Rebecca Jopling

Background Unlike in psychiatric disorders such as psychosis where treatment trajectories are well defined, little is known about pathways to care for depression which is increasingly prevalent among young people across the globe. Whilst empirical evidence is slowly becoming available on pathways to care for common mental disorders in the general population in Ghana and Zimbabwe, there is no study that specifically considered treatment pathways for young people. Objectives This study explored trajectories used by young people (15–24 years) to access specialised mental healthcare in order to determine referral pathways for depression in Ghana and Zimbabwe. Methodology This sub-analysis forms part of a larger formative, exploratory, descriptive qualitative study conducted within the Youth in Mind consortium. The study engaged 172 participants including young people, healthcare providers, policymakers, faith-based and traditional healers, lay health workers, and school staff across Ghana (N = 105) and Zimbabwe (N = 67) who were sampled purposively and using snowball techniques until saturation was reached. Data were analysed using an iterative combination of inductive and deductive coding, followed by thematic analysis. Results Diagnostic and treatment trajectory for young people's access to specialized mental healthcare are complex in both Ghana and Zimbabwe and punctuated with several barriers that culminate in delayed access to treatments. Chief among the barriers facing young people are the catastrophic costs linked with accessing specialized mental health care, lack of autonomy of the youth, long waiting times perpetuated by a limited number of specialists and stigma. Opportunities for optimising access included the use of referral cards, which sped up the referral process, improved communication among referring agents, and establishment of youth corners in some hospitals in Zimbabwe to address concerns of privacy. Conclusion The findings highlight that pathways to specialised mental healthcare in Ghana and Zimbabwe are inherently complex, hindered by intersecting structural, financial, and social barriers. To mitigate these challenges, a multi-faceted strategy is essential. This should include systemic interventions such as task-shifting, the implementation of streamlined referral tools, dedicated youth-friendly services, and concerted efforts to reduce stigma and costs, thereby fostering more equitable and timely access to care.

زمینه: برخلاف اختلالات روان‌پزشکی مانند روان‌پریشی که مسیرهای درمانی آن‌ها به‌خوبی تعریف شده‌اند، اطلاعات اندکی درباره مسیرهای مراقبتی برای افسردگی که شیوع آن در میان جوانان سراسر جهان رو به افزایش است، وجود دارد. اگرچه شواهد تجربی به‌تدریج درباره مسیرهای مراقبت برای اختلالات شایع روانی در جمعیت عمومی غنا و زیمبابوه در حال فراهم شدن است، اما هیچ مطالعه‌ای به طور خاص مسیرهای درمانی جوانان را بررسی نکرده است. اهداف: این مطالعه به بررسی مسیرهایی که جوانان (۱۵ تا ۲۴ سال) برای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان طی می‌کنند، پرداخته تا مسیرهای ارجاع برای افسردگی در غنا و زیمبابوه را تعیین کند. روش‌شناسی: این تحلیل فرعی بخشی از یک مطالعه کیفی اکتشافی، توصیفی و مقدماتی بزرگ‌تر است که در چارچوب کنسرسیوم Youth in Mind انجام شده است. در این مطالعه، ۱۷۲ شرکت‌کننده شامل جوانان، ارائه‌دهندگان مراقبت سلامت، سیاست‌گذاران، درمانگران مذهبی و سنتی، کارکنان سلامت غیرحرفه‌ای و کارکنان مدارس در غنا (N = 105) و زیمبابوه (N = 67) با روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی تا رسیدن به اشباع انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از ترکیب تکرارشونده کدگذاری استقرایی و قیاسی و سپس تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: مسیر تشخیص و درمان برای دسترسی جوانان به مراقبت تخصصی سلامت روان در هر دو کشور غنا و زیمبابوه پیچیده بوده و با موانع متعددی همراه است که در نهایت منجر به تأخیر در دسترسی به درمان می‌شود. مهم‌ترین موانع پیش روی جوانان، هزینه‌های فاجعه‌بار مرتبط با دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان، فقدان استقلال جوانان، زمان انتظار طولانی ناشی از تعداد محدود متخصصان و انگ اجتماعی است. فرصت‌های بهبود دسترسی شامل استفاده از کارت‌های ارجاع که روند ارجاع را تسریع می‌کند، بهبود ارتباط میان ارجاع‌دهندگان و ایجاد بخش‌های ویژه جوانان در برخی بیمارستان‌های زیمبابوه برای رفع نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مسیرهای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان در غنا و زیمبابوه ذاتاً پیچیده و با موانع ساختاری، مالی و اجتماعی متقاطع مواجه است. برای کاهش این چالش‌ها، راهبردی چندوجهی ضروری است که باید شامل مداخلات نظام‌مند مانند واگذاری وظایف، اجرای ابزارهای ارجاع ساده‌شده، خدمات اختصاصی دوستدار جوانان و تلاش‌های هماهنگ برای کاهش انگ و هزینه‌ها باشد تا دسترسی عادلانه‌تر و به‌موقع به مراقبت را تسهیل کند.