Marco Angrisani

Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.

شواهد تجربی نشان می‌دهد که بحران‌های اجتماعی و شرایط نامطلوب می‌توانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روان‌رنجوری، برون‌گرایی، گشودگی، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی – تأثیر قابل‌توجهی بر واکنش‌های استرس دارند. در این مقاله، بررسی می‌شود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همه‌گیری COVID-19 مرتبط بوده‌اند. بر اساس داده‌های مطالعه Understanding America Study، یافته‌ها نشان می‌دهد که از زمان آغاز همه‌گیری، افرادی که سطوح بالایی از روان‌رنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیف‌تر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افزایش‌یافته در میان افراد با روان‌رنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابله‌ای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافته‌ها حاکی از آن است که تفاوت‌های مرتبط با شخصیت، به‌ویژه تحت تأثیر سطح روان‌رنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنش‌های سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک می‌کند. یافته‌های ما بر اهمیت صفات شخصیتی (به‌ویژه روان‌رنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحران‌های آینده بهره‌مند شوند، تأکید دارد.

Support for the growing population of family caregivers in the United States remains a challenging public health issue. With a limited workforce to support families coping with chronic and degenerative conditions, caregivers are turning to individualized approaches to gain information and emotional support. One approach that may be gaining popularity in caregiving support is the use of Artificial Intelligence (AI) chatbots. This study examined caregivers' awareness and general use of AI chatbots, their use of AI chatbots for caregiving purposes, and variations in these outcomes by individual characteristics (e.g., the Big 5 personality traits, internet literacy, cognitive ability) and caregiving contextual factors (e.g., caregiving relationship, caregiving stress, the health condition of the care recipient). To this end, we used one of the waves of the Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR), a longitudinal study of caregivers in the U.S. The sample consisted of 1,300 caregivers, with data collected between August and October 2025. We employed a cross-sectional, mixed-methods design, combining quantitative analysis of structured survey items with thematic coding of open-ended responses. Of the 487 respondents who reported being AI chatbot users, 25% used the technology for caregiving. Those who were more likely to use AI for caregiving were higher in openness, lower in internet literacy, lower in cognitive ability, helped with more caregiving tasks, and were more uncertain in their caregiving role. Over half (58%) used AI chatbots for information about caregiving, 34% for emotional support related to caregiving, and 37% reported other uses. Open-ended responses about individuals' experiences using AI chatbots for caregiving also revealed that the most common reason for use was information seeking. In addition, caregivers found the chatbot support to be useful, while acknowledging some limitations of their use. Future research should examine perceptions of AI chatbots among non-users, the mechanisms linking individual traits to caregiving-related chatbot use, and the longitudinal effects of such use on caregiver well-being.

حمایت از جمعیت رو به رشد مراقبان خانوادگی در ایالات متحده همچنان یک مسئله چالش‌برانگیز در حوزه سلامت عمومی است. با توجه به نیروی کار محدود برای حمایت از خانواده‌هایی که با شرایط مزمن و تحلیل‌برنده مواجه هستند، مراقبان به رویکردهای فردی برای کسب اطلاعات و حمایت عاطفی روی آورده‌اند. یکی از رویکردهایی که ممکن است در حمایت از مراقبان محبوبیت بیشتری پیدا کند، استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) است. این مطالعه به بررسی آگاهی و استفاده کلی مراقبان از چت‌بات‌های هوش مصنوعی، استفاده آن‌ها از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای اهداف مراقبتی، و تفاوت‌های این پیامدها بر اساس ویژگی‌های فردی (مانند پنج عامل بزرگ شخصیت، سواد اینترنتی، توانایی شناختی) و عوامل زمینه‌ای مراقبت (مانند نوع رابطه مراقبتی، استرس مراقبت، وضعیت سلامت دریافت‌کننده مراقبت) پرداخت. بدین منظور، یکی از موج‌های مطالعه Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR)، که یک مطالعه طولی درباره مراقبان در ایالات متحده است، مورد استفاده قرار گرفت. نمونه شامل ۱۳۰۰ مراقب بود و داده‌ها بین اوت و اکتبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. ما از یک طرح مقطعی با روش‌های ترکیبی استفاده کردیم که تحلیل کمی پرسش‌های ساختاریافته پرسشنامه را با کدگذاری تماتیک پاسخ‌های باز ترکیب می‌کرد. از میان ۴۸۷ پاسخ‌دهنده‌ای که گزارش کردند کاربر چت‌بات هوش مصنوعی هستند، ۲۵٪ از این فناوری برای مراقبت استفاده کردند. افرادی که احتمال بیشتری داشت از هوش مصنوعی برای مراقبت استفاده کنند، در باز بودن بالاتر، در سواد اینترنتی پایین‌تر، در توانایی شناختی پایین‌تر، در انجام وظایف مراقبتی بیشتر و در نقش مراقبتی خود نامطمئن‌تر بودند. بیش از نیمی (۵۸٪) از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای کسب اطلاعات درباره مراقبت، ۳۴٪ برای حمایت عاطفی مرتبط با مراقبت و ۳۷٪ برای سایر کاربردها استفاده کردند. پاسخ‌های باز درباره تجربه افراد از استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای مراقبت نیز نشان داد که رایج‌ترین دلیل استفاده، جستجوی اطلاعات بوده است. علاوه بر این، مراقبان حمایت چت‌بات را مفید یافتند، در حالی که به برخی محدودیت‌های استفاده از آن نیز اذعان داشتند. پژوهش‌های آتی باید به بررسی ادراکات نسبت به چت‌بات‌های هوش مصنوعی در میان غیرکاربران، سازوکارهای پیونددهنده ویژگی‌های فردی با استفاده مراقبتی از چت‌بات و اثرات طولی چنین استفاده‌ای بر بهزیستی مراقبان بپردازند.