From the center to the fringes: A comparative test of attitudinal explanations for mainstream-to-challenger defection
از مرکز به حاشیه‌ها: آزمونی مقایسه‌ای از تبیین‌های نگرشی برای جدایی از جریان اصلی به سوی چالش‌گران
چکیده
The 2025 German Federal Election witnessed unprecedented levels of mainstream-to-challenger defection. Why did former mainstream supporters abandon the political center for the fringes? We contrast four theoretical explanations: general political frustration, positional representation, prioritization of issues “owned” by challengers, and differential performance evaluations. Moving beyond the conventional focus on effects, we assess the relative predictive reach of these explanations using Bayesian finite mixture models. Our analysis of the 2025 GLES Post-Election Cross-Section identifies the so far neglected importance of performance evaluations: beliefs that challengers are more capable political actors than their mainstream competitors consistently emerge as the strongest explanation of mainstream-to-challenger defection. This pattern even holds when accounting for the potential endogeneity of performance evaluations to the rival explanations. Our findings suggest that challengers, despite lacking executive experience, can mobilize support via subjective ascriptions of capability—challenging assumptions that mainstream parties’ accumulated reputational resources necessarily translate into electoral advantage.
انتخابات فدرال آلمان در سال 2025 شاهد سطوح بی‌سابقه‌ای از جدایی رأی‌دهندگان جریان اصلی به سوی احزاب چالش‌گر بود. چرا حامیان پیشین احزاب جریان اصلی، مرکز سیاسی را به نفع حاشیه‌ها ترک کردند؟ ما چهار تبیین نظری را با یکدیگر مقایسه می‌کنیم: نارضایتی کلی سیاسی، نمایندگی موضعی، اولویت‌بخشی به مسائلی که توسط چالش‌گران «مالکیت» یافته‌اند، و ارزیابی‌های متفاوت از عملکرد. فراتر از تمرکز متعارف بر اثرات، ما دامنه پیش‌بینی نسبی این تبیین‌ها را با استفاده از مدل‌های ترکیبی محدود بیزی مورد ارزیابی قرار می‌دهیم. تحلیل ما از مقطع مقطعی پس از انتخابات GLES 2025 اهمیت تاکنون مغفول ارزیابی‌های عملکرد را نشان می‌دهد: باور به این‌که چالش‌گران بازیگران سیاسی توانمندتری نسبت به رقبای جریان اصلی خود هستند، به طور مستمر به عنوان قوی‌ترین تبیین جدایی از جریان اصلی به سوی چالش‌گران ظاهر می‌شود. این الگو حتی زمانی که برای امکان درون‌زایی ارزیابی‌های عملکرد نسبت به تبیین‌های رقیب کنترل می‌شود نیز برقرار است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که چالش‌گران، علی‌رغم فقدان تجربه اجرایی، می‌توانند از طریق انتساب ذهنی قابلیت، حمایت را بسیج کنند—و این امر مفروضات مربوط به این‌که منابع اعتباری انباشته احزاب جریان اصلی لزوماً به برتری انتخاباتی منجر می‌شود را به چالش می‌کشد.