Michael Sailer

Background The Interactive-Constructive-Active-Passive (ICAP) framework makes assumptions about the relationships between observable types of learning activities (passive, active, constructive, interactive), cognitive processes, and learning outcomes. Yet, rigorous empirical studies are still lacking establishing the validity of the ICAP framework. Aims This study investigates the effects of student engagement in passive, active, constructive and interactive learning activities on their surface and deep knowledge gain, and their motivation. Additionally, the study aims to determine the associations between students’ cognitive processes, their learning activities, as well as surface and deep knowledge gain. Sample Participants were 249 pre-service teachers. Methods After reading a text on multimedia learning, participants were asked to reread the text (passive condition), to underline central information in the text (active condition), to work on three open-ended tasks addressing the text (constructive condition), or to work on the same tasks in pairs (interactive condition). Results No statistically significant effects of condition on surface or deep knowledge could be detected. Regarding motivation, participants in the interactive condition reported statistically significantly higher levels of perceived relatedness compared to all other conditions. Furthermore, only participants in the interactive condition reported statistically significantly higher levels of interactive cognitive processes compared to those in all other conditions. Constructive cognitive processes were statistically significantly negatively associated with deep knowledge gain. Conclusion The findings suggest that the empirical foundation supporting the ICAP framework may not yet be sufficiently robust. Yet, more research is needed that applies a more rigorous methodology exploring the ICAP framework.

زمینه: چارچوب تعاملی-سازنده-فعال-منفعل (ICAP) فرضیاتی را درباره روابط میان انواع قابل مشاهده فعالیت‌های یادگیری (منفعل، فعال، سازنده، تعاملی)، فرایندهای شناختی و پیامدهای یادگیری مطرح می‌کند. با این حال، مطالعات تجربی دقیق که روایی چارچوب ICAP را اثبات کنند، هنوز وجود ندارند. اهداف: این مطالعه تأثیر مشارکت دانشجویان در فعالیت‌های یادگیری منفعل، فعال، سازنده و تعاملی را بر کسب دانش سطحی و عمقی و انگیزش آن‌ها بررسی می‌کند. همچنین، هدف مطالعه تعیین روابط میان فرایندهای شناختی دانشجویان، فعالیت‌های یادگیری آن‌ها و نیز کسب دانش سطحی و عمقی است. نمونه: شرکت‌کنندگان شامل ۲۴۹ معلم پیش‌خدمت بودند. روش‌ها: پس از مطالعه متنی درباره یادگیری چندرسانه‌ای، از شرکت‌کنندگان خواسته شد متن را مجدداً مطالعه کنند (شرایط منفعل)، اطلاعات مرکزی متن را خط بکشند (شرایط فعال)، به سه پرسش بازپاسخ مرتبط با متن پاسخ دهند (شرایط سازنده)، یا همین وظایف را به صورت دو نفره انجام دهند (شرایط تعاملی). نتایج: هیچ اثر معنادار آماری از شرایط بر دانش سطحی یا عمقی مشاهده نشد. در خصوص انگیزش، شرکت‌کنندگان در شرایط تعاملی سطوح معنادار آماری بالاتری از احساس ارتباط را نسبت به سایر شرایط گزارش کردند. همچنین، تنها شرکت‌کنندگان در شرایط تعاملی سطوح معنادار آماری بالاتری از فرایندهای شناختی تعاملی را نسبت به سایر شرایط گزارش کردند. فرایندهای شناختی سازنده با کسب دانش عمقی رابطه منفی معنادار آماری داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایه تجربی حمایت‌کننده از چارچوب ICAP هنوز به اندازه کافی قوی نیست. با این حال، پژوهش‌های بیشتری با روش‌شناسی دقیق‌تر برای بررسی چارچوب ICAP مورد نیاز است.