International Journal of Information Science and Technology

This study investigates how university teachers in Morocco understand and implement pedagogical innovation within a higher education system undergoing continuous reform. Although innovation is widely promoted in national strategies, its translation into everyday teaching remains uneven. A qualitative approach was adopted to explore teachers’ experiences, using semi-structured interviews with fifteen faculty members from eight public universities. The analysis followed Braun and Clarke’s thematic method and was complemented by document review. Findings show that innovation is often perceived through the lens of digital technology rather than through deeper instructional redesign. Professional development appears fragmented, dominated by short technical workshops that seldom provide sustained pedagogical guidance. Teachers express motivation to improve their practices, yet institutional constraints limited recognition, insufficient infrastructure, and traditional academic cultures significantly restrict their capacity to innovate. Comparing this context with the Quebec model highlights how structured development pathways, collaborative cultures, and governance mechanisms create more favorable environments for pedagogical transformation. The study contributes to current debates by positioning innovation as both an individual and systemic process. It emphasizes that sustainable change requires coherent institutional ecosystems where training, support, and recognition reinforce teachers’ efforts. The results also offer practical insights for policymakers seeking to align digital transformation with pedagogical objectives.

این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای نوآوری آموزشی توسط اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های مراکش در نظام آموزش عالی که به طور مستمر در حال اصلاح است، می‌پردازد. اگرچه نوآوری در راهبردهای ملی به طور گسترده ترویج می‌شود، اما ترجمه آن به تدریس روزمره همچنان نامتوازن باقی مانده است. رویکردی کیفی برای بررسی تجارب اساتید اتخاذ شد و از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پانزده عضو هیئت علمی از هشت دانشگاه دولتی داده‌ها گردآوری گردید. تحلیل داده‌ها بر اساس روش تماتیک Braun و Clarke انجام شد و با مرور اسناد تکمیل گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که نوآوری اغلب از منظر فناوری دیجیتال درک می‌شود تا بازطراحی عمیق‌تر آموزشی. توسعه حرفه‌ای به صورت پراکنده و عمدتاً در قالب کارگاه‌های فنی کوتاه‌مدت است که به ندرت راهنمایی آموزشی پایدار ارائه می‌دهند. اساتید انگیزه بهبود عملکرد خود را ابراز می‌کنند، اما محدودیت‌های نهادی، فقدان شناسایی کافی، زیرساخت ناکافی و فرهنگ‌های سنتی دانشگاهی به طور قابل توجهی ظرفیت آنان برای نوآوری را محدود می‌کند. مقایسه این زمینه با مدل کبک نشان می‌دهد که مسیرهای توسعه ساختاریافته، فرهنگ‌های همکاری‌محور و سازوکارهای حکمرانی محیط‌های مساعدتری برای تحول آموزشی فراهم می‌آورند. این مطالعه با قرار دادن نوآوری به عنوان فرایندی فردی و نظام‌مند، به مباحث جاری کمک می‌کند و تأکید دارد که تغییر پایدار نیازمند اکوسیستم‌های نهادی منسجم است که در آن آموزش، حمایت و شناسایی، تلاش‌های اساتید را تقویت می‌کند. نتایج همچنین بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران جهت همسویی تحول دیجیتال با اهداف آموزشی ارائه می‌دهد.