Genel Tıp Dergisi

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.