The procrastination trap: How temperament undermines students’ career readiness in Poland
دام اهمال‌کاری: چگونه سرشت، آمادگی شغلی دانشجویان را در لهستان تضعیف می‌کند
چکیده
This study examines links between temperament, procrastination tendencies, and self-perceived employability among Polish university students, addressing a notable gap in research on behavioral postponement effects in European higher education contexts. Cross-sectional survey data were collected from 522 first-year undergraduates enrolled in 16 fields of study at a mid-sized Polish university. Temperament was assessed with the Formal Characteristics of Behaviour – Temperament Inventory, Revised (FCB-TI(R)); procrastination with the Polish version of Lay’s General Procrastination Scale, scored as a single general index; and self-perceived employability with the Polish Self-Perceived Employability Scale (internal and external subscales). Grade point average (GPA) was obtained from university records. Bootstrapped regression-based models estimated the indirect association between each of the seven temperament dimensions and internal employability through procrastination. Procrastination was associated with lower briskness, rhythmicity, sensory sensitivity, endurance and activity, and with higher emotional reactivity and perseveration. For all seven dimensions the indirect association with internal employability through procrastination was significant, with completely standardised indirect effects between .02 and .05; for endurance and rhythmicity the association was indirect only. Procrastination was also associated with lower GPA (r = −.17) and with lower external employability (r = −.18), whereas GPA was unrelated to any employability index. Because the design is cross-sectional and all predictors were measured concurrently, these findings describe patterns of association that are consistent with, but do not establish, a mediating process. The results identify temperamentally patterned procrastination as a modifiable correlate of students’ career confidence, and caution against treating academic grades as a proxy for employability readiness.
این مطالعه به بررسی ارتباط میان سرشت، گرایش‌های اهمال‌کاری و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده توسط خود در میان دانشجویان دانشگاهی لهستانی می‌پردازد و به خلأ قابل توجهی در پژوهش‌های مربوط به اثرات تعویق رفتاری در زمینه آموزش عالی اروپا پاسخ می‌دهد. داده‌های پیمایش مقطعی از ۵۲۲ دانشجوی سال اول که در ۱۶ رشته تحصیلی در یک دانشگاه متوسط در لهستان ثبت‌نام کرده بودند، جمع‌آوری شد. سرشت با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های رسمی رفتار – نسخه بازنگری‌شده سرشت (FCB-TI(R))، اهمال‌کاری با نسخه لهستانی مقیاس اهمال‌کاری عمومی لی (Lay’s General Procrastination Scale) که به عنوان یک شاخص کلی نمره‌دهی شد، و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده توسط خود با مقیاس لهستانی اشتغال‌پذیری ادراک‌شده توسط خود (زیرمقیاس‌های درونی و بیرونی) ارزیابی شد. معدل کل (GPA) از سوابق دانشگاهی به دست آمد. مدل‌های رگرسیون مبتنی بر بوت‌استرپ، ارتباط غیرمستقیم میان هر یک از هفت بعد سرشت و اشتغال‌پذیری درونی از طریق اهمال‌کاری را برآورد کردند. اهمال‌کاری با پایین‌تر بودن تندی، نظم، حساسیت حسی، پایداری و فعالیت، و با بالاتر بودن واکنش‌پذیری هیجانی و تداوم همراه بود. برای هر هفت بعد، ارتباط غیرمستقیم با اشتغال‌پذیری درونی از طریق اهمال‌کاری معنادار بود و اثرات غیرمستقیم کاملاً استانداردشده بین ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۵ قرار داشت؛ برای پایداری و نظم، این ارتباط صرفاً غیرمستقیم بود. اهمال‌کاری همچنین با معدل پایین‌تر (r = −۰٫۱۷) و اشتغال‌پذیری بیرونی پایین‌تر (r = −۰٫۱۸) همراه بود، در حالی که معدل با هیچ یک از شاخص‌های اشتغال‌پذیری ارتباطی نداشت. از آنجا که طرح پژوهش مقطعی است و همه متغیرهای پیش‌بین به طور همزمان سنجیده شده‌اند، این یافته‌ها الگوهای ارتباطی را توصیف می‌کنند که با فرایند میانجی‌گری سازگارند اما آن را اثبات نمی‌کنند. نتایج، اهمال‌کاری با الگوی سرشتی را به عنوان یک همبسته قابل تغییر برای اعتماد شغلی دانشجویان شناسایی می‌کند و نسبت به استفاده از نمرات تحصیلی به عنوان شاخص آمادگی اشتغال‌پذیری هشدار می‌دهد.