Abstract Adolescence involves social reorientation toward peers, increasing exposure to interpersonal stressors and vulnerability to psychopathology. The current study investigated the potential buffering effects of high-quality parent–child relationships (PCRs) on the associations between peer stress exposure and multiple measures of positive valence systems (PVS) functioning. The study included 165 adolescents, ages 9–16 (81 girls, M age = 11.93, 78.18% White). Interviews were conducted to gather data on PCR quality and peer stress exposure. Adolescents self-reported their reward sensitivity, and behavioral reward sensitivity was derived from a reward learning paradigm. The reward positivity (RewP) was recorded during three tasks using monetary, social, and food reward stimuli. Contrary to our predictions, adolescents who had higher-quality PCR showed a blunted monetary RewP ( β = 0.17, p = .020) and reduced behavioral reward sensitivity ( β = 0.15, p = .040), when also reporting high levels of peer stress exposure. No significant interaction was found with other measures as the outcomes. The results suggest that high-quality PCR may not uniformly buffer against the effects of peer stress exposure and highlight differential effects for different PVS measures. Future research across multiple units of analysis is needed to elucidate the complex pathway to PVS-related psychopathology during this critical developmental stage.
چکیده: نوجوانی با بازآرایی اجتماعی به سوی همسالان، افزایش مواجهه با عوامل استرس‌زای بین‌فردی و آسیب‌پذیری نسبت به آسیب‌شناسی روانی همراه است. پژوهش حاضر به بررسی اثرات بالقوه محافظتی روابط والد-فرزند با کیفیت بالا (PCR) بر ارتباط بین مواجهه با استرس همسالان و چندین شاخص عملکرد سامانه‌های ارزش‌گذاری مثبت (PVS) پرداخت. این مطالعه شامل ۱۶۵ نوجوان ۹ تا ۱۶ ساله (۸۱ دختر، میانگین سنی = ۱۱٫۹۳، ۷۸٫۱۸٪ سفیدپوست) بود. مصاحبه‌هایی برای گردآوری داده‌ها درباره کیفیت PCR و میزان مواجهه با استرس همسالان انجام شد. نوجوانان حساسیت پاداش خود را به صورت خودگزارش‌دهی بیان کردند و حساسیت رفتاری به پاداش از طریق یک الگوی یادگیری پاداش استخراج شد. مثبت‌گرایی پاداش (RewP) در طول سه تکلیف با استفاده از محرک‌های پاداش پولی، اجتماعی و غذایی ثبت شد. برخلاف پیش‌بینی‌ها، نوجوانانی که PCR با کیفیت بالاتری داشتند، در صورت گزارش سطوح بالای مواجهه با استرس همسالان، RewP پولی کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۷، p = ۰٫۰۲۰) و حساسیت رفتاری به پاداش کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۵، p = ۰٫۰۴۰) نشان دادند. هیچ تعامل معناداری با سایر شاخص‌ها به عنوان پیامد مشاهده نشد. نتایج نشان می‌دهد که PCR با کیفیت بالا لزوماً به طور یکنواخت در برابر اثرات مواجهه با استرس همسالان نقش محافظتی ایفا نمی‌کند و بر تفاوت اثرات بر شاخص‌های مختلف PVS تأکید دارد. پژوهش‌های آینده با استفاده از واحدهای تحلیلی چندگانه برای روشن ساختن مسیر پیچیده آسیب‌شناسی روانی مرتبط با PVS در این مرحله بحرانی رشد ضروری است.
Abstract Hostile attribution bias (HAB) is a well-established predictor of aggression and related psychopathologies. Yet the early factors shaping its development are not yet fully understood. In particular, it remains unclear (1) how early conflictual relationships with significant adults and children’s cognitive capacities contribute to later HAB, and (2) whether these pathways differ by gender. The present study addressed these gaps in a longitudinal sample of 279 Arab and Jewish children (138 girls; 106 Arabs; 173 Jews), assessed in early (M age = 5.7, SD = 0.53; range: 4.3–7.0) and late (M age = 10.6, SD = 0.86, range: 9.0–12.75 years) childhood. Mother- and teacher–child conflict, executive functions (EFs), and early HAB were assessed in early childhood and HAB was assessed in late childhood. Multi-group analyses revealed gender-differentiated pathways: among boys, one EF (cognitive flexibility) predicted lower HAB ( β = −0.24); among girls, higher teacher–child conflict predicted higher HAB ( β = 0.36). These findings refine social information processing theory by showing that relational inputs to children’s social database are ecologically specific and that the balance between relational and cognitive pathways to HAB is gender-differentiated.
چکیده: سوگیری انتساب خصمانه (HAB) یکی از پیش‌بین‌های شناخته‌شده پرخاشگری و آسیب‌شناسی‌های روانی مرتبط است. با این حال، عوامل اولیه‌ای که شکل‌گیری آن را تحت تأثیر قرار می‌دهند، هنوز به طور کامل شناخته نشده‌اند. به طور خاص، هنوز مشخص نیست (۱) روابط تعارض‌آمیز اولیه با بزرگسالان مهم و ظرفیت‌های شناختی کودکان چگونه به HAB در آینده کمک می‌کنند و (۲) آیا این مسیرها بر اساس جنسیت متفاوت هستند یا خیر. مطالعه حاضر به این خلأها در یک نمونه طولی شامل ۲۷۹ کودک عرب و یهودی (۱۳۸ دختر؛ ۱۰۶ عرب؛ ۱۷۳ یهودی) که در اوایل (میانگین سن = ۵٫۷، انحراف معیار = ۰٫۵۳؛ دامنه: ۴٫۳ تا ۷٫۰) و اواخر (میانگین سن = ۱۰٫۶، انحراف معیار = ۰٫۸۶؛ دامنه: ۹٫۰ تا ۱۲٫۷۵ سال) کودکی مورد ارزیابی قرار گرفتند، پرداخته است. تعارض مادر–کودک و معلم–کودک، کارکردهای اجرایی (EFs) و HAB اولیه در اوایل کودکی و HAB در اواخر کودکی ارزیابی شد. تحلیل‌های چندگروهی مسیرهای متمایز بر اساس جنسیت را نشان داد: در میان پسران، یکی از کارکردهای اجرایی (انعطاف‌پذیری شناختی) پیش‌بینی‌کننده کاهش HAB بود (β = −۰٫۲۴)؛ در میان دختران، تعارض بیشتر معلم–کودک پیش‌بینی‌کننده افزایش HAB بود (β = ۰٫۳۶). این یافته‌ها نظریه پردازش اطلاعات اجتماعی را با نشان دادن اینکه ورودی‌های رابطه‌ای به پایگاه داده اجتماعی کودکان به صورت بوم‌شناختی خاص هستند و تعادل بین مسیرهای رابطه‌ای و شناختی به سوی HAB بر اساس جنسیت متمایز است، اصلاح می‌کنند.
