Mohammed Mesfer Alghamdi

Technical and vocational education and training (TVET) has the potential to contribute to environmental sustainability and economic diversification through the incorporation of skills and capacities for sustainability in curricula, teaching, governance, and institutional practice. The present study provides a mixed methods institutional analysis of the perceived sustainability and integration of environmental economics in one anonymised public technical education institution in Saudi Arabia. After receiving the appropriate ethics approvals, a survey was conducted to 100 staff (82 trainers and 18 administrators) from 18 April to 31 May 2024. To explain and contextualise the quantitative patterns, semi-structured interviews, open-ended responses, and institutional documents were used. 40% responded “moderate integration”, 35% responded “limited integration”, 15% responded “full embedded”, and 10% responded “not integrated”. The positive associations were found for curriculum integration, the effectiveness of digital tools, governance and leadership, and entrepreneurship-oriented training, whereas resource and trainer-preparation barriers were negatively associated with sustainability-education outcomes. The qualitative evidence converged on three implementation needs: the need for explicit sustainability learning outcomes, systematic monitoring, and targeted trainer development. The results are not to be interpreted as evidence of cause and effect or as nationally representative staff perceptions. The study provides a tentative implementation framework based on indicators, 12 measurable indicators, identified data sources, review cycles, and institutional owners. The framework provides a sensible foundation for local auditing and improvement and needs to be validated both institutionally and over time.

آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای (TVET) این ظرفیت را دارد که از طریق گنجاندن مهارت‌ها و توانمندی‌های مرتبط با پایداری در برنامه‌های درسی، آموزش، حکمرانی و رویه‌های نهادی، به پایداری زیست‌محیطی و تنوع‌بخشی اقتصادی کمک کند. مطالعه حاضر، تحلیل نهادی با رویکرد آمیخته‌ای از ادراک پایداری و ادغام اقتصاد زیست‌محیطی در یک مؤسسه آموزش فنی دولتی ناشناس در عربستان سعودی ارائه می‌دهد. پس از اخذ مجوزهای اخلاقی لازم، از تاریخ ۱۸ آوریل تا ۳۱ مه ۲۰۲۴، پرسشنامه‌ای از ۱۰۰ نفر از کارکنان (۸۲ مربی و ۱۸ مدیر) جمع‌آوری شد. به منظور تبیین و زمینه‌یابی الگوهای کمی، از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، پاسخ‌های باز و اسناد نهادی استفاده گردید. ۴۰٪ پاسخ‌دهندگان «ادغام متوسط»، ۳۵٪ «ادغام محدود»، ۱۵٪ «ادغام کامل» و ۱۰٪ «عدم ادغام» را گزارش کردند. ارتباط مثبت برای ادغام برنامه درسی، اثربخشی ابزارهای دیجیتال، حکمرانی و رهبری، و آموزش مبتنی بر کارآفرینی مشاهده شد، در حالی که موانع منابع و آمادگی مربیان با پیامدهای آموزش پایداری ارتباط منفی داشتند. شواهد کیفی بر سه نیاز اجرایی همگرا شد: نیاز به نتایج یادگیری صریح در حوزه پایداری، پایش نظام‌مند و توسعه هدفمند مربیان. نتایج نباید به عنوان شواهدی از رابطه علت و معلولی یا به عنوان بازتاب ادراک کارکنان در سطح ملی تفسیر شود. این مطالعه چارچوبی مقدماتی برای اجرا بر اساس شاخص‌ها، ۱۲ شاخص قابل اندازه‌گیری، منابع داده‌ای شناسایی‌شده، چرخه‌های بازبینی و مسئولان نهادی ارائه می‌دهد. این چارچوب، مبنایی معقول برای ارزیابی و بهبود محلی فراهم می‌کند و نیازمند اعتبارسنجی نهادی و زمانی است.