This study investigates self-forgiveness for real hurts committed against the partner in a romantic relationship (N = 168 couples). Using a dyadic perspective, we evaluated whether offender self-forgiveness, conceived as a bidimensional construct distinct from self-excusing, was uniquely related to both own and partner relationship satisfaction. For both males and females, offending partners were more satisfied with their romantic relationship to the extent that they had more positive and less negative sentiment and thoughts toward themselves, whereas victimized partners were more satisfied with the relationship when the offending partner had less negative sentiment and thoughts (but not more positive ones) toward himself/herself. The implications of these findings for understanding self-forgiveness and its pro-relationship effects in romantic couples are discussed.
این پژوهش به بررسی خودبخشش‌گری در قبال آسیب‌های واقعی واردشده به شریک در یک رابطه عاشقانه (N = ۱۶۸ زوج) می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد دوتایی، ارزیابی شد که آیا خودبخشش‌گری فرد خطاکار، که به‌عنوان سازه‌ای دو‌بعدی و متمایز از خودتوجیه‌گری در نظر گرفته شده است، به طور منحصربه‌فردی با رضایت رابطه هم فرد خطاکار و هم شریک او مرتبط است یا خیر. برای هر دو جنسیت، شرکای خطاکار به میزانی که نگرش‌ها و افکار مثبت‌تر و منفی‌تری نسبت به خود داشتند، از رابطه عاشقانه خود رضایت بیشتری داشتند؛ در حالی که شرکای قربانی زمانی از رابطه رضایت بیشتری داشتند که شریک خطاکار نگرش‌ها و افکار منفی کمتری (اما نه الزاماً مثبت‌تر) نسبت به خود داشت. پیامدهای این یافته‌ها برای درک خودبخشش‌گری و آثار آن بر بهبود رابطه در زوج‌های عاشق مورد بحث قرار گرفته است.
Previous research suggests that there is an intergenerational transmission of marital satisfaction, such that parents' marital satisfaction predicts their adult child's marital satisfaction. The mechanisms that explain this phenomenon remain relatively unknown. In the current study, we examined the role of parent-child attachment orientations and romantic relationship attachment orientations as mediators in the intergenerational transmission of marital satisfaction. Participants (N = 199) were cohabiting newlywed couples who had been married for 12 months or less. All participants separately completed measures of own marital satisfaction, attachment orientations to romantic partners, attachment orientations to rearing parents, and perceptions of parents' marital satisfaction. Data was analyzed using the actor-partner interdependence model in a structural equation modeling framework to account for the nonindependent nature of the data. This allowed for examination of gender differences across husbands and wives and provided overall fit of the hypothesized model. Results supported a partially mediating effect of parent-child attachment and romantic partner attachment on the intergenerational transmission of marital satisfaction, although effects differed by gender. For husbands, the direct effect from parents' marital satisfaction to own satisfaction was partially mediated through anxious attachment styles. There was no direct effect from parents to own marital satisfaction for wives; however, there were significant links from parent's satisfaction to attachment orientations in childhood and adulthood, which in turn impacted wives satisfaction. Findings from this study provide an integrated look at the implications that attachment has on the intergenerational transmission of marital functioning.
پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی وجود دارد، به‌گونه‌ای که رضایت زناشویی والدین پیش‌بینی‌کننده رضایت زناشویی فرزند بالغ آن‌ها است. سازوکارهایی که این پدیده را تبیین می‌کنند، تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده‌اند. در مطالعه حاضر، نقش جهت‌گیری‌های دلبستگی والد-فرزند و جهت‌گیری‌های دلبستگی در روابط عاشقانه به عنوان میانجی‌های انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان (N = 199) زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده‌ای بودند که حداکثر ۱۲ ماه از ازدواج آن‌ها گذشته بود. همه شرکت‌کنندگان به طور جداگانه پرسشنامه‌هایی درباره رضایت زناشویی خود، جهت‌گیری‌های دلبستگی به شریک عاشقانه، جهت‌گیری‌های دلبستگی به والدین پرورش‌دهنده و ادراک از رضایت زناشویی والدین خود را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از مدل وابستگی متقابل بازیگر-شریک در چارچوب مدل‌یابی معادلات ساختاری به منظور لحاظ کردن ماهیت غیرمستقل داده‌ها تحلیل شد. این رویکرد امکان بررسی تفاوت‌های جنسیتی میان شوهران و همسران را فراهم کرد و برازش کلی مدل فرضی را ارائه داد. نتایج، اثر میانجی‌گری جزئی دلبستگی والد-فرزند و دلبستگی به شریک عاشقانه را در انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی تأیید کردند، هرچند این اثرات بر اساس جنسیت متفاوت بود. برای شوهران، اثر مستقیم رضایت زناشویی والدین بر رضایت زناشویی خود تا حدی از طریق سبک‌های دلبستگی اضطرابی میانجی‌گری شد. برای همسران، اثر مستقیم از والدین به رضایت زناشویی خود مشاهده نشد؛ با این حال، ارتباط معناداری میان رضایت والدین و جهت‌گیری‌های دلبستگی در کودکی و بزرگسالی وجود داشت که به نوبه خود بر رضایت همسران تأثیر گذاشت. یافته‌های این مطالعه نگاهی یکپارچه به پیامدهای دلبستگی در انتقال بین‌نسلی کارکرد زناشویی ارائه می‌دهد.
