Donrich Willem Thaldar

The South African Open Science Policy 2026, published by the Department of Science, Technology, and Innovation, is formally committed to the democratisation of knowledge and epistemic equity. Yet a critical reading reveals that the Policy reproduces, through its own discursive architecture, the epistemological hierarchy it claims to dismantle. This article analyses the Policy as a discursive text, drawing on Laclau and Mouffe’s discourse theory and Foucault’s concept of the regime of truth to explain how a policy committed to democratisation can simultaneously enact epistemic exclusion. The primary argument is threefold. First, the Policy constructs “Open Science” as a nodal point around which a chain of equivalences is built from STEM-derived norms, including reproducibility, FAIR data principles, journal metrics, and natural science models of citizen science. Second, we argue that this hegemonic articulation reconstitutes a hidden antagonism between positivist and interpretivist epistemological traditions, reawakening a binary opposition that the paradigm wars of the twentieth century had ostensibly resolved. Third, the incommensurability between these traditions means that applying STEM-derived criteria universally to all research constitutes not evaluation but category error institutionalised as governance. Six dimensions of epistemological closure are examined: the reproducibility criterion, the FAIR data mandate, the marginalisation of CARE principles, the protective rather than epistemic treatment of indigenous knowledge, the structural absence of humanistic output forms, and the natural-science-centred design of the citizen science framework and its consequences for participatory research traditions. Five policy interventions are proposed through which the Policy’s stated commitment to epistemic equity could be made operational across the full disciplinary spectrum.

سیاست علم باز آفریقای جنوبی ۲۰۲۶ که توسط وزارت علوم، فناوری و نوآوری منتشر شده است، به طور رسمی متعهد به دموکراتیزه‌کردن دانش و برابری معرفتی است. با این حال، خوانشی انتقادی نشان می‌دهد که این سیاست از طریق معماری گفتمانی خود، همان سلسله‌مراتب معرفتی را بازتولید می‌کند که مدعی برچیدن آن است. این مقاله سیاست مذکور را به عنوان یک متن گفتمانی تحلیل می‌کند و با بهره‌گیری از نظریه گفتمان Laclau و Mouffe و مفهوم رژیم حقیقت نزد Foucault، توضیح می‌دهد که چگونه یک سیاست متعهد به دموکراتیزاسیون می‌تواند همزمان به طرد معرفتی منجر شود. استدلال اصلی مقاله سه‌وجهی است: نخست، سیاست «علم باز» را به عنوان نقطه گره‌ای می‌سازد که زنجیره‌ای از هم‌ارزی‌ها حول هنجارهای برگرفته از STEM، از جمله معیار بازتولیدپذیری، اصول داده FAIR، شاخص‌های نشریات و مدل‌های علوم طبیعی از علم شهروندی ایجاد می‌کند. دوم، ما استدلال می‌کنیم که این مفصل‌بندی هژمونیک، خصومت پنهانی میان سنت‌های معرفتی پوزیتیویستی و تفسیرگرایانه را بازسازی می‌کند و دوگانگی‌ای را احیا می‌کند که به ظاهر جنگ‌های پارادایمی قرن بیستم آن را حل کرده بودند. سوم، نامقیاسی میان این سنت‌ها به این معناست که تعمیم معیارهای برگرفته از STEM به همه پژوهش‌ها، نه ارزیابی بلکه خطای مقوله‌ای است که به صورت حکمرانی نهادینه می‌شود. شش بُعد انسداد معرفتی بررسی می‌شود: معیار بازتولیدپذیری، الزام داده FAIR، به حاشیه‌راندن اصول CARE، برخورد حفاظتی به جای معرفتی با دانش بومی، فقدان ساختاری اشکال تولیدات علوم انسانی و طراحی چارچوب علم شهروندی با محوریت علوم طبیعی و پیامدهای آن برای سنت‌های پژوهش مشارکتی. پنج مداخله سیاستی پیشنهاد می‌شود که از طریق آن‌ها تعهد اعلام‌شده سیاست به برابری معرفتی می‌تواند در سراسر طیف رشته‌ای عملیاتی شود.