Leon Wansleben

Abstract One mechanism driving persistent inequalities in childcare provision, despite rising investments and a substantial expansion of childcare facilities, may consist in the locational choices of providers, who eschew poorer neighbourhoods. Our analysis is the first to combine georeferenced data on child daycare centres with socio-demographic information from fifty-two German cities and 2,607 neighbourhoods to test this proposition. The study explores the correlation between local access to daycare centres and the proportion of social benefit recipients in the respective neighbourhoods. Our results indicate that neighbourhoods with greater socio-demographic difficulties in German cities have fewer daycare centres. This is exclusively due to the expansion of (publicly subsidised) daycare centres run by non-profit providers in neighbourhoods that are socio-economically better off. While the subsidiary principle in German social law explains the pivotal role of non-profit providers, municipalities should compensate for unequal childcare provision; however, such compensatory provision remains weak. Overall, the unequal spatial provision may contribute to the socially stratified utilisation of childcare in Germany, despite extensive public funding.

یکی از سازوکارهایی که به تداوم نابرابری‌ها در تأمین خدمات مراقبت از کودکان منجر می‌شود، علی‌رغم افزایش سرمایه‌گذاری‌ها و گسترش قابل توجه مراکز مراقبت از کودکان، ممکن است انتخاب‌های مکانی ارائه‌دهندگان خدمات باشد که از محله‌های فقیرتر اجتناب می‌کنند. تحلیل حاضر نخستین پژوهشی است که داده‌های جغرافیایی مراکز مراقبت روزانه کودکان را با اطلاعات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی از پنجاه‌ودو شهر آلمان و ۲٬۶۰۷ محله ترکیب می‌کند تا این فرضیه را بیازماید. این مطالعه به بررسی همبستگی میان دسترسی محلی به مراکز مراقبت روزانه و نسبت دریافت‌کنندگان مزایای اجتماعی در هر محله می‌پردازد. نتایج ما نشان می‌دهد که محله‌هایی با مشکلات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی بیشتر در شهرهای آلمان، مراکز مراقبت روزانه کمتری دارند. این امر منحصراً ناشی از گسترش مراکز مراقبت روزانه (با یارانه عمومی) متعلق به ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی در محله‌هایی است که از نظر اقتصادی ـ اجتماعی وضعیت بهتری دارند. در حالی که اصل فرعی بودن در حقوق اجتماعی آلمان نقش محوری ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی را توضیح می‌دهد، شهرداری‌ها باید کمبود تأمین خدمات مراقبت از کودکان را جبران کنند؛ با این حال، این جبران همچنان ضعیف باقی مانده است. در مجموع، تأمین فضایی نابرابر ممکن است به استفاده طبقاتی از خدمات مراقبت از کودکان در آلمان، علی‌رغم تأمین مالی گسترده دولتی، دامن بزند.