The Implementation of a Problem-Based Learning (PBL) Model Assisted by a Science Escape Room to Improve Critical Thinking Skills of Fifth-Grade Students

Students’ learning outcomes in Informatics remain a challenge when conventional instructional media offer limited interaction, contributing to passive engagement and difficulties understanding learning materials. This study examined changes in Grade X students’ learning outcomes after the implementation of Wordwall-assisted interactive learning media for the Computer Systems topic at SMAN 1 Sawahlunto, Indonesia. A quantitative approach was employed using a pre-experimental one-group pretest–posttest design involving 30 students from class X E4. Students completed a multiple-choice achievement test before instruction, participated in Computer Systems learning activities supported by Wordwall, and completed a posttest afterward. The intervention incorporated game-based activities to support practice and engagement; however, the research records did not specify its duration. Data were analyzed using descriptive statistics and a paired-samples t-test, with normalized gain (N-Gain) used to assess the level of improvement. The mean score increased from 53.67 on the pretest to 77.67 on the posttest, a difference of 24.00 points. The paired-samples t-test identified a statistically significant difference between scores (t = 8.664, df = 29, p < 0.001). The mean N-Gain was 0.538, indicating moderate improvement. These results show that students’ scores were higher after the Wordwall-assisted learning intervention. Nevertheless, the study did not include a control group, the observed change cannot be attributed to Wordwall alone; instructional or testing-related factors may also have contributed. Wordwall therefore be considered a useful supplementary medium for Informatics instruction, while further studies using control groups, larger samples, and documented intervention durations are needed to strengthen conclusions about its effectiveness.

یادگیری‌محورهای سنتی با ارائه تعامل محدود، به مشارکت منفعلانه و دشواری در درک مواد آموزشی دامن زده و نتایج یادگیری دانشجویان در رشته علوم رایانه را همچنان به چالش می‌کشند. این پژوهش تغییرات در نتایج یادگیری دانشجویان پایه دهم را پس از پیاده‌سازی رسانه‌های یادگیری تعاملی مبتنی بر Wordwall برای موضوع سیستم‌های رایانه‌ای در دبیرستان دولتی ۱ ساوالونتو، اندونزی، بررسی کرد. یک رویکرد کمی با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون یک‌گروهی نیمه‌آزمایشی که شامل ۳۰ دانشجوی کلاس X E4 بود، به کار گرفته شد. دانشجویان پیش از آموزش، یک آزمون دستاورد چندگزینه‌ای را تکمیل کردند، در فعالیت‌های یادگیری سیستم‌های رایانه‌ای که با پشتیبانی Wordwall انجام شد، شرکت کردند و پس از آن، آزمون پس‌آزمون را تکمیل نمودند. مداخله شامل فعالیت‌های مبتنی بر بازی برای پشتیبانی از تمرین و مشارکت بود؛ با این حال، سوابق پژوهش مدت زمان آن را مشخص نکرده است. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t نمونه‌های وابسته تحلیل شدند و بهره نرمال‌شده (N-Gain) برای ارزیابی سطح بهبود به کار رفت. میانگین نمره از ۵۳.۶۷ در پیش‌آزمون به ۷۷.۶۷ در پس‌آزمون افزایش یافت که تفاوتی معادل ۲۴.۰۰ نمره است. آزمون t نمونه‌های وابسته تفاوت معناداری بین نمرات را شناسایی کرد (t = 8.664, df = 29, p < 0.001). میانگین N-Gain برابر با ۰.۵۳۸ بود که نشان‌دهنده بهبود متوسط است. این نتایج نشان می‌دهند که نمرات دانشجویان پس از مداخله یادگیری مبتنی بر Wordwall بالاتر بود. با این حال، این مطالعه گروه کنترل را شامل نمی‌شد و تغییر مشاهده‌شده را نمی‌توان صرفاً به Wordwall نسبت داد؛ عوامل مرتبط با آموزش یا آزمون نیز ممکن است نقش داشته باشند. بنابراین، Wordwall می‌تواند به عنوان یک رسانه کمکی مفید برای آموزش علوم رایانه در نظر گرفته شود، در حالی که مطالعات بیشتر با استفاده از گروه‌های کنترل، نمونه‌های بزرگ‌تر و مدت زمان‌های مستندسازی‌شده مداخله برای تقویت نتایج‌گیری درباره اثربخشی آن مورد نیاز است.

This conceptual narrative review stems from a doctoral study that focuses on the teaching of values in the implementation of the secondary school curriculum in Zimbabwe. The Zimbabwean secondary school history curriculum provides for values inculcation grounded on Ubuntu. However, despite expansive research on the implications of Ubuntu on instructional practice, there is a gap on how it informs pedagogy for values teaching in secondary school history education. The study employed a qualitative approach which enabled an indepth exploration. The review focused on twelve papers on Ubuntu’s application on pedagogy and ten on values pedagogy in secondary school history education that were obtained from Scopus, Google Scholar and ERIC academic databases. Keywords such as Ubuntu and pedagogy, values education and secondary school history education as well as abstracts were used to select the reviewed papers. Thematic analysis was employed to analyse data which involved coding of relevant information to develop themes. Findings show that Ubuntu oriented pedagogy is interactive, practical oriented, learner centered and speaks to the experiences of learners. This paper provides insights on how history teachers can translate Ubuntu pedagogy to instil values in secondary school history education. For this to be effective, we recommend staff development of history teachers by the Ministry of Primary and Secondary Education, use of diverse learner centered pedagogy in history lessons by history teachers and provision of multimedia to secondary schools by relevant stakeholders to ensure creation of engaging learning experiences in the implementation of the history curriculum.

این مرور روایی مفهومی از یک پژوهش دکتری ناشی می‌شود که بر آموزش ارزش‌ها در اجرای برنامه درسی دوره دوم متوسطه در زیمبابوه متمرکز است. برنامه درسی تاریخ دوره دوم متوسطه در زیمبابوه، پرورش ارزش‌ها را مبتنی بر آنتوبو (Ubuntu) پیش‌بینی می‌کند. با این حال، علی‌رغم پژوهش‌های گسترده درباره پیامدهای آنتوبو بر عملکردهای آموزشی، شکافی در مورد نحوه هدایت آن برای روش‌شناسی آموزش ارزش‌ها در آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه وجود دارد. این پژوهش از رویکردی کیفی استفاده کرد که امکان کاوش عمیق را فراهم نمود. مرور حاضر بر دوازده مقاله درباره کاربرد آنتوبو در روش‌شناسی و ده مقاله درباره روش‌شناسی آموزش ارزش‌ها در آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه متمرکز بود که از پایگاه‌های داده علمی اسکوپوس (Scopus)، گوگل اسکالر (Google Scholar) و ERIC به دست آمدند. کلیدواژه‌هایی مانند آنتوبو و روش‌شناسی، آموزش ارزش‌ها و آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه و همچنین چکیده‌ها برای انتخاب مقالات مورد بررسی استفاده شدند. تحلیل مضمون برای تحلیل داده‌ها به کار رفت که شامل کدگذاری اطلاعات مرتبط برای توسعه مضامین بود. یافته‌ها نشان می‌دهند که روش‌شناسی مبتنی بر آنتوبو تعاملی، عمل‌گرا، یادگیرنده‌محور است و با تجربیات یادگیرندگان همخوانی دارد. این مقاله بینشی درباره چگونگی تبدیل روش‌شناسی آنتوبو توسط معلمان تاریخ برای نهادینه‌سازی ارزش‌ها در آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه ارائه می‌دهد. برای اثربخشی این امر، توسعه حرفه‌ای معلمان تاریخ توسط وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، استفاده از روش‌شناسی‌های متنوع یادگیرنده‌محور در درس‌های تاریخ توسط معلمان تاریخ و تأمین رسانه‌های چندرسانه‌ای برای مدارس متوسطه توسط ذی‌نفعان مرتبط را برای اطمینان از ایجاد تجربیات یادگیری جذاب در اجرای برنامه درسی تاریخ توصیه می‌کنیم.

Abstract Online education in Japanese universities expanded rapidly during the COVID-19 pandemic, exposing both the genuine value of flexible learning formats and the structural conditions required to make them effective. While students consistently appreciated the temporal and spatial autonomy of online study, research has identified persistent challenges including isolation, physical and psychological fatigue, assignment overload, declining motivation, and inequities in digital access and ICT literacy. This paper presents a narrative synthesis of recent empirical studies on online learning in Japanese higher education, arguing that student success is associated with the coordinated integration of three interdependent dimensions. Drawing on national surveys, institutional reports, and case-based research, the paper proposes the Flexibility–Structure–Support (FSS) Model, in which flexibility without adequate pedagogical structure may increase the risk of disengagement, while structure without sufficient institutional support may contribute to uneven and inequitable learning experiences. Effective instructional design—integrating active learning, motivating assignments, meaningful feedback, and blended formats—must be accompanied by investment in infrastructure, systematic faculty development, and explicit support for student self-regulated learning. Implications for course design, program coordination, and institutional policy are discussed, along with limitations and directions for future research.

چکیده آموزش آنلاین در دانشگاه‌های ژاپن طی همه‌گیری کووید-۱۹ به سرعت گسترش یافت و هم ارزش واقعی قالب‌های یادگیری منعطف و هم شرایط ساختاری لازم برای اثربخشی آن‌ها را آشکار ساخت. اگرچه دانشجویان به طور مستمر از استقلال زمانی و مکانی مطالعه آنلاین قدردانی می‌کردند، پژوهش‌ها چالش‌های پایدار از جمله انزوا، خستگی جسمی و روانی، بار تکالیف سنگین، کاهش انگیزه و نابرابری‌ها در دسترسی دیجیتال و سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات را شناسایی کرده‌اند. این مقاله یک سنتز روایی از مطالعات تجربی اخیر درباره یادگیری آنلاین در آموزش عالی ژاپن ارائه می‌دهد و استدلال می‌کند که موفقیت دانشجویان با ادغام هماهنگ سه بعد متقابل وابسته مرتبط است. با بهره‌گیری از نظرسنجی‌های ملی، گزارش‌های نهادی و پژوهش‌های مورد-محور، این مقاله مدل انعطاف‌پذیری-ساختار-پشتیبانی (FSS) را پیشنهاد می‌کند، که در آن انعطاف‌پذیری بدون ساختار آموزشی کافی ممکن است خطر رها کردن را افزایش دهد، در حالی که ساختار بدون پشتیبانی نهادی کافی می‌تواند به تجربیات یادگیری ناهمگون و ناعادلانه بینجامد. طراحی آموزشی مؤثر—که یادگیری فعال، تکالیف انگیزشی، بازخورد معنادار و قالب‌های ترکیبی را ادغام می‌کند—باید همراه با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، توسعه نظام‌مند اعضای هیئت علمی و پشتیبانی صریح از یادگیری خودتنظیمی دانشجویان باشد. پیامدهایی برای طراحی دوره، هماهنگی برنامه و سیاست‌گذاری نهادی مورد بحث قرار می‌گیرد، همراه با محدودیت‌ها و جهت‌گیری‌هایی برای پژوهش‌های آتی.

Quality higher education plays a vital role in sustainable development by equipping graduates with knowledge, competencies, and skills required for economic and societal development. This study examined the relationship between instructional strategies and the employability skills of undergraduate students in the School of Art and Industrial Design at Kyambogo University, Uganda. Specifically, it investigated the relationships between cooperative teaching, collaborative teaching, inquiry/discovery learning, independent study, experiential (authentic) learning, project-based learning, and students’ employability skills. The study adopted a quantitative approach using a correlational research design. Data were collected from 378 third-year undergraduate students using a structured self-administered questionnaire. Pearson’s product-moment correlation and multiple regression analyses were used to determine the direction and statistical associations between instructional strategies and employability skills. Findings showed that cooperative teaching, inquiry/discovery learning, and experiential teaching had positive statistically significant associations with employability skills, whereas collaborative teaching had a negative statistical association. Independent study and project-based teaching had no statistically significant unique associations with employability skills. Inquiry/discovery teaching demonstrated the strongest statistical association with employability skills among the strategies examined. The study concluded that instructional strategies had different statistical associations with employability skills and that learner-centred approaches are most beneficial when they actively engage students in cooperative, inquiry-oriented, and authentic learning experiences aligned with intended graduate outcomes. The study recommended strengthening cooperative, inquiry, and experiential teaching through structured group tasks, inquiry-based activities, and authentic practical experiences. It further recommended improving the design and implementation of collaborative, independent, and project-based learning to enhance their contribution to graduate employability skills.

آموزش عالی باکیفیت با مجهز کردن فارغ‌التحصیلان به دانش، شایستگی‌ها و مهارت‌های مورد نیاز برای توسعه اقتصادی و اجتماعی، نقشی حیاتی در توسعه پایدار ایفا می‌کند. این پژوهش به بررسی رابطه بین راهبردهای آموزشی و مهارت‌های اشتغال‌پذیری دانشجویان کارشناسی دانشکده هنر و طراحی صنعتی در دانشگاه کیامبogo، اوگاندا پرداخت. به‌طور خاص، این مطالعه رابطه بین آموزش مشارکتی، آموزش همکاری‌محور، یادگیری اکتشافی/کاوشی، مطالعه مستقل، یادگیری تجربی (اصیل)، یادگیری مبتنی بر پروژه و مهارت‌های اشتغال‌پذیری دانشجویان را بررسی کرد. این پژوهش از رویکرد کمی با طرح پژوهشی همبستگی استفاده کرد. داده‌ها از طریق پرسشنامه خودمدیریتی ساختاریافته از ۳۷۸ دانشجوی سال سوم کارشناسی جمع‌آوری شد. از همبستگی حاصل‌ضرب پیرسون و تحلیل‌های رگرسیون چندگانه برای تعیین جهت و ارتباطات آماری بین راهبردهای آموزشی و مهارت‌های اشتغال‌پذیری استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که آموزش مشارکتی، یادگیری اکتشافی/کاوشی و آموزش تجربی دارای ارتباطات مثبت و معنادار آماری با مهارت‌های اشتغال‌پذیری بودند، در حالی که آموزش همکاری‌محور دارای ارتباط آماری منفی بود. مطالعه مستقل و آموزش مبتنی بر پروژه هیچ‌گونه ارتباط معنادار یکتای آماری با مهارت‌های اشتغال‌پذیری نداشتند. آموزش اکتشافی/کاوشی قوی‌ترین ارتباط آماری با مهارت‌های اشتغال‌پذیری را در میان راهبردهای مورد بررسی نشان داد. این مطالعه نتیجه‌گیری کرد که راهبردهای آموزشی دارای ارتباطات آماری متفاوتی با مهارت‌های اشتغال‌پذیری هستند و رویکردهای دانش‌آموزمحور زمانی بیشترین سود را دارند که دانشجویان را به‌طور فعال در تجربیات یادگیری مشارکتی، کاوش‌محور و اصیل که با نتایج مورد انتظار فارغ‌التحصیلان همسو هستند، درگیر کنند. این مطالعه توصیه کرد که آموزش مشارکتی، کاوشی و تجربی از طریق تکالیف گروهی ساختاریافته، فعالیت‌های مبتنی بر کاوش و تجربیات عملی اصیل تقویت شود. همچنین توصیه شد که طراحی و اجرای یادگیری همکاری‌محور، مستقل و مبتنی بر پروژه برای ارتقای سهم آن‌ها در مهارت‌های اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان بهبود یابد.

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.