Alana A. Paul Midyett

In an era of CRT bans and university neutrality, democracy demands active civic engagement among college students. Scholars have called for a deliberate approach to political learning in higher education, focusing on how campus environments shape it. However, our understanding of how campus environments influence the political engagement of students of color, particularly during this turbulent political moment, is limited. Therefore, this study examined how a culturally engaging campus environment affects the political learning and engagement of students of color at four Minority Serving or Emerging Institutions. Findings were organized by the servingness typology of producing and serving, as all campuses had high voting rates, a proxy for political engagement, but may not have had high cultural reflection. The themes point to the importance of faculty of color in role modeling how to engage in civil discourse about contentious topics, students’ motivation to become politically engaged through cultural familiarity, and how feelings of disregard by the administration led students at producing campuses to go off campus to learn and engage politically, whereas students at serving institutions engaged with their administration and as part of the student government.

در عصری که ممنوعیت CRT و بی‌طرفی دانشگاه‌ها مطرح است، دموکراسی مستلزم مشارکت فعال مدنی در میان دانشجویان دانشگاهی است. پژوهشگران خواستار رویکردی هدفمند به یادگیری سیاسی در آموزش عالی شده‌اند و بر نحوه تأثیر محیط‌های دانشگاهی بر این امر تمرکز کرده‌اند. با این حال، درک ما از چگونگی تأثیر محیط‌های دانشگاهی بر مشارکت سیاسی دانشجویان رنگین‌پوست، به‌ویژه در این برهه پرتلاطم سیاسی، محدود است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر محیط دانشگاهی با رویکرد فرهنگی بر یادگیری و مشارکت سیاسی دانشجویان رنگین‌پوست در چهار مؤسسه خدمت‌رسان یا در حال ظهور اقلیت‌ها پرداخت. یافته‌ها بر اساس گونه‌شناسی خدمت‌رسانیِ تولید و خدمت سازماندهی شدند، چرا که همه دانشگاه‌ها دارای نرخ بالای رأی‌دهی بودند که به عنوان شاخصی برای مشارکت سیاسی در نظر گرفته شد، اما ممکن است بازتاب فرهنگی بالایی نداشته باشند. مضامین به اهمیت اعضای هیئت علمی رنگین‌پوست در الگوسازی نحوه مشارکت در گفتمان مدنی پیرامون موضوعات مناقشه‌برانگیز، انگیزه دانشجویان برای مشارکت سیاسی از طریق آشنایی فرهنگی، و همچنین تأثیر احساس بی‌توجهی از سوی مدیریت دانشگاه اشاره دارند؛ به‌طوری‌که دانشجویان در دانشگاه‌های تولیدکننده برای یادگیری و مشارکت سیاسی به خارج از دانشگاه روی آوردند، در حالی که دانشجویان در دانشگاه‌های خدمت‌رسان با مدیریت و به عنوان بخشی از دولت دانشجویی تعامل داشتند.