Anzhela Popyk

ABSTRACT Objective To examine how transnational family life and parent–child co‐agency shape educational decisions among Ukrainian refugee children in Poland. Background Since Russia's full‐scale invasion of Ukraine in 2022, many Ukrainian families have relocated to Poland, where children navigate educational transitions amid legal, emotional, and educational uncertainty. Little is known about how these decisions are negotiated within transnational families whose members may remain dispersed across borders. Methods This qualitative study draws on interviews with 40 refugee children in the final grades of Polish primary school and 40 parents, conducted as part of the EduMAP research project. Results Parent–child co‐agency was dynamic and often asymmetrical, which is shown within two aspects: gendered parental asymmetry and parent–child asymmetry. Conclusions Educational transitions emerged as negotiated processes of agency and co‐agency within transnational family networks, rather than exclusively parental or child‐led decisions. Implications Schools should support refugee children and parents by providing guidance on recruitment procedures and school options. Family‐oriented support may strengthen children's participation while reducing excessive responsibility and helping mitigate educational inequalities.

هدف: بررسی چگونگی تأثیر زندگی خانوادگی فراملی و هم‌عاملی والد–فرزند بر تصمیمات آموزشی کودکان پناهنده اوکراینی در لهستان. پیشینه: از زمان تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، بسیاری از خانواده‌های اوکراینی به لهستان مهاجرت کرده‌اند و کودکان آن‌ها در شرایطی از عدم قطعیت قانونی، عاطفی و آموزشی با گذارهای آموزشی مواجه هستند. اطلاعات اندکی درباره چگونگی مذاکره این تصمیمات در خانواده‌های فراملی که اعضای آن‌ها ممکن است در کشورهای مختلف پراکنده باشند، وجود دارد. روش‌ها: این مطالعه کیفی بر اساس مصاحبه با ۴۰ کودک پناهنده در سال‌های پایانی دبستان‌های لهستان و ۴۰ والد، که در قالب پروژه پژوهشی EduMAP انجام شده است، صورت گرفته است. یافته‌ها: هم‌عاملی والد–فرزند پویا و اغلب نامتقارن بود که در دو جنبه نامتقارنی جنسیتی والدین و نامتقارنی والد–فرزند مشاهده شد. نتیجه‌گیری: گذارهای آموزشی به عنوان فرایندهای مذاکره‌شده عاملیت و هم‌عاملی در شبکه‌های خانوادگی فراملی ظاهر شدند، نه صرفاً تصمیمات والدمحور یا کودک‌محور. پیامدها: مدارس باید با ارائه راهنمایی درباره فرایندهای ثبت‌نام و گزینه‌های مدرسه، از کودکان پناهنده و والدین حمایت کنند. حمایت خانواده‌محور می‌تواند مشارکت کودکان را تقویت کرده و در عین حال مسئولیت بیش از حد را کاهش داده و به کاهش نابرابری‌های آموزشی کمک کند.