Chanderkant Dhiman

The purpose of the present study was to examine the effect of Suryanamaskar practice on selected physical fitness variables among male district-level (Bandipora) volleyball players of Kashmir. Fifteen male volleyball players aged between 15 and 20 years were selected through simple random sampling. The study employed a single-group pre-test and post-test research design. The selected participants underwent a structured Suryanamaskar training program for six weeks, five days per week, with each session lasting 30–45 minutes. The dependent variables selected for the study were speed, agility, and flexibility. Speed was measured using the 50-Meter Dash Test, agility through the Shuttle Run Test, and flexibility through the Sit-and-Reach Test. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were computed, while a dependent-samples t-test was used to determine the significance of differences between pre-test and post-test scores at the 0.05 level of significance. The results revealed a significant improvement in agility (t = 3.25, p < 0.05) and flexibility (t = 7.95, p < 0.05) following the Suryanamaskar intervention. However, the improvement in speed was not statistically significant (t = 0.46, p > 0.05). The findings indicate that regular Suryanamaskar practice effectively enhances agility and flexibility among volleyball players but has limited influence on speed performance. Therefore, Suryanamaskar may be incorporated as a supplementary training modality in volleyball conditioning programs to improve selected components of physical fitness. The study concludes that traditional yogic practices can serve as cost-effective and scientifically supported methods for enhancing athletic performance and physical fitness.

هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین سوریا ناماسکار بر برخی متغیرهای آمادگی جسمانی در بازیکنان والیبال مرد سطح شهرستان (باندیپورا) کشمیر بود. پانزده بازیکن والیبال مرد با دامنه سنی ۱۵ تا ۲۰ سال به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. این پژوهش از طرح تحقیق تک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده کرد. شرکت‌کنندگان منتخب به مدت شش هفته، پنج روز در هفته و هر جلسه به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه، در یک برنامه تمرینی ساختارمند سوریا ناماسکار شرکت کردند. متغیرهای وابسته انتخاب‌شده برای پژوهش شامل سرعت، چابکی و انعطاف‌پذیری بودند. سرعت با آزمون دوی ۵۰ متر، چابکی با آزمون شاتل ران و انعطاف‌پذیری با آزمون نشستن و رسیدن سنجیده شد. آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار محاسبه گردید و برای تعیین معناداری تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون از آزمون t همبسته در سطح معناداری ۰/۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از مداخله سوریا ناماسکار، چابکی (t = 3.25, p < 0.05) و انعطاف‌پذیری (t = 7.95, p < 0.05) به طور معناداری بهبود یافتند. با این حال، بهبود سرعت از لحاظ آماری معنادار نبود (t = 0.46, p > 0.05). یافته‌ها نشان می‌دهد که تمرین منظم سوریا ناماسکار به طور مؤثری چابکی و انعطاف‌پذیری بازیکنان والیبال را افزایش می‌دهد اما تأثیر محدودی بر عملکرد سرعت دارد. بنابراین، سوریا ناماسکار می‌تواند به عنوان یک روش تمرینی مکمل در برنامه‌های آمادگی جسمانی والیبال برای بهبود برخی مؤلفه‌های آمادگی جسمانی گنجانده شود. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تمرینات سنتی یوگا می‌تواند به عنوان روش‌هایی مقرون‌به‌صرفه و علمی برای ارتقاء عملکرد ورزشی و آمادگی جسمانی مورد استفاده قرار گیرد.