Marushka Hajj

People with restricted mobility in humanitarian settings face extreme barriers to healthcare access, leading to functional decline, social isolation, and significant mental health distress [44]. In dense urban Lebanese refugee camps, hazardous infrastructure and the rising burden of non-communicable diseases (NCDs) further exacerbate the vulnerability of homebound and bed-ridden individuals and their informal caregivers [30]. This study evaluates the operational feasibility and outcomes of a multidisciplinary nurse-led home-based care (HBC) model designed to address these physical and psychosocial needs. This convergent mixed-methods descriptive study investigated a nurse-led HBC program in the Shatila and Bourj el Barajneh refugee camps in Beirut, Lebanon, between June 2021 and October 2023. We analysed routinely collected operational data for 105 patient-caregiver dyads (verbal retrospective consent) and conducted semi-structured in-depth interviews with a purposive subsample of 16 dyads as 32 participants 16 patients and 16 informal caregivers (written prospective consent) to explore participant perceptions. Quantitative outcomes were analysed for the n=79 dyads who completed the full intervention. The program achieved a high retention rate of 82%. Quantitative findings demonstrated significant improvements in mental health, with a reduction in depression and anxiety scores for both patients and caregivers (both p < 0.001). Enrolment was accompanied by statistically significant reductions in depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) scores among both patients and caregivers (both \(p<0.001\) ). Statistically significant gains were observed in physical dependency (Basic Activities of Daily Living, p= 0.003), alongside documented wound healing and maintenance of high medication adherence. Qualitative data revealed that the program’s primary value lay in alleviating profound social isolation, restoring dignity, and providing emotional and practical support, which participants often prioritized alongside clinical nursing interventions. Multidisciplinary nurse-led HBC is a feasible and acceptable model for delivering care to highly vulnerable populations in complex humanitarian settings. While the single-arm design precludes definitive causal attribution, observed trajectories indicate that in contexts of chronic distress, the psychosocial and relational components of care are as vital as clinical nursing intervention for fostering resilience in both patients and caregivers.

افراد با محدودیت حرکتی در محیط‌های انسانی با موانع شدید دسترسی به مراقبت‌های سلامت مواجه هستند که این امر منجر به افت عملکردی، انزوای اجتماعی و پریشانی شدید سلامت روان می‌شود [44]. در اردوگاه‌های پناهجویی متراکم شهری لبنان، زیرساخت‌های خطرناک و افزایش بار بیماری‌های غیرواگیر (NCDs) آسیب‌پذیری افراد خانه‌نشین و بستری و مراقبان غیررسمی آن‌ها را تشدید می‌کند [30]. این پژوهش امکان‌سنجی عملیاتی و پیامدهای یک مدل چندرشته‌ای مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را که با هدف پاسخ به نیازهای جسمی و روانی-اجتماعی طراحی شده است، ارزیابی می‌کند. این مطالعه توصیفی با روش ترکیبی همگرا، برنامه مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را در اردوگاه‌های پناهجویی شتیلا و برج‌البراجنه در بیروت، لبنان، بین ژوئن 2021 تا اکتبر 2023 مورد بررسی قرار داد. داده‌های عملیاتی جمع‌آوری‌شده به طور روتین برای 105 زوج بیمار-مراقب (رضایت شفاهی گذشته‌نگر) تحلیل شد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با زیرنمونه هدفمند 16 زوج به عنوان 32 شرکت‌کننده (16 بیمار و 16 مراقب غیررسمی) (رضایت کتبی آینده‌نگر) جهت بررسی ادراکات شرکت‌کنندگان انجام شد. پیامدهای کمی برای n=79 زوج که مداخله کامل را به پایان رساندند، تحلیل شد. برنامه نرخ نگهداشت بالای 82٪ را به دست آورد. یافته‌های کمی بهبود معنادار در سلامت روان، با کاهش نمرات افسردگی و اضطراب برای بیماران و مراقبان (هر دو p < 0.001) را نشان داد. ثبت‌نام با کاهش معنادار آماری در نمرات افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) در میان بیماران و مراقبان همراه بود (هر دو \(p<0.001\)). بهبود معنادار آماری در وابستگی جسمی (فعالیت‌های پایه زندگی روزمره، p=0.003) مشاهده شد، به همراه مستندسازی بهبود زخم و حفظ پایبندی بالای دارویی. داده‌های کیفی نشان داد که ارزش اصلی برنامه در کاهش انزوای اجتماعی عمیق، بازگرداندن کرامت و ارائه حمایت عاطفی و عملی نهفته است که شرکت‌کنندگان اغلب آن را هم‌تراز با مداخلات پرستاری بالینی اولویت‌بندی می‌کردند. مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار، مدلی امکان‌پذیر و قابل قبول برای ارائه مراقبت به جمعیت‌های بسیار آسیب‌پذیر در محیط‌های پیچیده انسانی است. اگرچه طراحی تک‌گروهی نسبت علی قطعی را منتفی می‌کند، اما روندهای مشاهده‌شده نشان می‌دهد که در زمینه‌های پریشانی مزمن، مؤلفه‌های روانی-اجتماعی و ارتباطی مراقبت به اندازه مداخلات پرستاری بالینی برای تقویت تاب‌آوری در بیماران و مراقبان حیاتی است.