Jiuzhou Hao

Language development depends on both the quantity of linguistic input children receive and their ability to uptake input, yet the relationship between these two factors remains unclear. This study adopted the structural priming paradigm to examine how input and uptake shape syntactic development in three groups of Mandarin-speaking children aged 5–9 years ( N = 75, N female = 39): neurotypical monolinguals (optimal input and uptake), monolinguals with Developmental Language Disorder (optimal input, reduced uptake), and Mandarin-English heritage bilinguals (reduced input, optimal uptake). All groups had acquired the target non-canonical structures (the BA-, BEI-, and OSV-constructions). However, reduced input and reduced uptake were associated with distinct production patterns. Heritage bilinguals produced more canonical structures (the SVO-construction), whereas monolingual children, particularly those with Developmental Language Disorder, favoured the BA-construction, suggesting differences in underlying learning mechanisms and production strategies that may be shaped by their language (learning) experience. Moreover, while richer input enhanced uptake, reduced input did not diminish it, suggesting input quantity and processing ability play separable yet interacting roles in development.

رشد زبان به هر دو عامل کمیت ورودی زبانی که کودکان دریافت می‌کنند و توانایی آن‌ها در جذب این ورودی وابسته است، اما رابطه میان این دو عامل همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش با اتخاذ الگوی آغازگری ساختاری، بررسی کرد که چگونه ورودی و جذب، رشد نحوی را در سه گروه از کودکان ماندارین‌زبان ۵ تا ۹ ساله (N = ۷۵، N زن = ۳۹) شکل می‌دهد: تک‌زبانه‌های نوروتایپیک (ورودی و جذب بهینه)، تک‌زبانه‌های دارای اختلال رشد زبان (ورودی بهینه، جذب کاهش‌یافته) و دوزبانه‌های میراثی ماندارین-انگلیسی (ورودی کاهش‌یافته، جذب بهینه). همه گروه‌ها ساختارهای هدف غیرقانونی (ساختارهای BA-، BEI- و OSV-) را فراگرفته بودند. با این حال، ورودی و جذب کاهش‌یافته با الگوهای تولیدی متفاوتی همراه بود. دوزبانه‌های میراثی ساختارهای قانونی بیشتری (ساختار SVO-) تولید کردند، در حالی که کودکان تک‌زبانه، به‌ویژه آن‌هایی که اختلال رشد زبان داشتند، ساختار BA- را ترجیح دادند که این امر حاکی از تفاوت در سازوکارهای یادگیری زیربنایی و راهبردهای تولیدی است که ممکن است توسط تجربه زبانی (یادگیری) آن‌ها شکل گرفته باشد. افزون بر این، در حالی که ورودی غنی‌تر جذب را افزایش داد، ورودی کاهش‌یافته موجب کاهش آن نشد که این امر نشان می‌دهد کمیت ورودی و توانایی پردازش نقش‌هایی مجزا اما متعامل در رشد ایفا می‌کنند.