Qubahan Academic Journal

Teacher education increasingly privileges standardized competencies, digital skills, and measurable outputs, while giving less attention to cultural identity, value negotiation, and diversity in multiethnic classrooms. This study reframes national heritage as an asset-based pedagogical resource rather than a static folkloric supplement. Using a convergent parallel mixed-methods design, the study examined how a 15-week course, “National Heritage and Pedagogical Values,” influenced ethno-cultural competence, professional identity, and culturally responsive teaching readiness among 42 Master’s students in primary education in Kazakhstan. Quantitative results showed significant growth across all measured dimensions, with the strongest practical shift in behavioural/pedagogical application, t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. Micro-teaching observations confirmed that candidates converted heritage concepts such as Asar, qoshqar müiiz, and kösh into subject-specific teaching tools for cooperation, geometry, ecology, and classroom dialogue. Reflexive thematic analysis of essays showed a parallel identity shift: participants moved from viewing heritage as ceremonial folklore toward using it as an inclusive pedagogical language. The findings indicate that heritage-based teacher education can strengthen culturally responsive practice when mediated through structured reflection and observable teaching performance. The study contributes a post-Soviet, Central Asian model for preparing teachers who can balance national cultural revitalization with pluralistic classroom inclusion.

آموزش معلمان به طور فزاینده‌ای بر شایستگی‌های استاندارد، مهارت‌های دیجیتال و خروجی‌های قابل سنجش تأکید می‌کند و در عین حال به هویت فرهنگی، مذاکره ارزشی و تنوع در کلاس‌های چندقومیتی توجه کمتری می‌شود. این پژوهش، میراث ملی را نه به عنوان مکملی ایستا و فولکلوریک، بلکه به عنوان منبعی دارایی‌محور در آموزش بازتعریف می‌کند. با استفاده از طرح پژوهشی آمیخته همگرای موازی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه یک دوره ۱۵ هفته‌ای با عنوان «میراث ملی و ارزش‌های آموزشی» بر شایستگی قومیتی-فرهنگی، هویت حرفه‌ای و آمادگی برای آموزش پاسخگو به فرهنگ در میان ۴۲ دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی در قزاقستان تأثیر می‌گذارد. نتایج کمی نشان داد که در تمامی ابعاد اندازه‌گیری‌شده رشد معناداری وجود داشته است و بیشترین تغییر عملی در کاربرد رفتاری/آموزشی مشاهده شد، t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. مشاهدات تدریس خرد تأیید کرد که داوطلبان مفاهیم میراثی مانند Asar، qoshqar müiiz و kösh را به ابزارهای آموزشی موضوع‌محور برای همکاری، هندسه، بوم‌شناسی و گفت‌وگوی کلاسی تبدیل کردند. تحلیل تماتیک بازتابی مقالات نشان داد که تغییر هویتی موازی رخ داده است: شرکت‌کنندگان از نگاه به میراث به عنوان فولکلور آیینی به سوی استفاده از آن به عنوان زبان آموزشی فراگیر حرکت کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش معلم مبتنی بر میراث، زمانی که از طریق بازتاب ساختاریافته و عملکرد قابل مشاهده تدریس میانجی‌گری شود، می‌تواند عمل پاسخگو به فرهنگ را تقویت کند. این پژوهش الگویی از آسیای مرکزی و پساسووئیتی برای تربیت معلمانی ارائه می‌دهد که قادر به ایجاد تعادل میان احیای فرهنگی ملی و شمول‌گرایی در کلاس‌های چندفرهنگی هستند.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.