Intimate partner violence and children’s memory.
خشونت شریک صمیمی و حافظه کودکان.
چکیده
The current study was designed to examine the relation between intimate partner violence (IPV) and children's memory and drew from a socioeconomically and racially diverse sample of children living in and around a midsized southeastern city (n = 140). Mother-reported IPV when the children were 30 months old was a significant predictor of children's short-term, working, and deliberate memory at 60 months of age, even after controlling for the children's sex and race, the families' income-to-needs ratio, the children's expressive vocabulary, and maternal harsh-intrusive parenting behaviors. These findings add to the limited extant literature that finds linkages between IPV and children's cognitive functioning and suggest that living in households in which physical violence is perpetrated among intimate partners may have a negative effect on multiple domains of children's memory development.
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خشونت شریک صمیمی (IPV) و حافظه کودکان طراحی شده است و از نمونه‌ای با تنوع اقتصادی-اجتماعی و نژادی از کودکان ساکن در یک شهر متوسط در جنوب شرقی ایالات متحده و اطراف آن (n = 140) بهره برده است. گزارش مادران از خشونت شریک صمیمی زمانی که کودکان ۳۰ ماهه بودند، پیش‌بینی‌کننده معناداری برای حافظه کوتاه‌مدت، حافظه فعال و حافظه عمدی کودکان در سن ۶۰ ماهگی بود؛ حتی پس از کنترل جنسیت و نژاد کودک، نسبت درآمد به نیاز خانواده، واژگان بیانی کودک و رفتارهای فرزندپروری خشن-مداخله‌گر مادرانه. این یافته‌ها به ادبیات محدود موجود که ارتباط بین خشونت شریک صمیمی و عملکرد شناختی کودکان را نشان می‌دهد، می‌افزاید و حاکی از آن است که زندگی در خانواده‌هایی که در آن‌ها خشونت فیزیکی میان شرکای صمیمی رخ می‌دهد، می‌تواند تأثیر منفی بر حوزه‌های مختلف رشد حافظه کودکان داشته باشد.