Dong Wang

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.