Federica Amici

Abstract Gestures are a fundamental component of primate communication. Here, we used social network analyses to assess how similarities in socio-demographic and contextual profiles (proximity, kinship, age similarity, sex combination, contextual similarity) related to patterns of gestural communication (repertoire similarity, gestural frequency and responsiveness), at the individual, dyadic and group levels. We recorded gestures in two captive groups of Sumatran orangutans ( Pongo abelii ) ( N = 16). Principal component analyses revealed two main dimensions explaining variance in gestural profiles, reflecting spatial proximity, contextual similarity and partially kinship and sex combination. At the dyadic level, spatial proximity predicted higher gestural frequency, whereas communities were mainly described by kinship, age and contextual similarity. These findings suggest that while spatial proximity and contextual similarity consistently shaped gestural communication at the individual level, demographic variables became more influential at the community level, where gestural communities may rather reflect enduring demographic and contextual characteristics.

ژست‌ها بخش اساسی ارتباط در نخستی‌ها هستند. در این پژوهش، از تحلیل شبکه‌های اجتماعی برای ارزیابی اینکه چگونه شباهت‌های پروفایل‌های اجتماعی-جمعیتی و زمینه‌ای (نزدیکی مکانی، خویشاوندی، شباهت سنی، ترکیب جنسی، شباهت زمینه‌ای) با الگوهای ارتباط حرکتی (شباهت در مجموعه حرکات، فراوانی حرکات و پاسخ‌دهی) در سطح فردی، دوتایی و گروهی مرتبط است، استفاده شد. حرکات در دو گروه اسیر اورانگوتان‌های سوماترایی (Pongo abelii) (N = 16) ثبت گردید. تحلیل‌های مؤلفه اصلی دو بعد اصلی را نشان داد که واریانس پروفایل‌های حرکتی را توضیح می‌دهند و منعکس‌کننده نزدیکی مکانی، شباهت زمینه‌ای و تا حدی خویشاوندی و ترکیب جنسی هستند. در سطح دوتایی، نزدیکی مکانی پیش‌بینی‌کننده فراوانی بیشتر حرکات بود، در حالی که جوامع عمدتاً با خویشاوندی، سن و شباهت زمینه‌ای توصیف می‌شوند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که در حالی که نزدیکی مکانی و شباهت زمینه‌ای به طور پیوسته ارتباط حرکتی را در سطح فردی شکل می‌دهند، متغیرهای جمعیتی در سطح جامعه تأثیرگذارتر می‌شوند، جایی که جوامع حرکتی ممکن است بیشتر منعکس‌کننده ویژگی‌های پایدار جمعیتی و زمینه‌ای باشند.