Eylül Ulusoy

Aim: This study aimed to explore women’s prolonged grief experiences following the dissolution of their romantic relationships and to understand how they made sense of these experiences.Method: This study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) based on semi-structured interviews conducted with five heterosexual women aged 19–33. Each interview lasted 40–60 minutes and was transcribed verbatim. Data were analyzed iteratively and ideographically, following IPA guidelines to ensure depth, rigor, and transparency. Themes were generated through repeated readings, line-by-line coding, and cross-case comparison, with analytic saturation achieved through convergence across participants.Results: The analysis revealed five superordinate themes with their subthemes: (1)From Loss to A New Self (2)Continuing Bonds After Breakup, (3)Post-Breakup Questioning, (4)About the Loss, and (5)After the Loss. The findings showed that the loss experienced after the breakup extended beyond the partner to include future dreams, sources of happiness, and aspects of self. Participants’ efforts to sustain the relationship, ongoing communication, idealization, and fantasies of reunion played a decisive role in prolonging the grief process.Conclusion: Romantic breakups were experienced as the loss not only of a partner but also of identity, future plans, and sources of happiness. Participants’ experiences related to the prolongation of their grief period as an ongoing experience rather than a clinical condition stemmed from participants’ inability to withdraw their investment, showing breakup as a continued bond rather than an ending. Clinically, healing requires transforming this investment and reconstructing meaning, rather than enforcing abrupt detachment.

هدف: هدف این پژوهش، بررسی تجربه‌های سوگ طولانی‌مدت زنان پس از پایان روابط عاشقانه و درک چگونگی معنابخشی آنان به این تجربه‌ها بود. روش: این پژوهش با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) و بر اساس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج زن دگرجنس‌گرا در بازه سنی ۱۹ تا ۳۳ سال انجام شد. هر مصاحبه بین ۴۰ تا ۶۰ دقیقه به طول انجامید و به‌صورت کلمه‌به‌کلمه رونویسی شد. داده‌ها به‌صورت تکرارشونده و ایدیوگرافیک و بر اساس دستورالعمل‌های IPA به‌منظور تضمین عمق، دقت و شفافیت تحلیل شدند. مضامین از طریق خوانش‌های مکرر، کدگذاری خط‌به‌خط و مقایسه بین موارد استخراج شد و اشباع تحلیلی از طریق همگرایی بین مشارکت‌کنندگان حاصل گردید. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها پنج مضمون فراگیر و زیرمضامین مربوطه را آشکار ساخت: (۱) از فقدان تا خود جدید، (۲) تداوم پیوند پس از جدایی، (۳) پرسش‌گری پس از جدایی، (۴) درباره فقدان، و (۵) پس از فقدان. یافته‌ها نشان داد که فقدان تجربه‌شده پس از جدایی، فراتر از شریک عاطفی بوده و شامل رؤیاهای آینده، منابع شادی و جنبه‌هایی از خود نیز می‌شود. تلاش‌های مشارکت‌کنندگان برای حفظ رابطه، ارتباط مستمر، آرمان‌سازی و خیال‌پردازی درباره بازگشت، نقش تعیین‌کننده‌ای در طولانی شدن فرایند سوگ ایفا کرد. نتیجه‌گیری: جدایی‌های عاشقانه نه تنها به‌عنوان فقدان شریک عاطفی، بلکه به‌عنوان از دست دادن هویت، برنامه‌های آینده و منابع شادی تجربه می‌شود. تجربه‌های مشارکت‌کنندگان در ارتباط با طولانی شدن دوره سوگ، به‌عنوان تجربه‌ای مستمر و نه یک وضعیت بالینی، ناشی از ناتوانی آنان در بازپس‌گیری سرمایه‌گذاری عاطفی‌شان بود و جدایی را به‌عنوان پیوندی ادامه‌دار و نه پایانی مطلق نشان داد. از منظر بالینی، بهبود مستلزم دگرگونی این سرمایه‌گذاری و بازسازی معناست، نه تحمیل جدایی ناگهانی.