Mahmudova Shoira Rustamovna

The organization of students’ learning and practical activities is one of the central methodological challenges of contemporary inclusive education. The physical placement of learners with different educational needs in the same classroom does not in itself guarantee meaningful participation, equal access to learning, or successful acquisition of practical competencies. Effective inclusion requires a pedagogically designed learning environment in which students with different abilities, learning rates, communication styles, sensory characteristics, and educational needs can participate in common activities while receiving appropriate levels of support. This article examines the methodological foundations for organizing learning and practical activities in inclusive classrooms and identifies the major pedagogical barriers that limit active student participation.

سازمان‌دهی فعالیت‌های یادگیری و عملی دانش‌آموزان یکی از چالش‌های اصلی روش‌شناختی آموزش فراگیر معاصر است. قرار دادن فیزیکی یادگیرندگان با نیازهای آموزشی متفاوت در یک کلاس به‌تنهایی تضمین‌کننده مشارکت معنادار، دسترسی برابر به یادگیری یا کسب موفقیت‌آمیز شایستگی‌های عملی نیست. فراگیری مؤثر مستلزم محیط یادگیری است که به‌صورت آموزشی طراحی شده باشد تا دانش‌آموزان با توانایی‌ها، سرعت‌های یادگیری، سبک‌های ارتباطی، ویژگی‌های حسی و نیازهای آموزشی متفاوت بتوانند در فعالیت‌های مشترک مشارکت کنند و در عین حال، سطوح مناسبی از حمایت را دریافت نمایند. این مقاله به بررسی مبانی روش‌شناختی سازمان‌دهی فعالیت‌های یادگیری و عملی در کلاس‌های فراگیر می‌پردازد و موانع عمده آموزشی را که مشارکت فعال دانش‌آموزان را محدود می‌کند، شناسایی می‌نماید.