Jana Haritatos

Artificial intelligence (AI) chatbots are increasingly embedded in adolescents’ daily lives, yet developmental science research struggles to keep pace with adoption. This mixed-methods study gathered developmental expert perspectives via a survey ( n = 141 researchers studying youth and technology and adjacent professionals) and semi-structured interviews ( n = 15) to inform a coordinated research and policy agenda on adolescent AI use. The study aims were to identify (1) priority AI use cases for future study, (2) priority research questions and methods, as well as barriers to future research, and (3) societal guardrails that developmental professionals recommend enacting now, while research is underway. Participants cautioned against vague “screen time” measures and agreed that nearly all use cases merit study but prioritized those with severe or irreversible immediate-term harms, AI literacy, AI as a social/relational actor, AI-generated (mis)information, and overreliance. Participants emphasized that methodological pluralism and triangulation, including within individual studies, are essential, agreeing that different methods can be complementary to address distinct research questions. Key barriers included the rapid pace of change in AI technology and use relative to academic timelines, limited industry transparency, funding gaps, and misaligned academic incentives. Proposed solutions included shared infrastructure, interdisciplinary consortia, and community partnerships. Participants underscored that responsibility for safe AI should not rest primarily on adolescents and families and identified three immediate guardrails: enforceable youth-centered regulation, developmentally informed design, and multidimensional AI literacy. Findings clarify a preliminary direction for the field and emphasize that coordination among researchers and between sectors is needed.

چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای در زندگی روزمره نوجوانان جای گرفته‌اند، اما پژوهش‌های علم رشد با سرعت پذیرش این فناوری همگام نیستند. این مطالعه با روش ترکیبی، دیدگاه‌های متخصصان رشد را از طریق یک پیمایش (n = 141 پژوهشگر حوزه نوجوانان و فناوری و حرفه‌ای‌های مرتبط) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 15) گردآوری کرد تا دستورکار هماهنگ پژوهشی و سیاستی درباره استفاده نوجوانان از هوش مصنوعی را تدوین کند. اهداف مطالعه عبارت بودند از: (1) شناسایی موارد اولویت‌دار استفاده از هوش مصنوعی برای پژوهش‌های آتی، (2) شناسایی پرسش‌ها و روش‌های پژوهشی اولویت‌دار و همچنین موانع پژوهش‌های آینده، و (3) تعیین چارچوب‌های محافظتی اجتماعی که متخصصان رشد توصیه می‌کنند همزمان با انجام پژوهش‌ها، اجرایی شوند. شرکت‌کنندگان نسبت به سنجش‌های مبهم «زمان استفاده از صفحه‌نمایش» هشدار دادند و توافق داشتند که تقریباً همه موارد استفاده شایسته مطالعه هستند، اما مواردی با آسیب‌های شدید یا غیرقابل بازگشت در کوتاه‌مدت، سواد هوش مصنوعی، نقش اجتماعی/ارتباطی هوش مصنوعی، اطلاعات (نادرست) تولیدشده توسط هوش مصنوعی و اتکای بیش از حد را در اولویت قرار دادند. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که کثرت‌گرایی روشی و مثلث‌سازی، حتی در درون یک مطالعه، ضروری است و توافق داشتند که روش‌های مختلف می‌توانند برای پاسخ به پرسش‌های پژوهشی متفاوت، مکمل یکدیگر باشند. موانع کلیدی شامل سرعت بالای تغییرات فناوری و استفاده از هوش مصنوعی نسبت به زمان‌بندی‌های دانشگاهی، شفافیت محدود صنعت، کمبود منابع مالی و عدم تطابق مشوق‌های دانشگاهی بود. راه‌حل‌های پیشنهادی شامل زیرساخت مشترک، کنسرسیوم‌های میان‌رشته‌ای و مشارکت‌های اجتماعی بود. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که مسئولیت ایمنی هوش مصنوعی نباید عمدتاً بر دوش نوجوانان و خانواده‌ها باشد و سه چارچوب فوری را شناسایی کردند: مقررات قابل اجرا با محوریت نوجوانان، طراحی مبتنی بر رشد و سواد چندبعدی هوش مصنوعی. یافته‌ها جهت‌گیری مقدماتی این حوزه را روشن می‌کند و بر ضرورت هماهنگی میان پژوهشگران و بین بخش‌ها تأکید دارد.