Effective self-regulated learning depends on metacognitive monitoring and control abilities, where learners monitor what they do not know and control their learning behaviour to address their knowledge gaps. However, children's metacognitive abilities are developing, which can hinder their ability to select relevant information effectively. This work examines whether providing feedback on children's knowledge can assist their metacognitive monitoring and control processes, improving their ability to target information-seeking to fill knowledge gaps. In two experiments, 5-9-year-old children (N = 203) completed a word-learning task on a tablet. They were then tested on their knowledge of the novel word-object associations and asked to report their (un)certainty in their answers. In the first experiment, children received feedback after each test trial. In both experiments, children received cumulative feedback at the end of the test. Next, they could select some of the objects to hear their labels again and were tested on their recognition of the label-object associations once more. In both experiments, feedback boosted children's ability to strategically seek information to fill their knowledge gaps. Children's information-seeking was better guided by feedback than by their own subjective uncertainty, indicating that feedback provides a valuable external means for metacognitive control. The kind of feedback provided, i.e., trial-by-trial or cumulative feedback, impacted children's metacognitive monitoring, while children's information seeking was predicted by both trial-by-trial and cumulative feedback. Overall, the findings underscore the role of feedback in fostering the development of metacognition and self-regulated learning in childhood.
یادگیری خودتنظیم مؤثر وابسته به توانایی‌های پایش و کنترل فراشناختی است، جایی که یادگیرندگان آنچه را که نمی‌دانند پایش می‌کنند و رفتار یادگیری خود را برای رفع شکاف‌های دانشی‌شان کنترل می‌کنند. با این حال، توانایی‌های فراشناختی کودکان در حال رشد است که می‌تواند توانایی آن‌ها را در انتخاب مؤثر اطلاعات مرتبط مختل کند. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا ارائه بازخورد درباره دانش کودکان می‌تواند به فرایندهای پایش و کنترل فراشناختی آن‌ها کمک کند و توانایی آن‌ها را در هدف‌گذاری جستجوی اطلاعات برای پر کردن شکاف‌های دانشی بهبود بخشد یا خیر. در دو آزمایش، کودکان ۵ تا ۹ ساله (N = 203) یک تکلیف یادگیری واژه را روی تبلت انجام دادند. سپس دانش آن‌ها درباره ارتباطات واژه-شیء جدید آزمون شد و از آن‌ها خواسته شد میزان (عدم) اطمینان خود را در پاسخ‌هایشان گزارش کنند. در آزمایش اول، کودکان پس از هر مرحله آزمون بازخورد دریافت کردند. در هر دو آزمایش، کودکان در پایان آزمون بازخورد تجمیعی دریافت کردند. سپس می‌توانستند برخی از اشیا را انتخاب کنند تا برچسب‌های آن‌ها را دوباره بشنوند و بار دیگر در شناسایی ارتباطات برچسب-شیء آزمون شدند. در هر دو آزمایش، بازخورد توانایی کودکان را برای جستجوی راهبردی اطلاعات به منظور پر کردن شکاف‌های دانشی افزایش داد. جستجوی اطلاعات کودکان بیشتر تحت هدایت بازخورد بود تا عدم اطمینان ذهنی خودشان، که نشان می‌دهد بازخورد وسیله‌ای بیرونی و ارزشمند برای کنترل فراشناختی فراهم می‌کند. نوع بازخورد ارائه‌شده، یعنی بازخورد مرحله‌به‌مرحله یا بازخورد تجمیعی، بر پایش فراشناختی کودکان تأثیر داشت، در حالی که جستجوی اطلاعات کودکان توسط هر دو نوع بازخورد پیش‌بینی می‌شد. در مجموع، یافته‌ها نقش بازخورد را در تقویت رشد فراشناخت و یادگیری خودتنظیم در دوران کودکی برجسته می‌کند.
This study examined the associations between inhibitory control, working memory, inductive reasoning, awareness, and children’s narrative retelling abilities in early childhood. A total of 212 children aged 4–7 years participated in the study. Executive functions were assessed through measures of verbal and visuospatial working memory and inhibitory control, inductive reasoning was assessed using a Raven-like matrix task, and awareness was assessed through perceptual and inferential awareness tasks. Narrative retelling was evaluated using a story retelling task that captured multiple aspects of narrative performance. Correlational analyses indicated moderate associations between inhibitory control, working memory, and several narrative retelling indicators. Narrative retelling performance also increased significantly with age, indicating clear developmental gains from the preschool to the early school years. Structural equation modeling further showed that inhibitory control and verbal working memory were significant predictors of the latent narrative retelling construct, whereas visuospatial working memory and inductive reasoning were not significantly associated with narrative retelling. Awareness showed small but significant associations with certain narrative retelling indicators.
این پژوهش به بررسی ارتباط بین کنترل مهاری، حافظه کاری، استدلال استقرایی، آگاهی و توانایی‌های بازگویی روایت در کودکان اوایل کودکی پرداخت. در مجموع ۲۱۲ کودک ۴ تا ۷ ساله در این مطالعه شرکت کردند. عملکردهای اجرایی از طریق سنجش‌های حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی و کنترل مهاری ارزیابی شد؛ استدلال استقرایی با استفاده از یک آزمون ماتریسی مشابه Raven سنجیده شد و آگاهی از طریق وظایف آگاهی ادراکی و استنباطی مورد ارزیابی قرار گرفت. بازگویی روایت با استفاده از یک وظیفه بازگویی داستان که جنبه‌های مختلف عملکرد روایی را در بر می‌گرفت، ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که بین کنترل مهاری، حافظه کاری و چندین شاخص بازگویی روایت، ارتباطات متوسطی وجود دارد. عملکرد بازگویی روایت همچنین با افزایش سن به طور معناداری افزایش یافت که نشان‌دهنده پیشرفت‌های رشدی آشکار از دوره پیش‌دبستانی تا سال‌های ابتدایی مدرسه است. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که کنترل مهاری و حافظه کاری کلامی پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار سازه نهفته بازگویی روایت هستند، در حالی که حافظه کاری دیداری-فضایی و استدلال استقرایی ارتباط معناداری با بازگویی روایت نداشتند. آگاهی نیز ارتباطات کوچک اما معناداری با برخی شاخص‌های بازگویی روایت نشان داد.
Motor imagery (MI), the mental simulation of movement without execution, provides a behavioural tool to evaluate sensorimotor representations. However, its characterisation in young children remains debated. This study investigated age-related differences in MI across early primary school years using a multi-task battery. One hundred and eighteen children aged 5–8 years (61 females), spanning the final year of kindergarten (GSM), first grade (CP), second grade (CE1), and third grade (CE2), completed executed and imagined trials of five functional tasks (standing up, typical gait, precision gait, drawing, and cube handling). Psychometric properties of the battery were evaluated. To ensure feasibility, engagement with imagery tasks was verified by comparing executed-imagined consistency in complexity-duration structure (i.e., complex tasks take longer both when executed and when imagined). Age-related differences were evaluated in terms of execution–imagery isochrony and variability across classes. Internal consistency was excellent (α = .91–.98) and test–retest reliability ranged from moderate to excellent (ICC = .68–.92). Engagement increased by age but already exceeded 70 % in the youngest group. Isochrony improved with age for simpler, highly practised tasks (typical gait, standing up), whereas more complex tasks (precision gait, cube handling) showed stable performance across classes. Variability decreased with age, and older children’s performance became increasingly influenced by task complexity demands. Findings demonstrate that mental chronometry can reliably capture MI abilities in children as young as five, revealing both developmental gains and task-specific constraints. These results highlight the feasibility of MI assessment in early childhood, warranting the need for longitudinal neuroimaging approaches to clarify mechanistic insights.
تصویرسازی حرکتی (MI)، شبیه‌سازی ذهنی حرکت بدون اجرا، ابزاری رفتاری برای ارزیابی بازنمایی‌های حسی‌حرکتی فراهم می‌کند. با این حال، ویژگی‌های آن در کودکان خردسال همچنان محل بحث است. این مطالعه تفاوت‌های مرتبط با سن در MI را در سال‌های ابتدایی دبستان با استفاده از یک مجموعه چندتکلیفی بررسی کرد. صد و هجده کودک ۵ تا ۸ ساله (۶۱ دختر)، شامل سال آخر پیش‌دبستانی (GSM)، پایه اول (CP)، پایه دوم (CE1) و پایه سوم (CE2)، آزمون‌های اجراشده و تصویرسازی‌شده پنج تکلیف عملکردی (برخاستن، راه رفتن معمولی، راه رفتن دقیق، نقاشی و جابجایی مکعب) را کامل کردند. ویژگی‌های روان‌سنجی مجموعه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای اطمینان از امکان‌سنجی، مشارکت در تکالیف تصویرسازی با مقایسه سازگاری اجرا-تصویرسازی در ساختار پیچیدگی-مدت زمان (یعنی تکالیف پیچیده‌تر هم در اجرا و هم در تصویرسازی زمان بیشتری می‌برند) بررسی شد. تفاوت‌های مرتبط با سن از نظر هم‌زمانی اجرا-تصویرسازی و تغییرپذیری بین پایه‌ها ارزیابی شد. انسجام درونی عالی بود (α = .91–.98) و پایایی آزمون-بازآزمون از متوسط تا عالی متغیر بود (ICC = .68–.92). مشارکت با افزایش سن بیشتر شد اما حتی در گروه سنی پایین‌تر نیز بیش از ۷۰٪ بود. هم‌زمانی برای تکالیف ساده‌تر و با تمرین بیشتر (راه رفتن معمولی، برخاستن) با افزایش سن بهبود یافت، در حالی که تکالیف پیچیده‌تر (راه رفتن دقیق، جابجایی مکعب) عملکرد پایداری در بین پایه‌ها نشان دادند. تغییرپذیری با افزایش سن کاهش یافت و عملکرد کودکان بزرگ‌تر به طور فزاینده‌ای تحت تأثیر پیچیدگی تکلیف قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که کرونومتری ذهنی می‌تواند به طور قابل اعتمادی توانایی‌های MI را در کودکانی به سن پنج سالگی اندازه‌گیری کند و هم پیشرفت‌های رشدی و هم محدودیت‌های وابسته به تکلیف را آشکار سازد. این نتایج امکان‌سنجی ارزیابی MI در اوایل کودکی را برجسته می‌کند و نیاز به رویکردهای طولی تصویربرداری عصبی برای روشن شدن بینش‌های مکانیکی را نشان می‌دهد.
