Daniel J. Carter

BACKGROUND: There is limited research on how neighbourhoods influence harsh and abusive parenting practices in the home, particularly in low and middle-income countries. OBJECTIVE: We investigated associations between caregiver-perceived neighbourhood characteristics (community violence and social cohesion) and later harsh parenting practices. Additionally, we examined whether higher levels of social cohesion would mitigate the association between neighbourhood violence and harsh parenting. PARTICIPANTS AND SETTING: Data came from 3731 child-mother dyads enrolled in the 2015 Pelotas (Brazil) Birth Cohort Study. METHODS: Neighbourhood contexts were assessed when children were age 4 years and included caregiver perceptions of violence occurrence in the neighbourhood in the past six months (fights with weapons, fights between gangs, robbery and sexual violence) and perceived neighbourhood social cohesion. Harsh parenting was measured using the parent-report version of the Parent-Child Conflict Tactics Scale at age 6-7 years. Negative binomial regression analyses were performed to estimate associations. Adjusted models included mutual adjustment for neighbourhood violence and social cohesion, as well as sociodemographic confounders. An interaction between neighbourhood violence and social cohesion in predicting harsh parenting was tested. RESULTS: After adjusting for confounders, higher violence in the neighbourhood and lower perceived neighbourhood social cohesion were associated with later harsh parenting practices (IRR = 1.05; 95% CI: 1.02 to 1.07 and IRR = 1.04; 95% CI: 1.01 to 1.06, respectively). There was no evidence that social cohesion moderated the relationship between violence in the neighbourhood and harsh parenting. CONCLUSIONS: The findings suggest that interventions to tackle community violence and to increase social cohesion have the potential to decrease parental harsh parenting in independent ways.

زمینه: پژوهش‌های محدودی درباره تأثیر محله‌ها بر شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه و سوءاستفاده‌آمیز در خانه، به‌ویژه در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، وجود دارد. هدف: این مطالعه به بررسی ارتباط بین ویژگی‌های محله از دیدگاه مراقبان (خشونت اجتماعی و انسجام اجتماعی) و شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه در آینده پرداخت. همچنین، بررسی شد که آیا سطوح بالاتر انسجام اجتماعی می‌تواند ارتباط بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را کاهش دهد یا خیر. مشارکت‌کنندگان و محیط: داده‌ها از ۳۷۳۱ زوج مادر-کودک که در مطالعه هم‌گروهی تولد ۲۰۱۵ Pelotas (برزیل) شرکت داشتند، جمع‌آوری شد. روش‌ها: زمینه‌های محله‌ای زمانی که کودکان ۴ ساله بودند، ارزیابی شد و شامل برداشت مراقبان از وقوع خشونت در محله طی شش ماه گذشته (درگیری با سلاح، نزاع بین باندها، سرقت و خشونت جنسی) و انسجام اجتماعی ادراک‌شده در محله بود. فرزندپروری سخت‌گیرانه با استفاده از نسخه گزارش والدین مقیاس تاکتیک‌های تعارض والد-کودک در سنین ۶ تا ۷ سالگی اندازه‌گیری شد. برای برآورد ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون دوجمله‌ای منفی انجام شد. مدل‌های تعدیل‌شده شامل تعدیل متقابل برای خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی و همچنین عوامل مخدوش‌کننده جمعیت‌شناختی-اجتماعی بودند. اثر متقابل بین خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی در پیش‌بینی فرزندپروری سخت‌گیرانه آزمون شد. یافته‌ها: پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده، خشونت بالاتر در محله و انسجام اجتماعی ادراک‌شده پایین‌تر با شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه‌تر در آینده مرتبط بودند (IRR = 1.05؛ 95% CI: 1.02 تا 1.07 و IRR = 1.04؛ 95% CI: 1.01 تا 1.06، به‌ترتیب). شواهدی مبنی بر این‌که انسجام اجتماعی رابطه بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را تعدیل کند، وجود نداشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای مقابله با خشونت اجتماعی و افزایش انسجام اجتماعی می‌تواند به‌طور مستقل به کاهش فرزندپروری سخت‌گیرانه والدین منجر شود.