Dear entrepreneurship community, to get it right, we need to be bolder: An early career perspective on the decolonization attempt

This study investigated the relationships between students’ metacognitive skills, scientific reasoning ability, learning motivation, and achievement in Physics among secondary school students in Nigeria. A correlational research design was adopted for the study. The population comprised 894 Senior Secondary School II (SS II) students offering Physics in public secondary schools in Mbaitoli Local Government Area of Imo State, Nigeria, while a sample of 312 students was selected using simple random sampling. Data were collected using four instruments: Physics Achievement Test (PAT), Metacognitive Skills Questionnaire (MSQ), Scientific Reasoning Ability Test (SRAT), and Physics Learning Motivation Questionnaire (PLMQ). The instruments were validated by experts in Physics Education and Measurement and Evaluation, while reliability coefficients ranged from 0.75 to 0.83. Data were analyzed using Pearson Product-Moment Correlation at the 0.05 level of significance. The findings revealed significant positive relationships between metacognitive skills and Physics achievement, r(310) = 0.482, p< .001; scientific reasoning ability and Physics achievement, r(310) = .526, p< .001; and learning motivation and Physics achievement, r(310) = .587, p< .001. The findings indicate that students with higher levels of metacognitive skills, scientific reasoning ability, and learning motivation tended to demonstrate higher achievement in Physics. The study concludes that these learner-related characteristics are important factors associated with students’ Physics achievement. It is recommended that Physics teachers integrate metacognitive strategies, scientific reasoning activities, and motivational approaches into classroom instruction to support students’ engagement and achievement in Physics.

این پژوهش به بررسی روابط بین مهارت‌های فراشناختی، توانایی استدلال علمی، انگیزش یادگیری و پیشرفت در فیزیک میان دانش‌آموزان دبیرستانی در نیجریه پرداخت. برای این مطالعه از طرح پژوهشی همبستگی استفاده شد. جامعه آماری شامل ۸۹۴ نفر از دانش‌آموزان پایه دهم (SS II) بود که دروس فیزیک را در مدارس دولتی ناحیه محلی Mbaitoli ایالت Imo نیجریه می‌گذراندند، در حالی که نمونه‌ای به حجم ۳۱۲ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از چهار ابزار گردآوری شدند: آزمون پیشرفت فیزیک (PAT)، پرسشنامه مهارت‌های فراشناختی (MSQ)، آزمون توانایی استدلال علمی (SRAT) و پرسشنامه انگیزش یادگیری فیزیک (PLMQ). روایی ابزارها توسط متخصصان آموزش فیزیک و سنجش و اندازه‌گیری تأیید شد و ضرایب پایایی آن‌ها بین ۰.۷۵ تا ۰.۸۳ متغیر بود. داده‌ها با استفاده از همبستگی حاصل‌ضرب-مoment پیرسون در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان‌دهنده روابط مثبت معنادار بین مهارت‌های فراشناختی و پیشرفت فیزیک، r(310) = 0.482, p< .001؛ توانایی استدلال علمی و پیشرفت فیزیک، r(310) = .526, p< .001؛ و انگیزش یادگیری و پیشرفت فیزیک، r(310) = .587, p< .001 بود. یافته‌ها نشان می‌دهند که دانش‌آموزانی که سطوح بالاتری از مهارت‌های فراشناختی، توانایی استدلال علمی و انگیزش یادگیری دارند، تمایل به کسب پیشرفت بالاتر در فیزیک دارند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که این ویژگی‌های مرتبط با فراگیران، عوامل مهمی هستند که با پیشرفت فیزیک دانش‌آموزان مرتبط‌اند. توصیه می‌شود معلمان فیزیک راهبردهای فراشناختی، فعالیت‌های استدلال علمی و رویکردهای انگیزشی را در تدریس کلاسی برای حمایت از مشارکت و پیشرفت دانش‌آموزان در فیزیک ادغام کنند.

The training of the medical student articulated with the One Health approach and science, technology and society, constitute theoretical references to understand the health-disease process. This review article establishes the objective of arguing the epistemology of the One Health, science, technology and society approaches in Biomedical Basic Sciences. To do this, a search of scientific literature was carried out in the Scopus, SciELO and DOAJ databases, using search engines and Boolean operators. The key words used: One Health, science, technology and society. Original, review and excerpt articles were consulted, mostly from the last five years. A total of 31 references were selected. It can be said that the One Health approach and science, technology and society in the Basic Biomedical Sciences constitute fundamental pillars of the political, economic, cultural and social development of the country. The information obtained allowed us to base the epistemology of these approaches and the integration with Basic Biomedical Sciences for the training of future doctors. The results reveal the importance of these approaches contextualized with health problems that transcend the classroom context to strengthen critical thinking, the development of cognitive, technological, and social skills necessary to face health challenges.

آموزش دانشجویان پزشکی با رویکرد یک سلامت و علم، فناوری و جامعه، به عنوان مراجع نظری برای درک فرآیند سلامت-بیماری عمل می‌کنند. این مقاله مروری هدف خود را بر استدلال در مورد معرفت‌شناسی رویکردهای یک سلامت، علم، فناوری و جامعه در علوم پایه بیومدیکال قرار می‌دهد. برای این منظور، جستجوی ادبیات علمی در پایگاه‌های داده اسکوپوس، سای‌الو و دوج انجام شد و از موتورهای جستجو و عملگرهای بولی استفاده گردید. کلیدواژه‌های مورد استفاده عبارت بودند از: یک سلامت، علم، فناوری و جامعه. مقالات اصلی، مروری و گزینش‌شده، عمدتاً مربوط به پنج سال اخیر، مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع ۳۱ مرجع انتخاب شدند. می‌توان گفت که رویکرد یک سلامت و علم، فناوری و جامعه در علوم پایه بیومدیکال، ستون‌های اساسی توسعه سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور را تشکیل می‌دهند. اطلاعات به‌دست‌آمده به ما امکان داد تا معرفت‌شناسی این رویکردها و ادغام آن‌ها با علوم پایه بیومدیکال را برای آموزش پزشکان آینده پایه‌ریزی کنیم. نتایج اهمیت این رویکردها را در بافت مشکلات سلامتی که از فضای کلاس درس فراتر می‌روند، برای تقویت تفکر انتقادی و توسعه مهارت‌های شناختی، فناوری و اجتماعی لازم برای مواجهه با چالش‌های سلامت آشکار می‌سازد.

Inclusive education is one of the main challenges facing contemporary educational systems. This article analyzes inclusive education as an educational paradigm shift, and examines the relationship between diversity, educational inclusion, and the right to education. Drawing on different theoretical perspectives, it explores how traditional educational and pedagogical practices have historically sustained mechanisms of normalization and exclusion within schools. It also discusses the transition from the integration paradigm to inclusive education, understood as a transformation of institutional cultures, policies, and practices, aimed at ensuring the full exercise of the right to education. Finally, it argues that building inclusive schools requires profound cultural, political, and pedagogical transformations, that promote participation, learning, and the recognition of diversity as a constitutive principle of democratic education.

آموزش فراگیر یکی از چالش‌های اصلی نظام‌های آموزشی معاصر است. این مقاله، آموزش فراگیر را به‌عنوان یک دگرگونی پارادایم آموزشی تحلیل کرده و رابطه میان تنوع، آموزش فراگیر و حق به آموزش را بررسی می‌کند. با استناد به دیدگاه‌های نظری مختلف، این مقاله کاوش می‌کند که چگونه شیوه‌های آموزشی و پداگوژیک سنتی، به‌طور تاریخی مکانیسم‌های عادی‌سازی و طرد را در مدارس حفظ کرده‌اند. این مقاله همچنین گذار از پارادایم ادغام به آموزش فراگیر را مورد بحث قرار می‌دهد؛ رویکردی که به‌عنوان دگرگونی فرهنگ‌ها، سیاست‌ها و شیوه‌های نهادی در نظر گرفته می‌شود و هدف آن تضمین اعمال کامل حق به آموزش است. در نهایت، استدلال می‌شود که ساخت مدارس فراگیر مستلزم دگرگونی‌های عمیق فرهنگی، سیاسی و پداگوژیک است که مشارکت، یادگیری و به رسمیت شناختن تنوع را به‌عنوان یک اصل سازنده در آموزش دموکراتیک ترویج می‌دهد.

Abstract Amid growing calls for Australian universities to engage meaningfully with Indigenous knowledges, this article examines how Indigenous-led, place-based inquiry can reorient academic practice toward culturally regenerative possibilities. Drawing on a Cooperative Inquiry conducted with Whadjuk Noongar Boodjar, we follow six Noongar-led experiences involving Country, language, ceremony, deep time, embodiment and more-than-human relations. Through cycles of experiential, presentational and reflective practice, these engagements restructured attention, temporality and conduct, foregrounding relational ethics of permission, reciprocity and refusal. Multimodal forms including movement, image and creative response were treated as epistemic practices, enabling us to register affective and relational reorientations that are not readily accessible through propositional forms alone. Our analysis traces how these reorientations unsettled extractive research habits and repositioned knowledge-making as embodied, participatory and accountable to Country. We argue that culturally regenerative university practice does not emerge through policy statements, curricular add-ons or inclusion alone, but through lived, relational engagements that reconfigure how knowledge is generated, held and shared. The study contributes empirical insight into how such reconfigurations unfold in practice and highlights the institutional conditions required to sustain accountable relationships with place.

چکیده: در میان درخواست‌های فزاینده برای مشارکت معنادار دانشگاه‌های استرالیا با دانش‌های بومی، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه پژوهش مبتنی بر مکان و هدایت‌شده توسط بومیان می‌تواند عمل دانشگاهی را به سوی امکانات فرهنگی باززاینده جهت‌دهی کند. با بهره‌گیری از یک پژوهش همکارانه (Cooperative Inquiry) که با Whadjuk Noongar Boodjar انجام شد، شش تجربه هدایت‌شده توسط Noongar شامل ارتباط با سرزمین (Country)، زبان، آیین، زمان عمیق، تجسم و روابط فراتر از انسان دنبال می‌شود. از طریق چرخه‌های تجربه‌محور، ارائه‌ای و بازتابی، این مشارکت‌ها توجه، زمان‌مندی و رفتار را بازساختند و اخلاق رابطه‌ای اجازه، دوسویگی و امتناع را در کانون قرار دادند. اشکال چندرسانه‌ای از جمله حرکت، تصویر و پاسخ خلاقانه به عنوان شیوه‌های معرفتی تلقی شدند و این امکان را فراهم کردند تا جهت‌گیری‌های عاطفی و رابطه‌ای را که به آسانی از طریق اشکال گزاره‌ای قابل دسترسی نیستند، ثبت کنیم. تحلیل ما نشان می‌دهد که این جهت‌گیری‌ها عادات پژوهشی استخراج‌گرایانه را به چالش کشیده و تولید دانش را به عنوان امری مجسم، مشارکتی و پاسخگو نسبت به سرزمین بازتعریف کردند. استدلال می‌شود که عمل دانشگاهی باززاینده فرهنگی نه از طریق بیانیه‌های سیاستی، افزوده‌های برنامه درسی یا صرفاً شمول، بلکه از طریق مشارکت‌های زیسته و رابطه‌ای که نحوه تولید، نگهداری و به اشتراک‌گذاری دانش را بازپیکربندی می‌کند، پدید می‌آید. این مطالعه بینش تجربی درباره چگونگی وقوع این بازپیکربندی‌ها در عمل ارائه می‌دهد و شرایط نهادی لازم برای حفظ روابط پاسخگو با مکان را برجسته می‌سازد.

This study examined the effect of Philosophy for Children (P4C) activities on the caring thinking skills of sixth-grade middle school students. The study was conducted using a pretest-posttest control group quasi-experimental design. The study group consisted of 65 sixth-grade students enrolled in two classes at a public middle school in Burdur during the 2024-2025 academic year, with one class assigned as the experimental group (n = 32) and the other as the control group (n = 33). Over eight weeks, the experimental group received a P4C curriculum designed by the researchers to develop the five dimensions of caring thinking (appreciative, affective, active, normative, and empathic), while the control group continued with the existing national curriculum. Data were collected using the Caring Thinking Skills Inventory and analyzed through one-way ANCOVA; for the sub-dimensions in which the homogeneity of regression slopes assumption was violated, models including the Group × Pretest interaction were estimated, and the Mann-Whitney U test on gain scores was reported as a supplementary sensitivity analysis. The findings revealed a statistically significant difference favoring the experimental group in the total caring thinking score, with a large group effect, and in the normative and empathic sub-dimensions. In the appreciative, affective, and active sub-dimensions, the experimental group scored higher at average pretest levels, but the group difference diminished as pretest scores increased. The results indicate that P4C activities can meaningfully develop the affective dimension of thinking, and recommendations were offered regarding the applicability of the caring thinking dimension of the 4C model at the middle school level.

این پژوهش به بررسی تأثیر فعالیت‌های فلسفه برای کودکان (P4C) بر مهارت‌های تفکر مراقبتی دانش‌آموزان پایه ششم متوسطه پرداخته است. این مطالعه با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. گروه نمونه شامل ۶۵ دانش‌آموز پایه ششم ثبت‌نام‌شده در دو کلاس یک مدرسه متوسطه دولتی در Burdur در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ بود که یکی از کلاس‌ها به عنوان گروه آزمایش (n = ۳۲) و دیگری به عنوان گروه کنترل (n = ۳۳) تعیین شد. طی هشت هفته، گروه آزمایش برنامه درسی P4C طراحی‌شده توسط پژوهشگران را با هدف توسعه پنج بُعد تفکر مراقبتی (قدردانانه، عاطفی، فعال، هنجاری و همدلانه) دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل به برنامه درسی ملی موجود ادامه داد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مهارت‌های تفکر مراقبتی گردآوری و از طریق تحلیل کوواریانس یک‌طرفه (ANCOVA) تحلیل شدند؛ برای زیرمقیاس‌هایی که فرض همگنی شیب‌های رگرسیون نقض شده بود، مدل‌هایی شامل تعامل گروه × پیش‌آزمون برآورد شد و آزمون Mann-Whitney U بر نمرات کسب‌شده به عنوان تحلیل حساسیت تکمیلی گزارش گردید. یافته‌ها تفاوت معنادار آماری به نفع گروه آزمایش را در نمره کل تفکر مراقبتی با اثر گروهی بزرگ و در زیرمقیاس‌های هنجاری و همدلانه نشان داد. در زیرمقیاس‌های قدردانانه، عاطفی و فعال، گروه آزمایش در سطوح متوسط پیش‌آزمون نمرات بالاتری کسب کرد، اما با افزایش نمرات پیش‌آزمون، تفاوت گروهی کاهش یافت. نتایج نشان می‌دهد که فعالیت‌های P4C می‌تواند به طور معناداری بُعد عاطفی تفکر را توسعه دهد و توصیه‌هایی در خصوص قابلیت اجرای بُعد تفکر مراقبتی مدل 4C در سطح متوسطه ارائه شده است.