Secondary schools aim to provide students with opportunities to develop their talents and ensure minimum levels of academic performance. These two goals may conflict in practice. This study examines how schools navigate this potential trade-off using data from the Netherlands Cohort Study on Education (NCO). We argue that schools can be ranked on two different analytical dimensions. The first one is quality, the extent to which schools can achieve both goals simultaneously. The second one is relative preference, the extent to which the educational practices in a school favour one goal (opportunity) over the other (performance). Our results suggest that institutional features critically shape how schools balance educational aims. In particular, practices favouring less-strict tracking are associated with quality, that is achieving both aims simultaneously.
مدارس متوسطه با هدف فراهم‌کردن فرصت‌هایی برای توسعه استعدادهای دانش‌آموزان و تضمین سطوح حداقلی عملکرد تحصیلی فعالیت می‌کنند. این دو هدف ممکن است در عمل با یکدیگر تعارض داشته باشند. این پژوهش با استفاده از داده‌های مطالعه هم‌گروهی آموزش هلند (NCO) بررسی می‌کند که مدارس چگونه این موازنه بالقوه را مدیریت می‌کنند. ما استدلال می‌کنیم که مدارس را می‌توان بر اساس دو بُعد تحلیلی متفاوت رتبه‌بندی کرد. نخست، کیفیت است؛ یعنی میزانی که مدارس می‌توانند هر دو هدف را به طور همزمان محقق سازند. دوم، ترجیح نسبی است؛ یعنی میزانی که رویه‌های آموزشی در یک مدرسه یکی از اهداف (فرصت) را بر دیگری (عملکرد) ترجیح می‌دهند. نتایج ما نشان می‌دهد که ویژگی‌های نهادی به طور اساسی تعیین می‌کنند که مدارس چگونه اهداف آموزشی را متوازن می‌کنند. به ویژه، رویه‌هایی که پیگیری کمتر سخت‌گیرانه را ترجیح می‌دهند با کیفیت، یعنی تحقق همزمان هر دو هدف، مرتبط هستند.
Performance-based assessments (PBAs), like literature reviews, evaluate students’ professional skills (e.g., analytical thinking). However, unclear evaluation criteria in PBAs lead to grading inconsistencies and biased outcomes. This diminishes perceptions of fairness among stakeholders. A possible solution to reduce such inconsistencies is to structure methods (e.g., rubrics). Through an online survey, we collected data on two samples: students ( N = 387) and assessors ( N = 469). Using linear mixed modelling, we analysed their fairness perceptions via three vignettes, that varied assessment structure through the availability of evaluation criteria and a scoring strategy. Structured methods were rated as fairer by both samples. Ethnic minority students rated unstructured and moderately structured methods less fair compared to ethnic majority students. The findings highlight that structuring PBAs improves fairness perceptions, which are especially influenced by students’ ethnic background.
ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد (PBAs)، مانند مرور ادبیات، مهارت‌های حرفه‌ای دانشجویان (مانند تفکر تحلیلی) را ارزیابی می‌کنند. با این حال، نبود معیارهای ارزیابی شفاف در PBAs منجر به ناسازگاری در نمره‌دهی و نتایج جانبدارانه می‌شود. این امر ادراک انصاف را در میان ذی‌نفعان کاهش می‌دهد. یکی از راه‌حل‌های ممکن برای کاهش چنین ناسازگاری‌هایی، ساختارمند کردن روش‌ها (مانند استفاده از روبریک‌ها) است. از طریق یک نظرسنجی آنلاین، داده‌هایی از دو نمونه جمع‌آوری شد: دانشجویان (N = ۳۸۷) و ارزیابان (N = ۴۶۹). با استفاده از مدل‌سازی خطی آمیخته، ادراک انصاف آن‌ها از طریق سه سناریو که ساختار ارزیابی را با توجه به وجود معیارهای ارزیابی و یک راهبرد نمره‌دهی متغیر می‌کرد، تحلیل شد. هر دو نمونه، روش‌های ساختاریافته را منصفانه‌تر ارزیابی کردند. دانشجویان اقلیت قومی، روش‌های غیرساختاریافته و نیمه‌ساختاریافته را نسبت به دانشجویان اکثریت قومی کمتر منصفانه ارزیابی کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختارمند کردن PBAs ادراک انصاف را بهبود می‌بخشد و این ادراک به‌ویژه تحت تأثیر پیشینهٔ قومی دانشجویان قرار دارد.
