The study examined organizational justice as a correlate of teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. The study was guided by four research questions and four null hypotheses were tested at 0.05 level of significance. The study adopted correlational research design. The population of the study comprised 7,248 teachers in public secondary schools in six Education Zones in Anambra State. The sample size for the study was 580 teachers drawn from the population of the study. Multi-stage sampling procedure was used for the study. The instruments for data collection were researcher-structured questionnaire titled: Organizational Justice Questionnaire (OJQ) and Teachers’ Organizational Behaviour Questionnaire (TOBQ). The instruments were validated by three experts. The reliability of the instrument was determined using Cronbach Alpha Coefficient method and the average coefficient of 0.81 for (OJQ) and 0.85 for (TOBQ) were obtained. The data were analyzed using Pearson Product Moment Correlation Coefficient and multiple regression analysis. The study revealed that distributive justice (r = 0. 908; p < 0.000), procedural justice (r = 0. 873; p < 0.000), interactional justice (r = 0. 852; p < 0.000), positively and significantly relate to teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. Based on the findings, it was recommended among others that school administrators should continue to ensure that distributive justice is consistently practiced by fairly allocating rewards, workload and responsibilities among teachers to enhance their commitment to work. The study contributed to knowledge by establishing an integrated empirical relationship between organizational justice and teachers' organizational behaviour, thereby extending existing knowledge on organizational behaviour in public secondary schools.
این پژوهش عدالت سازمانی را به‌عنوان همبسته‌ای از رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر با چهار سؤال پژوهشی هدایت شد و چهار فرضیه‌ی صفر در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل ۷٬۲۴۸ معلم در دبیرستان‌های دولتی شش منطقه آموزشی ایالت Anambra بود. حجم نمونه پژوهش ۵۸۰ معلم بود که از جامعه آماری انتخاب شدند. روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای برای این پژوهش به‌کار رفت. ابزارهای گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های محقق‌ساخته با عناوین: پرسشنامه عدالت سازمانی (OJQ) و پرسشنامه رفتار سازمانی معلمان (TOBQ) بودند. ابزارها توسط سه نفر از خبرگان اعتبارسنجی شدند. پایایی ابزار با استفاده از روش ضریب آلفای کرونباخ تعیین شد و میانگین ضریب 0.81 برای (OJQ) و 0.85 برای (TOBQ) به‌دست آمد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که عدالت توزیعی (r = 0.908؛ p < 0.000)، عدالت رویه‌ای (r = 0.873؛ p < 0.000)، عدالت تعاملی (r = 0.852؛ p < 0.000)، به‌طور مثبت و معناداری با رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra ارتباط دارند. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که مدیران مدارس باید اطمینان حاصل کنند که عدالت توزیعی همواره از طریق تخصیص منصفانه پاداش‌ها، حجم کار و مسئولیت‌ها میان معلمان اجرا می‌شود تا تعهد آنان به کار افزایش یابد. این پژوهش با ایجاد رابطه تجربی یکپارچه میان عدالت سازمانی و رفتار سازمانی معلمان، به توسعه دانش موجود در زمینه رفتار سازمانی در دبیرستان‌های دولتی کمک کرد.
Interest in mathematics has stayed low among many secondary school students in Nigeria, and this has continued to shape the way they learn the subject. This study examined how four dimensions of classroom participation, namely behavioural, cognitive, emotional and social participation, predict senior secondary school students’ interest in mathematics in Anambra State. A predictive correlational design guided the work. From a population of 17,345 senior secondary two students, a sample of 800 was drawn through a multi-stage procedure. Two instruments, the Students’ Classroom Participation Scale and the Students’ Mathematics Interest Scale, were used to collect data, and their reliability coefficients were 0.75 and 0.85. Simple and multiple regression analyses answered the research questions and tested the hypotheses at the 0.05 level of significance. Each dimension made a significant contribution to interest. Emotional participation carried the largest single share, explaining about 31 per cent of the variation, while behavioural participation explained the least at about 21 per cent. Together the four dimensions accounted for 47 per cent of the variation in interest. The study concluded that classroom participation is a meaningful predictor of interest in mathematics, and recommended that teachers plan lessons that draw out emotional and cognitive involvement rather than mere attendance.
علاقه‌مندی به ریاضیات در میان بسیاری از دانش‌آموزان دبیرستانی در نیجریه همواره پایین باقی مانده است و این امر همچنان بر نحوه یادگیری آن‌ها از این درس تأثیر می‌گذارد. این پژوهش به بررسی این موضوع پرداخت که چگونه چهار بُعد مشارکت کلاسی، یعنی مشارکت رفتاری، شناختی، هیجانی و اجتماعی، علاقه‌مندی دانش‌آموزان دبیرستانی به ریاضیات را در ایالت Anambra پیش‌بینی می‌کنند. این مطالعه با استفاده از طرح همبستگی پیش‌بین انجام شد. از جامعه آماری متشکل از ۱۷٬۳۴۵ دانش‌آموز پایه دوم دبیرستان، نمونه‌ای به حجم ۸۰۰ نفر از طریق روش چندمرحله‌ای انتخاب شد. دو ابزار، مقیاس مشارکت کلاسی دانش‌آموزان و مقیاس علاقه‌مندی دانش‌آموزان به ریاضیات، برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفت و ضرایب پایایی آن‌ها به‌ترتیب ۰٫۷۵ و ۰٫۸۵ بود. برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش و آزمون فرضیه‌ها در سطح معناداری ۰٫۰۵، از تحلیل رگرسیون ساده و چندگانه استفاده شد. هر یک از ابعاد مشارکت سهم معناداری در علاقه‌مندی داشتند. مشارکت هیجانی بیشترین سهم منفرد را داشت و حدود ۳۱ درصد از واریانس را تبیین کرد، در حالی که مشارکت رفتاری کمترین سهم را با حدود ۲۱ درصد داشت. در مجموع، چهار بُعد مشارکت ۴۷ درصد از واریانس علاقه‌مندی را تبیین کردند. پژوهش نتیجه گرفت که مشارکت کلاسی پیش‌بین معناداری برای علاقه‌مندی به ریاضیات است و توصیه کرد که معلمان، درس‌هایی را طراحی کنند که درگیر شدن هیجانی و شناختی دانش‌آموزان را بیش از صرفاً حضور آن‌ها در کلاس، برانگیزد.
Basic science is concerned with developing an understanding of the natural world through observation, experimentation, investigation, and logical reasoning. The study compared the effectiveness of computer simulations and charts usage on secondary school students’ academic achievement in Basic Science in Aguata Education Zone of Anambra State. Two research questions and three hypotheses guided the study. A quasi-experimental design was adopted for the study. The population consisted of 3,310 (1,664 males and 1,646 females) Upper Basic Education Two (UB2) students who enrolled for the 2025/2026 academic session in the 39 public secondary schools in the Aguata Education Zone of Anambra State, with a sample of 186 UB2 Basic Science students selected using a multistage sampling procedure. The instrument for data collection was Basic Science Achievement Test (BSAT). The instrument was face validated by three experts and a reliability index of 0.87 was obtained using Kuder Richardson 20 method. Experimental procedure was carried out in stages and data were collected through pretest and posttest using BSAT. Data analysis was done using the mean and Analysis of Covariance at the 0.05 level of significance. Findings, among others, revealed that students taught Basic Science concepts using computer simulations achieved significantly higher scores than those taught using charts. Male students taught using computer simulations recorded slightly higher mean achievement scores than their female counterparts, but the difference was not significant. Based on the findings, the study recommended that Basic Science teachers should regularly use computer simulations during classroom instruction, as they significantly improve students’ achievement in Basic Science more than charts do.
علوم پایه به توسعه درک از جهان طبیعی از طریق مشاهده، آزمایش، تحقیق و استدلال منطقی می‌پردازد. این پژوهش اثربخشی استفاده از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای و نمودارها را بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی در درس علوم پایه در منطقه آموزشی Aguata از ایالت Anambra مقایسه کرد. دو سؤال پژوهش و سه فرضیه، این مطالعه را هدایت کردند. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۳۳۱۰ دانش‌آموز (۱۶۶۴ پسر و ۱۶۴۶ دختر) پایه دوم متوسطه اول (UB2) بود که برای سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ در ۳۹ مدرسه متوسطه دولتی منطقه آموزشی Aguata ایالت Anambra ثبت‌نام کرده بودند و نمونه‌ای متشکل از ۱۸۶ دانش‌آموز علوم پایه UB2 با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌ها، آزمون پیشرفت علوم پایه (BSAT) بود. این ابزار توسط سه نفر از خبرگان از نظر روایی صوری مورد تأیید قرار گرفت و شاخص پایایی ۰.۸۷ با استفاده از روش Kuder Richardson 20 به دست آمد. فرایند آزمایشی در مراحل مختلف اجرا شد و داده‌ها از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از BSAT جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین و تحلیل کوواریانس در سطح معناداری ۰.۰۵ انجام شد. یافته‌ها، از جمله، نشان داد که دانش‌آموزانی که مفاهیم علوم پایه را با استفاده از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای فراگرفته بودند، به طور معناداری نمرات بالاتری نسبت به دانش‌آموزانی که با استفاده از نمودارها آموزش دیده بودند، کسب کردند. دانش‌آموزان پسر که با شبیه‌سازی رایانه‌ای آموزش دیده بودند، میانگین نمرات پیشرفت کمی بالاتر از همتایان دختر خود داشتند، اما این تفاوت معنادار نبود. بر اساس یافته‌ها، پژوهش توصیه کرد که معلمان علوم پایه به طور منظم از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای در آموزش کلاسی استفاده کنند، زیرا این روش به طور معناداری پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در علوم پایه را بیش از نمودارها افزایش می‌دهد.
The study investigated the effect of Simulation Application Technique (SAT) on secondary school students' interest in Genetics in Anambra State. A quasi-experimental research design, specifically the pretest-posttest non-equivalent control group design, was adopted. The population comprised 21,211 Senior Secondary II Biology students in public secondary schools in Anambra State. A sample of 220 students participated in the study, with 120 students assigned to the experimental group and 100 to the control group using multistage sampling techniques. The instrument used for data collection was Genetics Interest Inventory (GII). The instrument was validated by experts in Biology Education and Measurement and Evaluation, while the reliability of the GII was established using Cronbach's Alpha and yielded an index value of 0.84. Mean and standard deviation were used to answer the research questions, whereas Analysis of Covariance (ANCOVA) was employed to test the hypotheses at the 0.05 level of significance. The findings revealed that students taught Genetics using Simulation Application Technique recorded a higher mean interest gain (22.14) than those taught using the conventional Lecture Method (7.20). ANCOVA results further showed that the difference was statistically significant (F = 12.001, p < .05), with gender having no significant influence on students' interest, and there was no significant interaction effect between teaching strategy and gender. The study concluded that Simulation Application Technique is an effective learner-centred instructional strategy for improving students' interest in Genetics irrespective of gender. It was recommended that Biology teachers integrate simulation applications into Genetics instruction and that educational authorities organize regular professional development programmes to enhance teachers' competence in the use of simulation-based instructional strategies.
این پژوهش به بررسی تأثیر فنون کاربرد شبیه‌سازی (SAT) بر علاقه‌مندی دانش‌آموزان دبیرستانی به ژنتیک در ایالت Anambra پرداخت. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی، به طور خاص طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل، اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۲۱٬۲۱۱ دانش‌آموز زیست‌شناسی پایه دوم دبیرستان در مدارس متوسطه دولتی ایالت Anambra بود. نمونه‌ای متشکل از ۲۲۰ دانش‌آموز در این پژوهش شرکت کردند که ۱۲۰ نفر به گروه آزمایش و ۱۰۰ نفر به گروه کنترل با استفاده از روش‌های نمونه‌گیری چندمرحله‌ای اختصاص یافتند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه علاقه‌مندی به ژنتیک (GII) بود. این ابزار توسط متخصصان آموزش زیست‌شناسی و سنجش و ارزیابی اعتبارسنجی شد و پایایی GII با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه شد که شاخصی برابر با ۰٫۸۴ به دست آمد. برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش از میانگین و انحراف معیار استفاده شد و برای آزمون فرضیه‌ها از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در سطح معناداری ۰٫۰۵ بهره گرفته شد. یافته‌ها نشان دادند که دانش‌آموزانی که ژنتیک را با استفاده از فنون کاربرد شبیه‌سازی فراگرفتند، افزایش میانگین علاقه‌مندی بیشتری (۲۲٫۱۴) نسبت به کسانی که با روش سخنرانی متداول آموزش دیدند (۷٫۲۰) داشتند. نتایج ANCOVA همچنین نشان داد که این تفاوت از نظر آماری معنادار است (F = 12.001, p < .05)، و جنسیت تأثیر معناداری بر علاقه‌مندی دانش‌آموزان نداشت و اثر تعاملی معناداری بین راهبرد تدریس و جنسیت مشاهده نشد. پژوهش نتیجه گرفت که فنون کاربرد شبیه‌سازی یک راهبرد آموزشی مؤثر و دانش‌آموزمحور برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به ژنتیک، فارغ از جنسیت، است. توصیه شد که معلمان زیست‌شناسی برنامه‌های شبیه‌سازی را در آموزش ژنتیک ادغام کنند و مسئولان آموزشی برنامه‌های توسعه حرفه‌ای منظم برای ارتقای شایستگی معلمان در استفاده از راهبردهای آموزشی مبتنی بر شبیه‌سازی برگزار کنند.
