Sara Valdebenito

Abstract Aim To synthesise longitudinal, within-person evidence on the impact of the COVID-19 pandemic on the mental health and psychological well-being of community-dwelling older adults, and to examine demographic, methodological, and country-level moderators of change. Methods Following a registered protocol and Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, we searched the World Health Organization (WHO) COVID-19 Research Database, which aggregates 24 electronic databases, for longitudinal studies assessing community-dwelling adults with a mean age of 60 years or above before and after March 2020. Seventy-five studies met inclusion criteria. Standardised mean differences (SMDs) were pooled using multilevel random-effects meta-analysis with robust variance estimation. Results The pandemic was associated with small but significant increases in depression (SMD = 0.23; 95% CI [0.09–0.36]; k = 31), anxiety (SMD = 0.24; 95% CI [0.03–0.45]; k = 22), and stress (SMD = 0.22; 95% CI [0.08–0.37]; k = 5), and a larger increase in loneliness (SMD = 0.40; 95% CI [0.10–0.69]; k = 20). Moderator analyses suggested greater deterioration among adults over 75 and outside Europe, without reaching significance. Conclusion The pandemic produced small but reliable declines in older adults’ mental health and a marked increase in loneliness, while resilience and social activity remained stable. These estimates capture the psychological cost of enforced social disconnection in later life, conditions that recur in epidemics, disasters, and other emergencies. As populations age and such events grow more frequent, these findings offer an enduring evidence base for protecting social connection in crisis responses.

هدف: ترکیب شواهد طولی درون‌فردی درباره تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بر سلامت روان و بهزیستی روان‌شناختی سالمندان ساکن جامعه و بررسی نقش تعدیل‌کننده‌های جمعیت‌شناختی، روش‌شناختی و سطح کشور در تغییرات مشاهده‌شده. روش‌ها: با پیروی از پروتکل ثبت‌شده و دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها (PRISMA)، پایگاه داده پژوهشی کووید-۱۹ سازمان جهانی بهداشت (WHO) که شامل ۲۴ پایگاه داده الکترونیکی است، برای مطالعات طولی که بزرگسالان ساکن جامعه با میانگین سنی ۶۰ سال یا بیشتر را پیش و پس از مارس ۲۰۲۰ ارزیابی کرده‌اند، جست‌وجو شد. هفتاد و پنج مطالعه معیارهای ورود را داشتند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با استفاده از فراتحلیل چندسطحی با مدل اثرات تصادفی و برآورد واریانس مقاوم تجمیع شد. نتایج: همه‌گیری با افزایش اندک اما معنادار افسردگی (SMD = 0.23؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.09–0.36]؛ k = 31)، اضطراب (SMD = 0.24؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.03–0.45]؛ k = 22) و استرس (SMD = 0.22؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.08–0.37]؛ k = 5) و افزایش بیشتر در احساس تنهایی (SMD = 0.40؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.10–0.69]؛ k = 20) همراه بود. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان دادند که وخامت وضعیت در افراد بالای ۷۵ سال و خارج از اروپا بیشتر است، اما این تفاوت‌ها معنادار نبودند. نتیجه‌گیری: همه‌گیری منجر به کاهش اندک اما قابل اعتماد در سلامت روان سالمندان و افزایش چشمگیر احساس تنهایی شد، در حالی که تاب‌آوری و فعالیت اجتماعی پایدار باقی ماند. این برآوردها هزینه روان‌شناختی جدایی اجتماعی اجباری در سالمندی را نشان می‌دهد؛ شرایطی که در اپیدمی‌ها، بلایا و سایر شرایط اضطراری تکرار می‌شود. با توجه به سالمند شدن جمعیت و افزایش فراوانی چنین رویدادهایی، این یافته‌ها شواهد پایداری برای حفاظت از ارتباط اجتماعی در پاسخ به بحران‌ها ارائه می‌کنند.