Libby M. Garrett

Education grapples with two essential orientations to instruction: teacher-centered and student-centered; each has important strengths and weaknesses for children's learning. This narrative review concerns how these two learning orientations (LOs) have been measured in research by examining 75 years of Likert scale LO measures. Candidate instruments were identified through iterative database and reference-list searches, and were retained if they used a Likert scale format, applied to teaching generally rather than a specific subject, yielded scores for exactly two orientations, had undergone formal scale development, and had been used by researchers other than the scale's developer. Fifteen instruments met these criteria. We organize them into five dominant perspectives or theoretical frameworks: progressivism, teacher control and student autonomy, developmental, constructivism, and teacher/student-centered and -oriented. A central observation is that measures differ in whether they treat teacher- and student-oriented beliefs as opposite ends of a single continuum or as orthogonal, potentially coexisting constructs; we argue the latter framing may better capture teachers’ belief systems and better accommodate instruction that blends structure and autonomy. By summarizing instruments and their psychometric properties, this review offers researchers a comprehensive reference for selecting measures of these constructs, as well as context for developing new measures.

آموزش با دو گرایش اساسی در تدریس مواجه است: معلم‌محور و دانش‌آموزمحور؛ هر یک از این گرایش‌ها نقاط قوت و ضعف مهمی برای یادگیری کودکان دارند. این مرور روایتی به بررسی چگونگی سنجش این دو گرایش یادگیری (LOs) در پژوهش‌ها می‌پردازد و ۷۵ سال سنجش‌های گرایش یادگیری با مقیاس لیکرت را مرور می‌کند. ابزارهای مورد نظر از طریق جستجوی تکرارشونده در پایگاه‌های داده و فهرست منابع شناسایی شدند و در صورتی حفظ شدند که از قالب مقیاس لیکرت استفاده کرده باشند، به تدریس به طور کلی (نه یک موضوع خاص) پرداخته باشند، برای دقیقاً دو گرایش نمره‌دهی داشته باشند، توسعه مقیاس رسمی را طی کرده باشند و توسط پژوهشگرانی غیر از توسعه‌دهنده مقیاس به کار رفته باشند. پانزده ابزار این معیارها را داشتند. ما آن‌ها را در پنج دیدگاه یا چارچوب نظری غالب سازماندهی می‌کنیم: پراگرسیویسم، کنترل معلم و خودمختاری دانش‌آموز، رشدی، ساخت‌گرایی و معلم/دانش‌آموزمحور و -گرا. مشاهده مرکزی این است که سنجه‌ها در این که باورهای معلم‌محور و دانش‌آموزمحور را به عنوان دو سر یک پیوستار واحد یا به عنوان سازه‌هایی متعامد و بالقوه همزیست در نظر می‌گیرند، متفاوت هستند؛ ما استدلال می‌کنیم که چارچوب دوم ممکن است نظام باور معلمان را بهتر منعکس کند و آموزش ترکیبی از ساختار و خودمختاری را بهتر پوشش دهد. با خلاصه‌سازی ابزارها و ویژگی‌های روان‌سنجی آن‌ها، این مرور مرجعی جامع برای پژوهشگران جهت انتخاب سنجه‌های این سازه‌ها و نیز زمینه‌ای برای توسعه سنجه‌های جدید فراهم می‌کند.