Safety Science

Team dynamics in complex sociotechnical systems are critical for safety and organisational effectiveness. This systematic review aimed to evaluate the utility and applicability of systemic Human Factors and Ergonomics(HFE) approaches for analysing team dynamics. Four databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and ScienceDirect) were searched for peer-reviewed articles published in English between 2020 and September 2025. Studies were included if they applied systemic HFE methods to analyse team dynamics in organisational settings. Studies focusing solely on individual performance or lacking methodological detail were excluded. Two reviewers independently screened records and extracted data, and methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool. Data were synthesised using thematic analysis. Seventy-seven studies were included, with healthcare being the most represented domain (n = 39). Most studies (51.9%) used adapted or combined approaches. Communication and coordination were the most frequently analysed dimensions of team dynamics. Established frameworks (e.g., SEIPS, FRAM) supported system-level analysis, while author-developed methods provided greater insight into local interactions. Hybrid approaches enabled integration across levels of analysis. Most studies were of high methodological quality (64.9%). These patterns informed a two-axis model positioning systemic HFE approaches by level of analysis and methodological integration, operationalised as a framework for method selection. Systemic HFE approaches are effective for analysing team dynamics in complex settings; however, no single method is universally optimal. Effectiveness depends on alignment between the analytical approach, context, and research objectives. Hybrid and adapted approaches appearing particularly promising. Further research is needed in underrepresented domains and through comparative methodological studies.

پویایی‌های تیمی در سامانه‌های پیچیده اجتماعی-فنی برای ایمنی و اثربخشی سازمانی حیاتی هستند. این مرور نظام‌مند با هدف ارزیابی سودمندی و قابلیت کاربرد رویکردهای نظام‌مند عوامل انسانی و ارگونومی (HFE) برای تحلیل پویایی‌های تیمی انجام شد. چهار پایگاه داده (PubMed، Scopus، Web of Science و ScienceDirect) برای مقالات داوری‌شده منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های 2020 تا سپتامبر 2025 جست‌وجو شدند. مطالعاتی وارد شدند که روش‌های نظام‌مند HFE را برای تحلیل پویایی‌های تیمی در محیط‌های سازمانی به‌کار برده بودند. مطالعاتی که صرفاً بر عملکرد فردی متمرکز بودند یا فاقد جزئیات روش‌شناختی بودند، حذف شدند. دو ارزیاب به‌طور مستقل منابع را غربال و داده‌ها را استخراج کردند و کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک ترکیب شدند. هفتاد و هفت مطالعه وارد مرور شدند که حوزه سلامت بیشترین نمایندگی را داشت (n = 39). بیشتر مطالعات (51.9٪) از رویکردهای اقتباس‌شده یا ترکیبی استفاده کرده بودند. ارتباط و هماهنگی، ابعاد پویایی تیمی بودند که بیشترین فراوانی تحلیل را داشتند. چارچوب‌های تثبیت‌شده (مانند SEIPS، FRAM) از تحلیل در سطح سامانه حمایت کردند، در حالی که روش‌های توسعه‌یافته توسط نویسندگان، بینش بیشتری نسبت به تعاملات محلی فراهم کردند. رویکردهای ترکیبی امکان ادغام در سطوح مختلف تحلیل را فراهم نمودند. بیشتر مطالعات از کیفیت روش‌شناختی بالایی برخوردار بودند (64.9٪). این الگوها به توسعه یک مدل دو‌محوری منجر شد که رویکردهای نظام‌مند HFE را بر اساس سطح تحلیل و ادغام روش‌شناختی جای می‌دهد و به‌عنوان چارچوبی برای انتخاب روش عملیاتی شد. رویکردهای نظام‌مند HFE برای تحلیل پویایی‌های تیمی در محیط‌های پیچیده اثربخش هستند؛ با این حال، هیچ روشی به‌طور جهان‌شمول بهینه نیست. اثربخشی به هم‌راستایی میان رویکرد تحلیلی، زمینه و اهداف پژوهش بستگی دارد. رویکردهای ترکیبی و اقتباس‌شده به‌ویژه امیدبخش به نظر می‌رسند. پژوهش‌های بیشتر در حوزه‌های کمتر نمایندگی‌شده و از طریق مطالعات مقایسه‌ای روش‌شناختی مورد نیاز است.