Aqshal Ilham Fahliza

Communication disorders in children with genetic abnormalities significantly affect their social interaction, language development, and academic performance. These impairments, often stemming from neurodevelopmental disruptions, necessitate targeted interventions such as Speech and Language Therapy (SLT) to support their communication skills. This systematic review evaluates the effectiveness of speech therapy on verbal communication abilities in children with genetic disorders. A systematic search was conducted across seven databases—PubMed, ProQuest, Garuda, JSTOR, ScienceDirect, CNKI, and Wiley—covering studies published from 2020 to 2025. Eligible studies involved children with genetic disorders receiving speech-language therapy interventions. The PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) method was among the approaches assessed. Verbal communication outcomes were measured using tools such as the Peabody Picture Vocabulary Test. Study selection followed PRISMA guidelines, and quality was appraised using the Critical Appraisal Skills Programme (CASP) checklist. The protocol was registered with PROSPERO (CRD420250645279). Seven studies met the inclusion criteria, encompassing 218 participants. Most interventions reported improvements in verbal communication. The PROMPT method, delivered in 30–60-minute sessions over 10 weeks, demonstrated significant effectiveness, especially in randomized controlled trials. Speech-language therapy, particularly using the PROMPT method, is effective in enhancing verbal communication in children with genetic disorders. These findings support the integration of structured, evidence-based speech interventions into early rehabilitation programs to improve communication outcomes.

اختلالات ارتباطی در کودکان دارای ناهنجاری‌های ژنتیکی تأثیر قابل توجهی بر تعاملات اجتماعی، رشد زبانی و عملکرد تحصیلی آن‌ها دارد. این ناتوانی‌ها که اغلب ناشی از اختلالات عصب‌رشدی هستند، نیازمند مداخلات هدفمند مانند گفتاردرمانی و زبان‌درمانی (SLT) به منظور حمایت از مهارت‌های ارتباطی این کودکان است. این مرور نظام‌مند اثربخشی گفتاردرمانی بر توانایی‌های ارتباط کلامی در کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی را ارزیابی می‌کند. جستجوی نظام‌مند در هفت پایگاه داده—PubMed، ProQuest، Garuda، JSTOR، ScienceDirect، CNKI و Wiley—برای مطالعات منتشرشده از سال 2020 تا 2025 انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل کودکانی با اختلالات ژنتیکی بودند که مداخلات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی دریافت کرده‌اند. روش PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) از جمله رویکردهای ارزیابی‌شده بود. پیامدهای ارتباط کلامی با استفاده از ابزارهایی مانند آزمون واژگان تصویری Peabody سنجیده شد. انتخاب مطالعات بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA صورت گرفت و کیفیت مطالعات با استفاده از چک‌لیست Critical Appraisal Skills Programme (CASP) ارزیابی شد. پروتکل این مطالعه در PROSPERO (CRD420250645279) ثبت گردید. هفت مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در مجموع 218 شرکت‌کننده را شامل می‌شدند. اکثر مداخلات بهبودهایی در ارتباط کلامی گزارش کردند. روش PROMPT که در جلسات 30 تا 60 دقیقه‌ای طی 10 هفته ارائه شد، اثربخشی قابل توجهی به‌ویژه در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده نشان داد. گفتاردرمانی و زبان‌درمانی، به‌ویژه با استفاده از روش PROMPT، در بهبود ارتباط کلامی کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی مؤثر است. این یافته‌ها از ادغام مداخلات ساختاریافته و مبتنی بر شواهد گفتاری در برنامه‌های توانبخشی اولیه برای بهبود پیامدهای ارتباطی حمایت می‌کند.