Grace K. Dagher

This study examines how emotional intelligence (EI) affects work–life balance (WLB), job satisfaction, and work engagement among Lebanese employees, drawing on the job demands–resources (JD–R) and spillover theories. Data were collected through an online survey from 244 Lebanese employees and analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The results show that emotional intelligence positively predicts job satisfaction (β = 0.366, p < 0.001) and work engagement (β = 0.307, p < 0.001). Emotional intelligence also significantly predicts work–life balance (β = 0.251, p < 0.001). Furthermore, work–life balance and job satisfaction sequentially mediate the relationship between emotional intelligence and work engagement (indirect effect β = 0.046, p = 0.008), indicating partial mediation. These findings highlight the complementary roles of personal resources (emotional intelligence) and contextual resources (work–life balance) in shaping employee attitudes and behaviors. This research contributes to the limited literature and extends the study of emotional intelligence and employee well-being by offering fresh insights and practical implications. The research concludes with recommendations for policymakers by emphasizing the importance of aligning employee needs with organizational goals to create more effective and human-centered workplace policies. The study also includes limitations and recommendations for future research.

این مطالعه به بررسی تأثیر هوش هیجانی (EI) بر تعادل کار–زندگی (WLB)، رضایت شغلی و درگیری شغلی در میان کارکنان لبنانی می‌پردازد و از نظریه‌های تقاضا–منابع شغلی (JD–R) و سرریز بهره می‌گیرد. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از ۲۴۴ نفر از کارکنان لبنانی جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش هیجانی به طور مثبت رضایت شغلی (β = ۰.۳۶۶، p < ۰.۰۰۱) و درگیری شغلی (β = ۰.۳۰۷، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. همچنین، هوش هیجانی به طور معناداری تعادل کار–زندگی (β = ۰.۲۵۱، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. افزون بر این، تعادل کار–زندگی و رضایت شغلی به صورت متوالی رابطه بین هوش هیجانی و درگیری شغلی را میانجی‌گری می‌کنند (اثر غیرمستقیم β = ۰.۰۴۶، p = ۰.۰۰۸) که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. این یافته‌ها نقش‌های مکمل منابع فردی (هوش هیجانی) و منابع زمینه‌ای (تعادل کار–زندگی) را در شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای کارکنان برجسته می‌کند. این پژوهش به ادبیات محدود موجود افزوده و مطالعه هوش هیجانی و بهزیستی کارکنان را با ارائه بینش‌های نو و پیامدهای عملی گسترش می‌دهد. پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاران و تأکید بر اهمیت همسویی نیازهای کارکنان با اهداف سازمانی به منظور ایجاد سیاست‌های محیط کار مؤثرتر و انسان‌محور به پایان می‌رسد. همچنین، محدودیت‌ها و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.