This article presents a methodological framework for teaching interpersonal relationship skills to preschool children in the context of preschool education in Uzbekistan. It focuses on helping children initiate communication, listen to others, express feelings appropriately, cooperate during shared activities, and resolve everyday disagreements with adult support. The proposed framework combines guided play, storytelling, role-playing, cooperative tasks, and teacher modelling within familiar classroom routines. It also considers children’s linguistic backgrounds, individual developmental needs, and family experiences when selecting activities and providing support. The methodology emphasises emotionally supportive interactions, opportunities for repeated practice, and collaboration between preschool educators and families. Observation of children’s behaviour during play and daily activities is proposed as a means of identifying learning needs and monitoring progress. The article is conceptual and methodological; it does not report findings from an implemented intervention. Its contribution is a practical framework that can guide preschool educators and inform the professional preparation of students studying preschool education at pedagogical universities. Empirical evaluation is needed to establish the framework’s effectiveness and suitability across different preschool settings.
این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای آموزش مهارت‌های روابط بین‌فردی به کودکان پیش‌دبستانی در بستر آموزش پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. تمرکز آن بر کمک به کودکان برای آغاز ارتباط، گوش دادن به دیگران، ابراز مناسب احساسات، همکاری در فعالیت‌های مشترک و حل اختلافات روزمره با حمایت بزرگسالان است. چارچوب پیشنهادی، بازی هدایت‌شده، قصه‌گویی، ایفای نقش، وظایف مشارکتی و الگوگیری معلم را در قالب روال‌های آشنا در کلاس درس ترکیب می‌کند. همچنین، زمینه‌های زبانی کودکان، نیازهای رشدی فردی و تجارب خانوادگی آنان را در انتخاب فعالیت‌ها و ارائه حمایت مدنظر قرار می‌دهد. این روش‌شناسی بر تعاملات عاطفی حمایت‌کننده، فرصت‌های تمرین مکرر و همکاری میان مربیان پیش‌دبستانی و خانواده‌ها تأکید دارد. مشاهده رفتار کودکان در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان ابزاری برای شناسایی نیازهای یادگیری و پایش پیشرفت پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و یافته‌هایی از اجرای یک مداخله را گزارش نمی‌کند. سهم آن ارائه چارچوبی عملی است که می‌تواند راهنمای مربیان پیش‌دبستانی باشد و در تربیت حرفه‌ای دانشجویان رشته آموزش پیش‌دبستانی در دانشگاه‌های تربیت معلم مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی تجربی برای تعیین اثربخشی و تناسب این چارچوب در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.
This article proposes a methodological framework for promoting preschool children’s development through emotional engagement in preschool education settings in Uzbekistan. Emotional engagement is understood as children’s meaningful involvement in learning experiences that acknowledge their feelings, encourage curiosity, and provide supportive relationships with educators and peers. The framework integrates storytelling, imaginative play, music, movement, creative activities, and responsive adult communication within everyday preschool routines. Its purpose is to create opportunities for emotional expression, developing self-regulation, social participation, and sustained involvement in learning. Particular attention is given to individual developmental needs, linguistic backgrounds, sensory preferences, and family experiences. Educators are encouraged to recognise children’s emotional cues, offer choices, adjust activity demands, and support participation without requiring uniform emotional responses. Observation during play and routine activities is proposed as a means of informing instructional decisions and documenting participation over time. The article is conceptual and methodological; it does not report an implemented intervention or measured developmental outcomes. Its contribution is an adaptable framework for preschool practice and the professional preparation of future educators at pedagogical universities. Further empirical research is required to assess its feasibility, effectiveness, and suitability across different preschool environments.
این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای ارتقای رشد کودکان پیش‌دبستانی از طریق درگیری هیجانی در محیط‌های آموزشی پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. درگیری هیجانی به‌عنوان مشارکت معنادار کودکان در تجارب یادگیری که احساسات آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد، کنجکاوی را تشویق می‌کند و روابط حمایتی با مربیان و همسالان فراهم می‌آورد، درک می‌شود. این چارچوب، داستان‌گویی، بازی تخیلی، موسیقی، حرکت، فعالیت‌های خلاقانه و ارتباط پاسخگو با بزرگسالان را در روال‌های روزمره پیش‌دبستانی ادغام می‌کند. هدف آن ایجاد فرصت‌هایی برای ابراز هیجانی، توسعه خودتنظیمی، مشارکت اجتماعی و درگیری پایدار در یادگیری است. توجه ویژه‌ای به نیازهای رشدی فردی، پیشینه‌های زبانی، ترجیحات حسی و تجارب خانوادگی معطوف شده است. از مربیان خواسته می‌شود نشانه‌های هیجانی کودکان را تشخیص دهند، گزینه‌هایی ارائه دهند، الزامات فعالیت‌ها را تعدیل کنند و از مشارکت حمایت نمایند بدون آن‌که پاسخ‌های هیجانی یکسانی را مطالبه کنند. مشاهده در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان روشی برای اطلاع‌رسانی تصمیمات آموزشی و مستندسازی مشارکت در طول زمان پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و گزارشی از اجرای مداخله یا سنجش پیامدهای رشدی ارائه نمی‌دهد. سهم آن، ارائه چارچوبی قابل انطباق برای عمل پیش‌دبستانی و آماده‌سازی حرفه‌ای مربیان آینده در دانشگاه‌های تربیت معلم است. انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر برای ارزیابی امکان‌پذیری، اثربخشی و تناسب آن در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.
