Psychotropic prescribing trends in a Peruvian General Hospital during and after the COVID-19 pandemic: an interrupted time-series analysis
روندهای تجویز داروهای روانگردان در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همهگیری COVID-19: تحلیل سری زمانی منقطع
چکیده
Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.
هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روانگردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همهگیری COVID-19. مواد و روشها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از دادههای بالینی جمعآوریشده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روانپزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخهای تجویز داروهای روانگردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روانگردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روانپزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروهها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروانپریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیتکنندههای خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیینشده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همهگیری) بر اساس روندهای مرگومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدلهای رگرسیون قطعهای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روانگردان در دوره پس از همهگیری نسبت به دوره همهگیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیلهای ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روانگردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = −۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = −۴۳٫۸۲ تا −۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همهگیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروانپریشی و تثبیتکنندههای خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجهگیری: تجویز کلی داروهای روانگردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دورههای همهگیری و پس از همهگیری مشاهده گردید. این یافتهها شواهد دنیای واقعی ارائه میدهد و بر ضرورت پایش تجویز روانپزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیطهای با درآمد متوسط تأکید میکند.