پیوستن

Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.

آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیب‌های تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویه‌های نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینه‌های بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد می‌کنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گسترده‌ای از تغییرات اقلیمی می‌شود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخص‌های ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیت‌های عینی آفریقا ریشه‌یابی می‌کند. نویسندگان این مقالات راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های فوری ارائه می‌دهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیین‌های بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدل‌های اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری به‌عنوان محرکی برای یکپارچگی منطقه‌ای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویه‌ای فراهم می‌کند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همان‌طور که نویسندگان این مجموعه نشان می‌دهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه می‌کنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوب‌های اخلاقی جهانی و عاملیت ریشه‌دار آفریقایی است که این قاره می‌تواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.

Studies of Q.S. Al-Anbiyā’ [21]: 30 have largely focused on correspondences between the Qur’anic concepts of ratq (joining or closure) and fatq (opening or separation) and modern cosmological theories, especially the Big Bang, while the linguistic and cognitive processes through which cosmological meaning is constructed remain less examined. This study analyzes the construction of cosmological meaning in Q.S. Al-Anbiyā’ [21]: 30 by integrating al-Jurjānī’s contextual semantics with Lakoff and Johnson’s Conceptual Metaphor Theory. Using qualitative library research, the study employs a two-stage integrative procedure. First, naẓm analysis identifies the syntactic and semantic relations that constrain the ratq–fatq construction. Second, Johnson’s Conceptual Metaphor Theory maps only those textually licensed relations into source–target conceptual structures, after which the cognitive interpretation is checked against the Arabic linguistic structure. The findings show that the ratq–fatq relation forms a transformational semantic pattern from unity to differentiation. This pattern is conceptualized through three interconnected metaphors: The cosmos is a unified entity, creation is separation, and divine creation is cosmic transformation. The study proposes a Semantic-Cognitive Integrative Model in which naẓm provides textual constraints for conceptual mapping, while Johnson’s Conceptual Metaphor Theory explains how those relations are cognitively represented. Accordingly, the relationship between the verse and Big Bang cosmology is understood as limited conceptual correspondence rather than empirical scientific validation. The model offers a controlled interdisciplinary framework for analyzing Qur’anic cosmological meaning.

مطالعات صورت‌گرفته درباره آیه ۳۰ سوره انبیاء عمدتاً بر تطابق مفاهیم قرآنی رتق (پیوستگی یا بسته بودن) و فتق (گشودگی یا جدایی) با نظریه‌های کیهان‌شناسی مدرن، به‌ویژه مهبانگ، متمرکز بوده‌اند، در حالی که فرایندهای زبانی و شناختی که از طریق آن‌ها معنای کیهان‌شناختی ساخته می‌شود، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با ادغام معناشناسی بافتی عبدالقاهر جرجانی و نظریه استعاره مفهومی Lakoff و Johnson، به تحلیل ساخت معنای کیهان‌شناختی در آیه ۳۰ سوره انبیاء می‌پردازد. این مطالعه با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای کیفی، یک فرایند تلفیقی دو مرحله‌ای را به کار می‌گیرد. ابتدا، تحلیل نظم، روابط نحوی و معنایی محدودکننده ساختار رتق–فتق را شناسایی می‌کند. سپس، نظریه استعاره مفهومی Johnson تنها آن دسته از روابط مجاز متنی را به ساختارهای مفهومی مبدأ–مقصد نگاشت می‌کند و پس از آن، تفسیر شناختی با ساختار زبانی عربی تطبیق داده می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رابطه رتق–فتق، یک الگوی معنایی تحولی از وحدت به تمایز را شکل می‌دهد. این الگو از طریق سه استعاره به‌هم‌پیوسته مفهوم‌سازی می‌شود: کیهان یک موجودیت واحد است، آفرینش جدایی است و آفرینش الهی دگرگونی کیهانی است. این پژوهش مدل تلفیقی معناشناختی–شناختی را پیشنهاد می‌کند که در آن نظم، محدودیت‌های متنی برای نگاشت مفهومی فراهم می‌کند و نظریه استعاره مفهومی Johnson تبیین می‌کند که این روابط چگونه به‌صورت شناختی بازنمایی می‌شوند. بر این اساس، رابطه میان آیه و کیهان‌شناسی مهبانگ به‌عنوان تطابق مفهومی محدود و نه تأیید علمی تجربی درک می‌شود. این مدل، چارچوبی میان‌رشته‌ای و کنترل‌شده برای تحلیل معنای کیهان‌شناختی قرآن ارائه می‌دهد.

This study analyzes the experience of the Interinstitutional Specialty Program in Food Sovereignties and Strategic Local Advocacy Management (PIES AGILES) (2021–2023), that facilitated the education and training of close to 300 students from 18 Mexican states. This experience emerged amidst political-institutional disputes and demands from social movements, subsequently joining an academic initiative to develop national specialty programs. The program’s goal was to strengthen community capacities and scale agroecological practices through a participatory educational design. However, it’s necessary to deepen systematic reflections in order to provide feedback and improve the educational process we are driving, with the following research question: How does this educational program contribute to the visibility, emergence, and strengthening of networks aimed at building community capacities and scaling agroecological processes? We adopted a methodology based on the analysis of collaborative networks, drawing on both theoretical foundations and the experience. Our findings indicate that cooperation involving a diverse array of allies, such as social organizations, universities, and research centers, generated multiple connections through heterogeneous learning communities. These learning communities strengthened the educational process, including achievements, reinvention processes, and challenges alike. This approach highlights the visibility of transformative subjects, educational innovation, and agroecological experiences, proposing how situated educational processes can contribute to strengthening collaborative networks and scaling transformative agroecological practices.

این مطالعه به تحلیل تجربه برنامه تخصصی بین‌نهادی در حاکمیت غذایی و مدیریت راهبردی کنشگری محلی (PIES AGILES) (۲۰۲۱–۲۰۲۳) می‌پردازد که آموزش و تربیت نزدیک به ۳۰۰ دانشجو از ۱۸ ایالت مکزیک را تسهیل کرد. این تجربه در میان منازعات سیاسی-نهادی و مطالبات جنبش‌های اجتماعی شکل گرفت و سپس به یک ابتکار دانشگاهی برای توسعه برنامه‌های تخصصی ملی پیوست. هدف این برنامه، تقویت ظرفیت‌های اجتماعی و گسترش شیوه‌های کشاورزی بوم‌شناختی از طریق طراحی آموزشی مشارکتی بود. با این حال، ضروری است که بازاندیشی‌های نظام‌مند عمیق‌تری صورت گیرد تا بازخورد لازم برای بهبود فرایند آموزشی فراهم شود؛ با این پرسش پژوهشی: این برنامه آموزشی چگونه به دیده‌شدن، ظهور و تقویت شبکه‌هایی که با هدف ساخت ظرفیت‌های اجتماعی و گسترش فرایندهای کشاورزی بوم‌شناختی شکل گرفته‌اند، کمک می‌کند؟ ما رویکردی مبتنی بر تحلیل شبکه‌های همکاری اتخاذ کردیم که بر پایه مبانی نظری و تجربه عملی استوار است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که همکاری میان طیف متنوعی از هم‌پیمانان، از جمله سازمان‌های اجتماعی، دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی، اتصالات متعددی را از طریق جوامع یادگیری ناهمگون ایجاد کرد. این جوامع یادگیری، فرایند آموزشی را تقویت کردند و شامل دستاوردها، فرایندهای بازآفرینی و چالش‌ها بودند. این رویکرد بر دیده‌شدن فاعلان تحول‌گرا، نوآوری آموزشی و تجارب کشاورزی بوم‌شناختی تأکید دارد و نشان می‌دهد که چگونه فرایندهای آموزشی موقعیت‌مند می‌توانند به تقویت شبکه‌های همکاری و گسترش شیوه‌های تحول‌آفرین کشاورزی بوم‌شناختی کمک کنند.

Music is affirmed as an entitlement across the European Union, yet what children receive varies with the resources their schools and regions can command. This paper applies Universal Design for Learning at a level where it is rarely employed: not the individual lesson, but the statutory curricular minimum itself. Taking Spain as a case study, it examines what minimum of musical participation a state could guarantee in a form from which no school and no learner could be excluded. Joining universal design with the capability approach, the article argues that such a minimum must be defined as a capability rather than as a resource and specified in competencies rather than materials or gestures. It proposes an instrument-independent curricular floor: a legally protected minimum of rhythmic, ensemble-based and improvisatory participation achievable with the body and voice alone, complementary to instrumental provision and never a substitute for it. Body percussion serves as the analytical test case rather than as the content of the entitlement. The article presents a normative and doctrinal analysis, not an empirical evaluation. It advances a central hypothesis and four derived propositions, states the observations that would confirm or disconfirm each, and specifies the research programme required to test them. Its principal claim is conditional and structural: the current architecture permits variation in what children receive, an entitlement defined in capability terms would remove one mechanism through which that variation operates, and whether it does so in practice is a question for empirical evaluation rather than for theoretical argument.

موسیقی به عنوان یک حق در سراسر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته است، اما آنچه کودکان دریافت می‌کنند بسته به منابعی که مدارس و مناطق آن‌ها در اختیار دارند متفاوت است. این مقاله طراحی جهانی برای یادگیری را در سطحی به کار می‌گیرد که به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد: نه در سطح درس فردی، بلکه در حداقل برنامه درسی قانونی. با انتخاب اسپانیا به عنوان مطالعه موردی، بررسی می‌کند که حداقل مشارکت موسیقایی که یک دولت می‌تواند تضمین کند چیست، به گونه‌ای که هیچ مدرسه و هیچ یادگیرنده‌ای از آن مستثنی نشود. با پیوند دادن طراحی جهانی با رویکرد قابلیت، مقاله استدلال می‌کند که چنین حداقلی باید به عنوان یک قابلیت تعریف شود نه به عنوان یک منبع، و در قالب شایستگی‌ها مشخص گردد نه مواد یا حرکات. این مقاله کف برنامه درسی مستقل از ساز را پیشنهاد می‌کند: حداقل قانونی حفاظت‌شده‌ای از مشارکت ریتمیک، گروهی و بداهه‌پردازانه که تنها با بدن و صدا قابل تحقق است و مکمل آموزش سازی بوده و هرگز جایگزین آن نیست. پرکاشن بدنی به عنوان مورد تحلیلی آزمون انتخاب شده است نه به عنوان محتوای این حق. مقاله تحلیلی هنجاری و دکترینال ارائه می‌دهد و ارزیابی تجربی انجام نمی‌دهد. یک فرضیه مرکزی و چهار گزاره مشتق شده را مطرح می‌کند، مشاهداتی را که هر یک را تأیید یا رد می‌کند بیان می‌دارد و برنامه پژوهشی لازم برای آزمون آن‌ها را مشخص می‌کند. ادعای اصلی آن مشروط و ساختاری است: معماری فعلی اجازه تنوع در آنچه کودکان دریافت می‌کنند را می‌دهد، حقی که بر اساس قابلیت تعریف شود یکی از سازوکارهای ایجاد این تنوع را حذف می‌کند و این که آیا در عمل چنین می‌شود یا نه، پرسشی تجربی است نه نظری.