Oluwakemi Ademisola

Inclusive education practice in secondary schools faces a plethora of challenges such as inadequate assistive devices, restrictive school environments and poorly designed classrooms. Despite the identified challenges, little has done in terms of research on the extent to which these challenges influence inclusive education practice in Osun State. Therefore, this study examined the influence of technology and environmental support systems on inclusive education practice in public secondary schools in Osun State, Nigeria. The study adopted a descriptive research design of the predictive correlational type; the population comprised 6,330 teachers from all the public secondary schools across the 30 Local Government Areas of the state. The study adopted multi-stage sampling procedure, simple random sampling technique by balloting (to select 15 from the 30 Local Government Areas), systematic sampling technique (to select 93 schools) and proportionate sampling technique (to select teachers from each Local Government Area) this ultimately yielded a sample of 950 teachers. Data was collected through structured questionnaire on Inclusive Education Practice and Support Systems (QIEPSS). The instrument was subjected to face and content validity and construct validity was established through exploratory factor analysis. The research questions were answered with mean and the hypothesis was tested with multiple linear regression. The findings showed that the level of inclusive education practice was low. Based on the findings, it was recommended among others that the government prioritises the provision of assistive devices and completely overhaul of school structures.

اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه با چالش‌های متعددی مانند کمبود وسایل کمکی، محیط‌های محدودکننده مدرسه و کلاس‌های درس با طراحی نامناسب مواجه است. با وجود شناسایی این چالش‌ها، پژوهش‌های اندکی در خصوص میزان تأثیر این چالش‌ها بر اجرای آموزش فراگیر در ایالت Osun انجام شده است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر فناوری و نظام‌های حمایتی محیطی بر اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه دولتی ایالت Osun، نیجریه پرداخت. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی پیش‌بین استفاده کرد؛ جامعه آماری شامل ۶٬۳۳۰ معلم از تمامی مدارس متوسطه دولتی در ۳۰ منطقه شهرداری این ایالت بود. نمونه‌گیری به صورت چندمرحله‌ای، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده از طریق قرعه‌کشی (برای انتخاب ۱۵ منطقه از ۳۰ منطقه شهرداری)، نمونه‌گیری نظام‌مند (برای انتخاب ۹۳ مدرسه) و نمونه‌گیری متناسب (برای انتخاب معلمان از هر منطقه شهرداری) انجام شد که در نهایت منجر به انتخاب نمونه‌ای متشکل از ۹۵۰ معلم گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته «اجرای آموزش فراگیر و نظام‌های حمایتی» (QIEPSS) جمع‌آوری شد. ابزار پژوهش از نظر روایی صوری و روایی محتوا مورد بررسی قرار گرفت و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی تأیید شد. به سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین پاسخ داده شد و فرضیه پژوهش با رگرسیون خطی چندگانه آزمون گردید. یافته‌ها نشان داد که سطح اجرای آموزش فراگیر پایین است. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که دولت تأمین وسایل کمکی را در اولویت قرار داده و ساختار مدارس را به طور کامل بازنگری نماید.