews, and documentation. The research informants consisted of the Music Arts teacher and two students from class IX.2 at SMP Negeri 7 Padang. Data was analysed through the stages of data reduction, data presentation, data classification, and drawing conclusions. The results showed that teachers choose audio-visual media because it can combine sound and visuals, helping convey music appreciation material more concretely. The use of audio-visual media is carried out in three stages, namely planning, implementation, and evaluation. In the planning stage, the teacher prepares a PPT, music performance videos, a laptop, an LCD projector, and speakers. During the implementation stage, the teacher uses the PPT to deliver the material and the music performance videos for appreciation, then the students observe, discuss, and work on worksheets. In the evaluation stage, the teacher reviews the use of media and devices used during the learning process. Thus, the use of audio-visual media in music appreciation lessons in class IX.2 at SMP Negeri 7 Padang has been carried out in a planned manner using various integrated media and learning devices.

هدف این پژوهش توصیف دلایل انتخاب رسانه‌های صوتی‌تصویری توسط معلمان و نحوه استفاده از آن در آموزش درس قدردانی موسیقی در کلاس IX.2 مدرسه متوسطه دولتی شماره ۷ پادانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. موضوع پژوهش، استفاده از رسانه‌های صوتی‌تصویری در درس قدردانی موسیقی است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل معلم هنرهای موسیقی و دو نفر از دانش‌آموزان کلاس IX.2 مدرسه متوسطه دولتی شماره ۷ پادانگ بودند. داده‌ها از طریق مراحل کاهش داده، ارائه داده، طبقه‌بندی داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که معلمان رسانه‌های صوتی‌تصویری را انتخاب می‌کنند زیرا این رسانه‌ها می‌توانند صدا و تصویر را ترکیب کرده و به انتقال ملموس‌تر مطالب قدردانی موسیقی کمک کنند. استفاده از رسانه‌های صوتی‌تصویری در سه مرحله برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی انجام می‌شود. در مرحله برنامه‌ریزی، معلم فایل پاورپوینت، ویدئوهای اجرای موسیقی، لپ‌تاپ، ویدئو پروژکتور و بلندگو را آماده می‌کند. در مرحله اجرا، معلم برای ارائه مطالب از پاورپوینت و برای قدردانی از ویدئوهای اجرای موسیقی استفاده می‌کند و سپس دانش‌آموزان به مشاهده، بحث و انجام برگه‌های کاری می‌پردازند. در مرحله ارزیابی، معلم استفاده از رسانه و ابزارهای به‌کاررفته در فرایند یادگیری را مرور می‌کند. بنابراین، استفاده از رسانه‌های صوتی‌تصویری در درس قدردانی موسیقی کلاس IX.2 مدرسه متوسطه دولتی شماره ۷ پادانگ به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده و با بهره‌گیری از رسانه‌ها و ابزارهای یادگیری متنوع و یکپارچه انجام شده است.

This study was motivated by the low learning outcomes of students in dance education in Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The study aimed to improve students' learning outcomes through the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model. This research employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles consisting of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. The participants of this study were 30 students of Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The research instruments included learning activity observation sheets, written tests, and documentation. The results showed that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model successfully improved students' learning activities. The average percentage of students' learning activities increased from 49% in Cycle I to 85% in Cycle II. Students' learning outcomes also improved, as indicated by the increase in the average class score from 70 in Cycle I to 83 in Cycle II. Furthermore, the percentage of students achieving learning mastery increased from 23.3% (7 students) in Cycle I to 93.3% (28 students) in Cycle II. Based on these findings, it can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model is effective in improving both students' learning activities and learning outcomes in dance education for Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص در کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ انجام شد. هدف پژوهش، بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام در کلاس (CAR) بهره برد که در دو چرخه و شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان پژوهش ۳۰ نفر از دانش‌آموزان کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ بودند. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده فعالیت یادگیری، آزمون‌های کتبی و مستندسازی بود. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور موفقیت‌آمیزی فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. میانگین درصد فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان از ۴۹٪ در چرخه اول به ۸۵٪ در چرخه دوم افزایش یافت. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز بهبود یافت، به طوری که میانگین نمره کلاس از ۷۰ در چرخه اول به ۸۳ در چرخه دوم افزایش پیدا کرد. علاوه بر این، درصد دانش‌آموزانی که به تسلط یادگیری دست یافتند از ۲۳.۳٪ (۷ دانش‌آموز) در چرخه اول به ۹۳.۳٪ (۲۸ دانش‌آموز) در چرخه دوم افزایش یافت. بر اساس این یافته‌ها، می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در بهبود فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ مؤثر است.

This study aims to describe the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang. This type of research is qualitative with a descriptive method. The research instrument is the researcher themselves, assisted by supporting instruments such as stationery and a camera. Data was collected through literature study, observation, interviews, and documentation. The steps of data analysis were carried out through data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang have been carried out well according to the training program prepared by the supervisor. The activity planning includes setting activity goals, preparing a training program, determining the training schedule, providing facilities and infrastructure, and determining the students and supervisors involved. The training was carried out gradually through the introduction of the Plate Dance, exercises in movement variations I, II, and III, repetition of movements, and evaluation before the performance. The extracurricular activity is held once a week, every Friday after classes is over. The factors supporting this activity are the active role of the instructor, the enthusiasm of the students, and the availability of adequate facilities and infrastructure. The obstacles found were differences in students' abilities in mastering the Plate Dance movements. Based on the evaluation results, the students' abilities improved at each meeting, allowing them to perform the Plate Dance well during school performances.

هدف این پژوهش توصیف فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ است. نوع این پژوهش کیفی با روش توصیفی است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر است که توسط ابزارهای کمکی مانند نوشت‌افزار و دوربین یاری می‌شود. داده‌ها از طریق مطالعه کتابخانه‌ای، مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند. مراحل تحلیل داده‌ها از طریق گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ مطابق با برنامه آموزشی تهیه‌شده توسط سرپرست به‌خوبی اجرا شده است. برنامه‌ریزی فعالیت شامل تعیین اهداف فعالیت، تهیه برنامه آموزشی، تعیین زمان‌بندی تمرینات، فراهم‌کردن امکانات و زیرساخت‌ها و تعیین دانش‌آموزان و سرپرستان مشارکت‌کننده است. تمرینات به‌صورت تدریجی از طریق معرفی رقص پلات، تمرین حرکات متنوع I، II و III، تکرار حرکات و ارزیابی پیش از اجرا انجام شده است. این فعالیت فوق‌برنامه هفته‌ای یک‌بار، هر جمعه پس از پایان کلاس‌ها برگزار می‌شود. عوامل حمایت‌کننده این فعالیت نقش فعال مربی، اشتیاق دانش‌آموزان و وجود امکانات و زیرساخت‌های مناسب است. موانع موجود تفاوت در توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر حرکات رقص پلات بود. بر اساس نتایج ارزیابی، توانایی دانش‌آموزان در هر جلسه بهبود یافته و آن‌ها توانستند رقص پلات را در اجراهای مدرسه به‌خوبی اجرا کنند.

This study aims to describe the implementation of the Ciek Duo Tigo Dance extracurricular at SMP Negeri 18 Padang by following the steps that already exist in the extracurricular program. This activity is driven by students' interest and talent in dancing as a place to develop their potential. This type of research uses a descriptive qualitative method. The informants consist of the dance extracurricular instructor and the vice principal of student affairs at SMP Negeri 18 Padang. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then described through reduction, presentation, and drawing conclusions using source triangulation. The research results show that the implementation went well. Planning included program preparation, member recruitment, scheduling, as well as facilities and infrastructure. The execution took place over five meetings, namely introduction, review and memorization of movements, technique improvement, floor pattern practice, and performance simulation carried out based on aspects of wiraga, wirama, and wirasa, which showed significant improvement. This activity concluded with a performance at the farewell event for 9th-grade students and retired teachers of SMP Negeri 18 Padang on May 29, 2026. The challenges faced included limited practice space and inconsistent student attendance, but the activity still ran optimally as a platform for talent development.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فوق‌برنامه رقص Ciek Duo Tigo در دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ با پیروی از مراحل موجود در برنامه فوق‌برنامه است. این فعالیت با انگیزه علاقه و استعداد دانش‌آموزان در رقص به‌عنوان بستری برای پرورش توانمندی‌های آنان انجام می‌شود. نوع پژوهش حاضر، کیفی توصیفی است. مطلعان شامل مربی فوق‌برنامه رقص و معاون پرورشی دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ هستند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس با استفاده از کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری با بهره‌گیری از مثلث‌سازی منابع توصیف شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای برنامه به‌خوبی انجام شده است. برنامه‌ریزی شامل تهیه برنامه، جذب اعضا، زمان‌بندی و تأمین امکانات و زیرساخت‌ها بوده است. اجرا در پنج جلسه شامل معرفی، مرور و حفظ حرکات، بهبود تکنیک، تمرین الگوی حرکتی و شبیه‌سازی اجرا بر اساس جنبه‌های ویرگا، ویراما و ویرسا که پیشرفت قابل‌توجهی را نشان دادند، صورت گرفته است. این فعالیت با اجرای برنامه در مراسم خداحافظی دانش‌آموزان پایه نهم و معلمان بازنشسته دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۲۶ به پایان رسید. چالش‌های پیش‌رو شامل محدودیت فضای تمرین و حضور نامنظم دانش‌آموزان بود، اما این فعالیت همچنان به‌عنوان بستری برای پرورش استعدادها به‌طور بهینه اجرا شد.

This study aims to describe in depth the learning experiences of students in the drumband extracurricular activities at SMP Kartika I-7 Padang. The research uses a qualitative phenomenological approach. The research instrument is the researcher themselves, assisted with observation sheets, field notes, and documentation tools. Data was collected through field observations, documentation, and in-depth interviews with the head coach, the section leader, and representatives of the instrument members. The steps to analyse the data are data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results show that students' learning experiences in drumband extracurricular activities at SMP Kartika 1-7 Padang involve active engagement, relevance, reflection, and interactivity. Active student involvement in the learning process includes activities like noting down music notation, memorising melodies, practising rhythm beats, and synchronising marching movements while playing instruments. Students find the learning relevant because the practice material has real use in supporting flag ceremonies and school events, as well as adding to their academic scores. Students reflect on themselves by evaluating technical errors during practice or performances and by changing their behaviour to be more disciplined and responsible. There is high interactivity among students through peer tutoring as an adaptive strategy to overcome the limitation of trainers, which effectively speeds up mastering music skills while instilling cooperation and care for fellow members. So, it can be concluded that students' learning experiences in the drumband extracurricular activities at SMP Kartika 1-7 Padang are meaningful through four interconnected learning experience dimensions, even when faced with various limitations, allowing them to simultaneously develop their cognitive, affective, and psychomotor aspects.

هدف این پژوهش توصیف عمیق تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شده است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر بوده و با برگه‌های مشاهده، یادداشت‌های میدانی و ابزار مستندسازی یاری شده است. داده‌ها از طریق مشاهده میدانی، مستندسازی و مصاحبه‌های عمیق با سرمربی، سرگروه بخش و نمایندگان اعضای سازها گردآوری شده‌اند. مراحل تحلیل داده شامل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری است. نتایج نشان می‌دهد که تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang شامل مشارکت فعال، ارتباط‌مندی، بازتاب و تعاملیت است. مشارکت فعال دانش‌آموزان در فرایند یادگیری شامل فعالیت‌هایی مانند یادداشت‌برداری از نُت‌های موسیقی، حفظ ملودی‌ها، تمرین ضرب‌آهنگ‌ها و هماهنگ‌سازی حرکات رژه هنگام نواختن سازها می‌شود. دانش‌آموزان یادگیری را مرتبط می‌دانند زیرا مواد تمرینی کاربرد واقعی در پشتیبانی از مراسم پرچم و رویدادهای مدرسه داشته و همچنین به نمرات تحصیلی آنان افزوده می‌شود. دانش‌آموزان با ارزیابی خطاهای فنی در طول تمرین یا اجرا و تغییر رفتار خود به سمت انضباط و مسئولیت‌پذیری بیشتر، بازتاب فردی دارند. تعاملیت بالایی میان دانش‌آموزان از طریق آموزش همتایان به عنوان راهبردی سازگارانه برای غلبه بر محدودیت مربیان وجود دارد که به طور مؤثری موجب تسریع در تسلط بر مهارت‌های موسیقی شده و روحیه همکاری و مراقبت از اعضا را تقویت می‌کند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang از طریق چهار بُعد به‌هم‌پیوسته تجربه یادگیری، حتی در مواجهه با محدودیت‌های مختلف، معنادار بوده و به آنان امکان می‌دهد جنبه‌های شناختی، عاطفی و روان‌حرکتی خود را به طور همزمان پرورش دهند.

This study aims to describe and analyze the implementation of the Merdeka Curriculum in Dance Art learning for class IX.1 at SMP Islam Terpadu Budi Mulia Padang, focusing on the suitability of planning, implementation, and evaluation with the principles of the Merdeka Curriculum. A qualitative method with a phenomenological approach was used, with the Dance Art teacher of class IX.1 as the primary data source. Data were collected through observation, semi-structured interviews, teaching module document analysis, and documentation, then processed through data collection, data reduction, data display, and conclusion drawing. The results show that: (1) lesson planning through the teaching module generally aligns with the principles of the Merdeka Curriculum, although the Creating element of the learning outcomes was not explicitly stated; (2) implementation followed a Project Based Learning (PjBL) model across three meetings, engaging students in observing, discussing, designing, and performing a group creative dance work, although the three-meeting time allocation was not yet sufficient for the ideal PjBL stages, and some male students showed limited confidence; and (3) evaluation was carried out through diagnostic, formative, and summative assessments, with 95% of students achieving mastery on the theoretical aspect but only 65% on the practical aspect. The findings indicate that the implementation of the Merdeka Curriculum in Dance Art learning has generally been consistent with its guiding principles, while time allocation and equitable student participation remain aspects that require further attention.

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل اجرای برنامهٔ درسی مردکا در آموزش هنر رقص برای کلاس IX.1 در مدرسهٔ اسلامی تلفیقی بُدی مولیا پادانگ با تمرکز بر میزان انطباق برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی با اصول برنامهٔ درسی مردکا است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی انجام شده است و معلم هنر رقص کلاس IX.1 به‌عنوان منبع اصلی داده‌ها انتخاب گردید. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، تحلیل اسناد ماژول آموزشی و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق گردآوری داده، کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری پردازش شدند. نتایج نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی درسی از طریق ماژول آموزشی به‌طور کلی با اصول برنامهٔ درسی مردکا هم‌راستا است، هرچند عنصر «خلق» در نتایج یادگیری به‌طور صریح بیان نشده بود؛ (۲) اجرا بر اساس مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) در سه جلسه انجام شد و دانش‌آموزان در مشاهده، بحث، طراحی و اجرای یک اثر رقص گروهی خلاقانه مشارکت داشتند، هرچند تخصیص زمان سه جلسه برای مراحل ایده‌آل PjBL کافی نبود و برخی دانش‌آموزان پسر اعتمادبه‌نفس محدودی نشان دادند؛ و (۳) ارزشیابی از طریق ارزیابی تشخیصی، تکوینی و پایانی انجام شد و ۹۵٪ دانش‌آموزان در بُعد نظری به تسلط رسیدند اما تنها ۶۵٪ در بُعد عملی موفق بودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای برنامهٔ درسی مردکا در آموزش هنر رقص به‌طور کلی با اصول راهنمای آن منطبق بوده است، در حالی که تخصیص زمان و مشارکت برابر دانش‌آموزان همچنان نیازمند توجه بیشتر است.

This study aims to describe the implementation of scale and interval exercises using a drill method during the choir extracurricular activities at SMP Negeri 16 Padang. Studying employs a qualitative approach with a descriptive method. Research informants consisted of the choir extracurricular instructor (as the primary informant) and five students (as supporting informants) selected through purposive sampling. Data was collected via observation, interviews, and documentation. The results indicate that the scale and interval exercises were conducted systematically, comprising planning, implementation, and evaluation stages. The exercises were carried out in a gradual and repetitive manner before being applied to the song "Indonesia Pusaka." The implementation of these exercises yielded positive results regarding the students' ability to distinguish between high and low pitches and execute pitch transitions more accurately, as well as boosting their confidence in participating in choir activities.

هدف این پژوهش توصیف اجرای تمرینات گام و فاصله با استفاده از روش دریل در فعالیت فوق‌برنامه گروه کر در دبیرستان دولتی شماره ۱۶ پادانگ است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. مطلعان پژوهش شامل مربی فوق‌برنامه گروه کر (به عنوان مطلع اصلی) و پنج دانش‌آموز (به عنوان مطلعان پشتیبان) بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شد. نتایج نشان داد که تمرینات گام و فاصله به صورت نظام‌مند و شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی انجام شده است. این تمرینات به صورت تدریجی و تکراری پیش از اجرای قطعه «Indonesia Pusaka» صورت گرفت. اجرای این تمرینات نتایج مثبتی در توانایی دانش‌آموزان برای تمایز بین زیر و بمی صدا و اجرای دقیق‌تر انتقال بین نت‌ها به همراه داشت و همچنین اعتماد به نفس آن‌ها را در شرکت در فعالیت‌های گروه کر افزایش داد.

This study was motivated by the fact that there are still difficulties experienced by students in mastering vocal techniques in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. This study aims to describe the difficulties experienced by students in vocal techniques, analyze the causes of these difficulties, and describe the factors causing students' difficulties in vocal techniques in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. This study employed a qualitative approach using a descriptive method. The research informants consisted of one vocal extracurricular coach and six students who participated in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. The data collection techniques were carried out through observation, interviews, and documentation. The data analysis techniques were conducted through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while the validity of the data was obtained through triangulation. The results of the study showed that the difficulties experienced by students in the vocal extracurricular activities included difficulties in articulation techniques, breathing techniques, and intonation techniques. These difficulties occurred because students still experienced difficulties in applying vocal techniques properly while singing. Based on the results of the analysis, the causes of these difficulties were influenced by student factors, coach factors, facilities and infrastructure factors, and learning environment factors. Therefore, efforts are needed to improve the quality of training, provide continuous practice, and be supported by adequate facilities and infrastructure so that the difficulties experienced by students can be minimized.

این پژوهش با انگیزه وجود دشواری‌هایی که دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های آوازی در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ تجربه می‌کنند، انجام شده است. هدف این پژوهش توصیف دشواری‌های دانش‌آموزان در تکنیک‌های آوازی، تحلیل علل این دشواری‌ها و تبیین عوامل مؤثر بر دشواری‌های دانش‌آموزان در تکنیک‌های آوازی در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش توصیفی انجام شده است. مطلعان پژوهش شامل یک مربی فوق‌برنامه آواز و شش دانش‌آموز شرکت‌کننده در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی به‌دست آمد. نتایج پژوهش نشان داد که دشواری‌های دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز شامل دشواری در تکنیک‌های تلفظ، تکنیک‌های تنفس و تکنیک‌های زیر و بمی صدا بود. این دشواری‌ها به این دلیل رخ داد که دانش‌آموزان هنوز در به‌کارگیری صحیح تکنیک‌های آوازی هنگام آواز خواندن با مشکل مواجه بودند. بر اساس نتایج تحلیل، علل این دشواری‌ها تحت تأثیر عوامل دانش‌آموز، عوامل مربی، عوامل امکانات و زیرساخت و عوامل محیط یادگیری قرار داشت. بنابراین، لازم است تلاش‌هایی برای ارتقای کیفیت آموزش، تمرین مستمر و حمایت از طریق امکانات و زیرساخت‌های کافی صورت گیرد تا دشواری‌های دانش‌آموزان به حداقل برسد.

This study aims to describe the implementation of music education using the demonstration method for the topic of musical transposition in class XI F1 at SMA Negeri 1 2×11 Enam Lingkung. Studying employs a qualitative approach with a descriptive method. The research subjects were the Arts and Culture (Music) teacher and the students of class XI F1 at SMA Negeri 1 2×11 Enam Lingkung. The object of the study was the implementation of music instruction using the demonstration method for the topic of musical transposition. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and subsequently analyzed using techniques comprising data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicate that the demonstration method in music instruction was implemented through preparation, execution, and evaluation stages. Supporting factors for the implementation included teacher competence, the availability of instructional media, student enthusiasm, and a conducive learning environment. Meanwhile, inhibiting factors included limited instructional time, variations in students' musical abilities, incomplete musical instruments brought by students, and a lack of focus among some students during the learning process.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش موسیقی با استفاده از روش نمایش برای موضوع ترانسپوزیسیون موسیقی در کلاس یازدهم F1 دبیرستان دولتی ۱ ۲×۱۱ انام لینگونگ است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل معلم هنر و فرهنگ (موسیقی) و دانش‌آموزان کلاس یازدهم F1 دبیرستان مذکور بودند. موضوع پژوهش، اجرای آموزش موسیقی با استفاده از روش نمایش برای موضوع ترانسپوزیسیون موسیقی بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که روش نمایش در آموزش موسیقی از طریق مراحل آمادگی، اجرا و ارزیابی پیاده‌سازی شده است. عوامل حمایتی برای اجرای این روش شامل شایستگی معلم، در دسترس بودن رسانه‌های آموزشی، اشتیاق دانش‌آموزان و محیط یادگیری مساعد بود. در مقابل، عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان آموزشی، تفاوت در توانایی‌های موسیقایی دانش‌آموزان، کامل نبودن سازهای موسیقی آورده‌شده توسط دانش‌آموزان و عدم تمرکز برخی دانش‌آموزان در فرایند یادگیری می‌شود.

This quasi-experimental study investigates the pedagogical effectiveness of Polya’s structured problem-solving framework in enhancing analytical thinking and academic achievement in high school physics. The research focused on tenth-grade students studying linear motion and free fall and used a one-group pretest-posttest design to evaluate cognitive and affective outcomes. The empirical results reveal a highly significant improvement in post-instruction physics learning achievement (p < .001) with a substantial effect size (Cohen's d = 1.59), successfully exceeding the rigorous 60% curriculum mastery criterion (p < .05). Concurrently, the students' analytical thinking abilities demonstrated marked, statistically significant growth (p < .001). Beyond cognitive gains, the structured intervention fostered highly positive attitudes toward the physics curriculum, with students reporting increased interest, determination, and academic responsibility. These findings strongly affirm that systematically integrating Polya’s four-step heuristic effectively supports metacognitive regulation, mitigates traditional problem-solving deficits, and consistently drives superior academic performance in complex scientific disciplines, providing a robust pedagogical model for contemporary physics education.

این مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی به بررسی اثربخشی آموزشی چارچوب ساختاریافته‌ی حل مسئله‌ی Polya در ارتقای تفکر تحلیلی و پیشرفت تحصیلی در درس فیزیک دبیرستان می‌پردازد. پژوهش بر دانش‌آموزان پایه‌ی دهم که مباحث حرکت خطی و سقوط آزاد را مطالعه می‌کردند، متمرکز بوده و از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با یک گروه برای ارزیابی پیامدهای شناختی و عاطفی استفاده کرده است. نتایج تجربی نشان‌دهنده‌ی بهبود بسیار معنادار در پیشرفت یادگیری فیزیک پس از آموزش (p < .001) با اندازه‌ی اثر قابل توجه (Cohen's d = 1.59) است که به طور موفقیت‌آمیزی از معیار سختگیرانه‌ی تسلط بر برنامه‌ی درسی ۶۰٪ فراتر رفته است (p < .05). همزمان، توانایی‌های تفکر تحلیلی دانش‌آموزان نیز رشد چشمگیر و معنادار آماری را نشان داد (p < .001). فراتر از دستاوردهای شناختی، مداخله‌ی ساختاریافته نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به برنامه‌ی درسی فیزیک ایجاد کرد و دانش‌آموزان افزایش علاقه، پشتکار و مسئولیت‌پذیری تحصیلی را گزارش کردند. این یافته‌ها به طور قوی تأیید می‌کنند که ادغام نظام‌مند راهبرد چهارمرحله‌ای Polya به طور مؤثری از تنظیم فراشناختی حمایت می‌کند، کاستی‌های سنتی حل مسئله را کاهش می‌دهد و به طور پیوسته عملکرد تحصیلی برتر را در رشته‌های علمی پیچیده رقم می‌زند و مدل آموزشی نیرومندی برای آموزش معاصر فیزیک فراهم می‌آورد.

Achievement goal orientation theory has become popular, as it interprets students’ academic attitudes and behavior. The present research aims to investigate the variation in teachers’ perceived goals in relation to achievement goals in different grades, as well as the emergence of the multiple goal theory. Participants were junior high school students who responded to a self-report questionnaire. The instrument used was the Patterns of Adaptive Learning Scales (PALS). The results revealed that mastery and performance goals behave as a network of interacting variables that essentially represent their coexistence, as well as their individual variations and specificities in relation to other variables. However, a significant distinction between mastery goals and perceived mastery goals with performance goals and perceived performance goals became apparent for each individual grade. The present research contributes to the theoretical development of the field, while in practice it highlights the combination of goals in school reality.

نظریه جهت‌گیری هدف پیشرفت به دلیل تفسیر نگرش‌ها و رفتارهای تحصیلی دانش‌آموزان، محبوبیت یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تفاوت اهداف ادراک‌شده معلمان در ارتباط با اهداف پیشرفت در پایه‌های مختلف تحصیلی و همچنین ظهور نظریه اهداف چندگانه انجام شده است. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان دوره راهنمایی بودند که به یک پرسشنامه خودگزارشی پاسخ دادند. ابزار مورد استفاده، مقیاس‌های الگوهای یادگیری سازگارانه (PALS) بود. نتایج نشان داد که اهداف تسلط و عملکرد به‌عنوان شبکه‌ای از متغیرهای متعامل عمل می‌کنند که اساساً همزیستی آن‌ها و همچنین تفاوت‌ها و ویژگی‌های فردی آن‌ها را در ارتباط با سایر متغیرها نمایان می‌سازد. با این حال، تمایز معناداری میان اهداف تسلط و اهداف تسلط ادراک‌شده با اهداف عملکرد و اهداف عملکرد ادراک‌شده برای هر پایه تحصیلی به طور مجزا آشکار شد. پژوهش حاضر به توسعه نظری این حوزه کمک می‌کند و در عمل، ترکیب اهداف در واقعیت مدرسه را برجسته می‌سازد.

Abstract: Prestasi belajar merupakan indikator utama keberhasilan proses pembelajaran yang dipengaruhi faktor internal dan eksternal siswa. Penelitian ini bertujuan menganalisis pengaruh sikap siswa terhadap guru, motivasi belajar, dan lingkungan sekolah terhadap prestasi belajar, serta menguji peran kecerdasan emosional sebagai variabel moderasi pada siswa kelas X SMA Negeri 2 Medan. Penelitian kuantitatif dengan metode survei ini melibatkan 107 siswa yang dipilih dari populasi 430 siswa menggunakan teknik proportional sampling. Data dikumpulkan melalui kuesioner dan nilai Ujian Akhir Semester (UAS) mata pelajaran ekonomi, kemudian dianalisis menggunakan Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) melalui SmartPLS 4. Hasil penelitian menunjukkan bahwa sikap siswa terhadap guru berpengaruh positif dan signifikan terhadap prestasi belajar dengan koefisien jalur 0,229 dan p-value 0,000. Motivasi belajar berpengaruh positif dan signifikan dengan koefisien 0,285 dan p-value 0,000, sedangkan lingkungan sekolah berpengaruh positif dan signifikan dengan koefisien 0,206 dan p-value 0,000. Kecerdasan emosional terbukti memoderasi dan memperkuat pengaruh sikap siswa terhadap guru, motivasi belajar, dan lingkungan sekolah terhadap prestasi belajar dengan koefisien interaksi masing-masing sebesar 0,214, 0,264, dan 0,191 serta p-value 0,000. Kesimpulannya, kecerdasan emosional berperan penting dalam memperkuat dampak faktor personal dan lingkungan terhadap pencapaian prestasi belajar siswa. Keyword: Students' Attitudes toward Teachers, Learning Motivation, School Environment, Emotional Intelligence, Learning Achievement Abstrak: Student academic achievement is a key indicator of learning success, influenced by both internal and external factors. This study aims to analyze the influence of students' attitudes toward teachers, learning motivation, and the school environment on academic achievement, while testing the moderating role of emotional intelligence among tenth-grade students at SMA Negeri 2 Medan. A quantitative survey approach was employed, involving a sample of 107 students selected from a population of 430 through proportional sampling. Data were collected via questionnaires and end-of-semester economics test scores, then analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) with SmartPLS 4. The findings reveal that students' attitudes toward teachers have a positive and significant effect on academic achievement with a path coefficient of 0.229 and a p-value of 0.000. Learning motivation has a positive and significant effect with a coefficient of 0.285 and a p-value of 0.000, while the school environment has a positive and significant effect with a coefficient of 0.206 and a p-value of 0.000. Furthermore, emotional intelligence significantly moderates and strengthens the impact of attitudes toward teachers, learning motivation, and the school environment on academic achievement with interaction coefficients of 0.214, 0.264, and 0.191, respectively, and p-values of 0.000. In conclusion, emotional intelligence plays a crucial role in reinforcing personal and environmental factors to enhance student performance. Kata kunci: Sikap Siswa terhadap Guru, Motivasi Belajar, Lingkungan Sekolah, Kecerdasan Emosional, Prestasi Belajar

چکیده: پیشرفت تحصیلی شاخص اصلی موفقیت فرایند یادگیری است که تحت تأثیر عوامل درونی و بیرونی دانش‌آموزان قرار دارد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل تأثیر نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم، انگیزش یادگیری و محیط مدرسه بر پیشرفت تحصیلی و همچنین بررسی نقش تعدیل‌گر هوش هیجانی در میان دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان دولتی شماره ۲ مدان است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش پیمایشی انجام شد و نمونه‌ای متشکل از ۱۰۷ دانش‌آموز با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی از جامعه ۴۳۰ نفری انتخاب گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه و نمرات آزمون پایان‌ترم درس اقتصاد گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) توسط نرم‌افزار SmartPLS 4 تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم با ضریب مسیر ۰٫۲۲۹ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ تأثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارد. انگیزش یادگیری با ضریب ۰٫۲۸۵ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ و همچنین محیط مدرسه با ضریب ۰٫۲۰۶ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ تأثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارند. افزون بر این، هوش هیجانی به‌طور معناداری تأثیر نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم، انگیزش یادگیری و محیط مدرسه بر پیشرفت تحصیلی را تعدیل و تقویت می‌کند؛ ضرایب تعامل به ترتیب ۰٫۲۱۴، ۰٫۲۶۴ و ۰٫۱۹۱ و مقدار p برای هر سه برابر با ۰٫۰۰۰ است. در نتیجه، هوش هیجانی نقش مهمی در تقویت عوامل فردی و محیطی برای ارتقای عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ایفا می‌کند.

Abstract: This study aimed to develop an e-module based on Problem Based Learning (PBL) assisted by Articulate Storyline on the topic of basic chemical laws for tenth-grade students and to examine its feasibility and practicality. The research employed the Research and Development (R&D) method with the 4D model, comprising Define, Design, Development, and Disseminate stages. The Define stage revealed that learning basic chemical laws at SMA Negeri 1 Percut Sei Tuan was still constrained by limited interactive media and low student engagement, based on a needs analysis involving 36 students. The Design stage produced an e-module built with Articulate Storyline covering five subtopics of basic chemical laws. In the Development stage, the e-module was validated by three material experts and three media experts, then trialed on one chemistry teacher and 36 students. The material and media validation obtained average percentages of 87.27% and 86.02%, both categorized as highly valid. The responses of the teacher and students reached 92.19% and 90.05%, both categorized as highly practical. These findings indicate that the developed e-module is feasible and practical for use as an alternative resource in basic chemical law instruction. Keyword: e-module, Problem Based Learning, Articulate Storyline, Basic Laws of Chemistry, 4D model. Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mengembangkan e-modul berbasis Problem Based Learning (PBL) berbantuan Articulate Storyline pada materi hukum dasar kimia bagi peserta didik kelas X serta menguji tingkat kelayakan dan kepraktisannya. Penelitian ini menggunakan metode penelitian dan pengembangan (Research and Development/R&D) dengan model 4D yang terdiri atas tahap Define, Design, Development, dan Disseminate. Tahap Define menunjukkan bahwa pembelajaran materi hukum dasar kimia di SMA Negeri 1 Percut Sei Tuan masih terkendala keterbatasan media interaktif dan rendahnya keterlibatan peserta didik, berdasarkan analisis kebutuhan terhadap 36 peserta didik. Tahap Design menghasilkan rancangan e-modul menggunakan Articulate Storyline yang mencakup lima subbab materi hukum dasar kimia. Pada tahap Development, e-modul divalidasi oleh tiga ahli materi dan tiga ahli media, kemudian diujicobakan kepada satu guru kimia dan 36 peserta didik. Hasil validasi ahli materi dan ahli media masing-masing memperoleh persentase rata-rata sebesar 87,27% dan 86,02% dengan kategori sangat valid. Respon guru dan peserta didik masing-masing mencapai 92,19% dan 90,05% dengan kategori sangat praktis. Temuan ini menunjukkan bahwa e-modul yang dikembangkan layak dan praktis digunakan sebagai bahan ajar alternatif dalam pembelajaran materi hukum dasar kimia. Kata kunci: e-modul, Problem Based Learning, Articulate Storyline, Hukum-Hukum Dasar Kimia, model 4D.

چکیده: این پژوهش با هدف توسعه یک e-module مبتنی بر یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning - PBL) با کمک نرم‌افزار Articulate Storyline در موضوع قوانین پایه شیمی برای دانش‌آموزان پایه دهم و بررسی میزان قابلیت استفاده و عملی بودن آن انجام شد. روش پژوهش، تحقیق و توسعه (Research and Development - R&D) با مدل 4D شامل مراحل تعریف (Define)، طراحی (Design)، توسعه (Development) و انتشار (Disseminate) بود. در مرحله تعریف، مشخص شد که آموزش قوانین پایه شیمی در دبیرستان SMA Negeri 1 Percut Sei Tuan همچنان با محدودیت رسانه‌های تعاملی و مشارکت پایین دانش‌آموزان مواجه است که این امر بر اساس تحلیل نیازهای ۳۶ دانش‌آموز به دست آمد. در مرحله طراحی، یک e-module با استفاده از Articulate Storyline طراحی شد که پنج زیرموضوع از قوانین پایه شیمی را پوشش می‌دهد. در مرحله توسعه، e-module توسط سه متخصص محتوا و سه متخصص رسانه اعتبارسنجی شد و سپس بر روی یک معلم شیمی و ۳۶ دانش‌آموز آزمون گردید. اعتبارسنجی محتوا و رسانه به ترتیب میانگین درصدهای ۸۷٫۲۷٪ و ۸۶٫۰۲٪ را کسب کرد که هر دو در دسته بسیار معتبر قرار گرفتند. پاسخ‌های معلم و دانش‌آموزان به ترتیب به ۹۲٫۱۹٪ و ۹۰٫۰۵٪ رسید که هر دو در دسته بسیار عملی قرار گرفتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که e-module توسعه‌یافته از نظر قابلیت استفاده و عملی بودن به عنوان منبع جایگزین در آموزش قوانین پایه شیمی مناسب است.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.