This study investigates the phonological interference of the Mandailing dialect in the acquisition of Arabic phonemes among Mandailing-speaking university students during Qur’anic recitation. Drawing on a qualitative descriptive design, the research analyzes recorded recitations of selected Qur’anic passages, complemented by semi-structured interviews, to identify error patterns and their dialectal sources. The analysis is informed by autosegmental phonology, contrastive phonology, and Tajwid-based classifications of lahn jali and lahn khafi. Prior work on Mandailing phonology shows a seven-vowel system and nineteen consonants without pharyngeal, uvular, and emphatic segments characteristic of Arabic, creating structural asymmetries that foster negative transfer in recitation. Data reveal recurrent substitutions such as /q/→/k/, /ṣ/→/s/, and omission or weakening of /ʕ/ and /ħ/, as well as prosodic deviations in nabr (stress) and tanghim (intonation). These errors reflect perceptual assimilation of unfamiliar Arabic sounds into closest Mandailing categories and limited explicit phonetic training. The article discusses implications for Arabic language pedagogy in Indonesian higher education, including the integration of focused phonetic drills, natural imitation methods, and talaqqi-based recitation training, and proposes a phonology-informed instructional model to reduce fossilization of dialect-induced errors.
این پژوهش به بررسی تداخل آوایی گویش ماندایلینگ در اکتساب فونم‌های زبان عربی در میان دانشجویان دانشگاهی گویشور ماندایلینگ هنگام تلاوت قرآن می‌پردازد. با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-کیفی، تلاوت‌های ضبط‌شده از بخش‌های منتخب قرآن تحلیل شده و با مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته تکمیل می‌گردد تا الگوهای خطا و منشأ گویشی آن‌ها شناسایی شود. تحلیل داده‌ها بر اساس آواشناسی خودبخشی (autosegmental phonology)، آواشناسی تقابلی (contrastive phonology) و طبقه‌بندی‌های تجویدی لحن جلی و لحن خفی انجام می‌شود. پژوهش‌های پیشین درباره آواشناسی ماندایلینگ نشان می‌دهد که این گویش دارای نظام هفت‌واکه‌ای و نوزده همخوان است و فاقد واج‌های حلقی، کامی-حلقی و مؤکدِ مختص زبان عربی می‌باشد که این ناهمسانی‌های ساختاری، زمینه‌ساز انتقال منفی در تلاوت می‌شود. داده‌ها جایگزینی‌های مکرری همچون /q/→/k/، /ṣ/→/s/ و حذف یا تضعیف /ʕ/ و /ħ/ و همچنین انحرافات آهنگی در نبر (nabr) و تغنیم (tanghim) را نشان می‌دهد. این خطاها بازتابی از همانندسازی ادراکی آواهای ناآشنای عربی با نزدیک‌ترین مقوله‌های ماندایلینگ و آموزش آوایی محدود است. مقاله پیامدهای این یافته‌ها را برای آموزش زبان عربی در آموزش عالی اندونزی، از جمله ادغام تمرینات آوایی متمرکز، روش‌های تقلید طبیعی و آموزش تلاوت مبتنی بر تلقی، مورد بحث قرار داده و مدل آموزشی مبتنی بر آواشناسی را برای کاهش فسیل‌شدن خطاهای ناشی از گویش پیشنهاد می‌کند.
This study aims to test and analyze the effectiveness of the Problem-Based Learning (PBL) Model in improving argumentation writing skills in elementary school students, and to determine any significant differences between the group taught using PBL and the group taught using the conventional model. The background of this study is the low ability of sixth-grade students to construct logical, evidence-supported arguments, which is suspected to be due to a lack of critical thinking stimulation in the conventional learning process. This study uses a quantitative approach with a quasi-experimental design (Quasi-Experimental Design) model of Non Equivalent Control Group Design. The subjects of the study were sixth grade students of SDN 12 Bilah Barat, Labuhanbatu Regency, Academic Year 2025-2026, which were divided into two groups, namely the Experimental Group (taught with PBL, N = 25) and the Control Group (taught with conventional models, N = 25). The instrument used was a test of argumentative text writing skills in the form of a pretest and posttest. Data were analyzed using the t-Independent Sample T-Test. The results of the prerequisite test showed that the data were normally distributed and had homogeneous variance. The results of the hypothesis test showed that the t-count of the posttest score (2.850) was greater than the t-table (2.011) with a significance value of P of 0.007 (less than 0.05). In addition, there was an increase in the average (Gain Score) in the experimental group of 1.60, much greater than the control group of 0.32. These results confirm a significant difference in argumentative writing skills between the two groups. The problem-based learning (PBL) model encourages students to identify problems, conduct investigations, and develop arguments based on evidence, which directly supports their argumentative writing skills. It is recommended that teachers implement PBL as an alternative learning model capable of stimulating students'
هدف این پژوهش، آزمون و تحلیل اثربخشی مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) در بهبود مهارت‌های نگارش استدلالی در دانش‌آموزان دبستان و تعیین تفاوت معنادار بین گروه آموزش‌دیده با PBL و گروه آموزش‌دیده با مدل متداول است. زمینه این پژوهش، پایین بودن توانایی دانش‌آموزان پایه ششم در ساخت استدلال‌های منطقی و مبتنی بر شواهد است که علت آن کمبود تحریک تفکر انتقادی در فرایند یادگیری متداول فرض می‌شود. این پژوهش با رویکرد کمی و با طرح شبه‌آزمایشی (Quasi-Experimental Design) از نوع Non Equivalent Control Group Design انجام شده است. جامعه پژوهش شامل دانش‌آموزان پایه ششم دبستان SDN 12 Bilah Barat، شهرستان Labuhanbatu، سال تحصیلی 2025-2026 بود که به دو گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش (آموزش با PBL، N = 25) و گروه کنترل (آموزش با مدل متداول، N = 25). ابزار مورد استفاده، آزمون مهارت نگارش متن استدلالی به صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل (Independent Sample T-Test) تحلیل شدند. نتایج آزمون پیش‌نیازها نشان داد داده‌ها دارای توزیع نرمال و واریانس همگن هستند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده برای نمره پس‌آزمون (2.850) بزرگ‌تر از مقدار t جدول (2.011) با مقدار معناداری P برابر با 0.007 (کمتر از 0.05) است. همچنین، افزایش میانگین (Gain Score) در گروه آزمایش برابر با 1.60 بود که به‌مراتب بیشتر از گروه کنترل با مقدار 0.32 است. این نتایج تفاوت معنادار در مهارت نگارش استدلالی بین دو گروه را تأیید می‌کند. مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) دانش‌آموزان را به شناسایی مسئله، انجام تحقیق و توسعه استدلال مبتنی بر شواهد ترغیب می‌کند که مستقیماً از مهارت‌های نگارش استدلالی آن‌ها حمایت می‌کند. توصیه می‌شود معلمان از PBL به عنوان یک مدل یادگیری جایگزین که قادر به تحریک تفکر انتقادی دانش‌آموزان است، استفاده کنند.
