Gang Pan

Immersive virtual reality (VR) and neurofeedback (NF) are increasingly promoted to enhance mindfulness meditation, yet it remains unknown whether these externally engaging technologies confer lasting benefits for trait mindfulness over sustained practice. This longitudinal randomized controlled trial compared three conditions over a 4-week program (eight sessions) with a three-month follow-up: screen-based audio-guided mindfulness (Non-VR), mindfulness in an immersive VR environment (VR), and mindfulness in VR with real-time EEG neurofeedback (VR-NF). Ninety-four meditation-naïve participants completed the study. Trait mindfulness (Five Facet Mindfulness Questionnaire, FFMQ) was assessed at six time points, EEG signal was recorded during all sessions, and subjective presence (Igroup Presence Questionnaire, IPQ) in VR was measured. Linear mixed models and Bayesian analysis revealed comparable FFMQ increases across all three groups, indicating that VR and VR-NF did not confer added behavioral benefit for trait mindfulness development. Higher IPQ presence scores showed a modest negative correlation with long-term FFMQ gains at three-month follow-up. Exploratory EEG analyses described a numerically steeper theta trajectory in the Non-VR group relative to the VR and VR-NF groups, whereas alpha trajectories were comparable across groups. However, because the two EEG systems were not equivalent across conditions and recordings were obtained from frontopolar sites, these patterns are descriptive only and cannot be interpreted as evidence of group differences. Taken together, these findings suggest that VR and VR-NF did not confer added benefit for trait mindfulness in long-term mindfulness training.

واقعیت مجازی فراگیر (VR) و نوروفیدبک (NF) به طور فزاینده‌ای برای ارتقای مدیتیشن ذهن‌آگاهی تبلیغ می‌شوند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این فناوری‌های برانگیزاننده‌ی بیرونی، منافع پایداری برای ذهن‌آگاهی صفتی در طول تمرین مستمر فراهم می‌کنند یا خیر. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی طولی سه وضعیت را در طول یک برنامه‌ی ۴ هفته‌ای (هشت جلسه) با پیگیری سه‌ماهه مقایسه کرد: ذهن‌آگاهی مبتنی بر صفحه‌نمایش با راهنمایی صوتی (Non-VR)، ذهن‌آگاهی در محیط واقعیت مجازی فراگیر (VR)، و ذهن‌آگاهی در واقعیت مجازی با نوروفیدبک EEG زمان واقعی (VR-NF). نود و چهار شرکت‌کننده بدون سابقه مدیتیشن مطالعه را به پایان رساندند. ذهن‌آگاهی صفتی (پرسشنامه ذهن‌آگاهی پنج‌وجهی، FFMQ) در شش نقطه زمانی ارزیابی شد، سیگنال EEG در تمام جلسات ثبت گردید و حضور ذهنی ذهنی (پرسشنامه حضور Igroup، IPQ) در واقعیت مجازی اندازه‌گیری شد. مدل‌های خطی آمیخته و تحلیل بیزی افزایش‌های FFMQ مشابهی را در هر سه گروه نشان دادند که بیانگر آن است که VR و VR-NF سود رفتاری افزوده‌ای برای توسعه ذهن‌آگاهی صفتی ایجاد نکردند. نمرات بالاتر حضور IPQ همبستگی منفی اندکی با افزایش‌های بلندمدت FFMQ در پیگیری سه‌ماهه نشان داد. تحلیل‌های اکتشافی EEG، شیب تتا عددی تندتری را در گروه Non-VR نسبت به گروه‌های VR و VR-NF توصیف کردند، در حالی که شیب‌های آلفا در میان گروه‌ها مشابه بود. با این حال، از آنجا که دو سیستم EEG در شرایط مختلف معادل نبودند و ثبت‌ها از نواحی فرونتوپولار انجام شد، این الگوها صرفاً توصیفی بوده و نمی‌توان آن‌ها را به عنوان شواهدی از تفاوت گروهی تفسیر کرد. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهند که VR و VR-NF سود افزوده‌ای برای ذهن‌آگاهی صفتی در آموزش طولی ذهن‌آگاهی ایجاد نکردند.