Andrei Dragnea

Background There is no general consensus on which music genre is most effective for a specific condition. The impact of music on subjective pain perception during intravenous cannulation for a magnetic resonance imaging (MRI) scan was investigated. Methods 204 patients were assigned to one of four groups: listening to Mozart, favorite music, relaxation music, or no music (control). Pain was assessed using the Visual Analogue Scale at four time points. Results Favorite music significantly reduced pain perception both 30 s and 2 min after puncture while Mozart showed a trend towards reduced pain perception 2 min after puncture. When including only patients with baseline pain ( n = 71), a significant pain reduction was also observed in the Mozart group 2 min, with borderline significance 30 s after puncture, whereas the favorite music group not only intensified reduced pain perception 30 s and 2 min but also caused significant pain reduction immediately after puncture. No effect on pain was found for the relaxation music and control groups. Conclusions Music may be effective for pain relief in unpleasant settings involving short painful interventions. Favorite music should be considered first, whereby patients with baseline pain could also benefit from listening to Mozart, indicating a potential “Mozart effect” in this subgroup. These exploratory results need to be validated in future studies including a higher number of patients.

زمینه و هدف: اجماع کلی در مورد این‌که کدام ژانر موسیقی برای یک وضعیت خاص مؤثرتر است وجود ندارد. تأثیر موسیقی بر ادراک ذهنی درد در حین کانولاسیون وریدی برای تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: ۲۰۴ بیمار به یکی از چهار گروه گوش دادن به موسیقی Mozart، موسیقی مورد علاقه، موسیقی آرام‌بخش یا بدون موسیقی (گروه کنترل) تقسیم شدند. درد با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری در چهار زمان مختلف ارزیابی شد. نتایج: موسیقی مورد علاقه به طور معناداری ادراک درد را هم در ۳۰ ثانیه و هم در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن کاهش داد، در حالی که موسیقی Mozart گرایش به کاهش ادراک درد را در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن نشان داد. زمانی که فقط بیماران با درد پایه (n = 71) در نظر گرفته شدند، کاهش معنادار درد در گروه Mozart در ۲ دقیقه و کاهش درد با اهمیت مرزی در ۳۰ ثانیه پس از سوراخ‌کردن مشاهده شد، در حالی که گروه موسیقی مورد علاقه نه تنها کاهش ادراک درد را در ۳۰ ثانیه و ۲ دقیقه تشدید کرد بلکه باعث کاهش معنادار درد بلافاصله پس از سوراخ‌کردن نیز شد. هیچ اثری بر درد در گروه‌های موسیقی آرام‌بخش و کنترل مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: موسیقی ممکن است برای تسکین درد در موقعیت‌های ناخوشایند شامل مداخلات کوتاه‌مدت دردناک مؤثر باشد. موسیقی مورد علاقه باید در اولویت قرار گیرد و بیماران دارای درد پایه نیز می‌توانند از گوش دادن به Mozart بهره‌مند شوند که نشان‌دهنده احتمال وجود «اثر Mozart» در این زیرگروه است. این نتایج اکتشافی نیازمند اعتبارسنجی در پژوهش‌های آینده با تعداد بیشتری از بیماران است.