Jianjun Li

Stroboscopic visual training (SVT) uses intermittently occluding eyewear to overload perceptual–cognitive processing, and it has been studied across a growing range of sporting contexts. Its efficacy on visuomotor and cognitive outcomes has now been synthesized by several systematic reviews and meta-analyses; its safety, by contrast, has received little dedicated scrutiny. Drawing on 27 studies of stroboscopic training in athletes identified from PubMed, Scopus, and Web of Science, this mini-review examines how participant safety has been screened, monitored, and reported, and outlines the pathways through which the intervention could plausibly cause harm: visual–vestibular conflict and disorientation during dynamic tasks, transient injury risk arising from deliberately degraded vision, cognitive and mental fatigue, and the largely uncharacterized question of photosensitivity-related risk. We find that structured safety monitoring remains uncommon rather than entirely absent. Three studies clearly reported proactive symptom or adverse-event monitoring, while one additional study described safety oversight without structured proactive symptom surveillance. Only one study reported qualitative tolerability symptoms. The sparse and heterogeneous safety reporting therefore does not allow the safety profile of SVT to be characterized reliably. We propose a minimum screening and adverse-event-reporting framework for SVT, aligned with established harms-reporting standards. Addressing this blind spot is important for wider and safer implementation of SVT across populations and settings.

آموزش بینایی استروبوسکوپیک (SVT) با استفاده از عینک‌هایی که به طور متناوب دید را مسدود می‌کنند، به منظور افزایش بار پردازش ادراکی-شناختی به کار می‌رود و در زمینه‌های ورزشی متعددی مورد مطالعه قرار گرفته است. اثربخشی آن بر پیامدهای بینایی-حرکتی و شناختی تاکنون توسط چندین مرور نظام‌مند و فراتحلیل جمع‌بندی شده است؛ اما ایمنی آن، در مقابل، کمتر مورد بررسی اختصاصی قرار گرفته است. با استفاده از ۲۷ مطالعه آموزش استروبوسکوپیک در ورزشکاران که از پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science شناسایی شده‌اند، این مرور کوتاه به بررسی نحوه غربالگری، پایش و گزارش‌دهی ایمنی شرکت‌کنندگان می‌پردازد و مسیرهایی را که از طریق آن‌ها این مداخله می‌تواند به طور منطقی موجب آسیب شود، تشریح می‌کند: تعارض بینایی-دهلیزی و سردرگمی در حین انجام تکالیف پویا، خطر موقت آسیب ناشی از کاهش عمدی بینایی، خستگی شناختی و ذهنی، و مسئله عمدتاً ناشناخته خطرات مرتبط با حساسیت به نور. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش ساختاریافته ایمنی بیشتر نادر است تا کاملاً غایب. سه مطالعه به طور واضح پایش پیش‌فعال علائم یا رویدادهای نامطلوب را گزارش کرده‌اند، در حالی که یک مطالعه دیگر نظارت ایمنی را بدون پایش ساختاریافته علائم به طور پیش‌فعال توصیف کرده است. تنها یک مطالعه علائم کیفی تحمل‌پذیری را گزارش کرده است. بنابراین، گزارش‌دهی پراکنده و ناهمگون ایمنی اجازه نمی‌دهد که نمایه ایمنی SVT به طور قابل اعتمادی مشخص شود. ما یک چارچوب حداقلی برای غربالگری و گزارش‌دهی رویدادهای نامطلوب در SVT، هماهنگ با استانداردهای گزارش‌دهی آسیب‌های شناخته‌شده، پیشنهاد می‌کنیم. پرداختن به این خلأ برای اجرای گسترده‌تر و ایمن‌تر SVT در جمعیت‌ها و محیط‌های مختلف اهمیت دارد.